Feliks Brochocki (ur. 5 lutego 1845 w Srebrnej, zm. 23 stycznia 1929 w Zagajewicach) – polski ziemianin, uczestnik powstania styczniowego, prezes Kujawskiego Okręgowego Towarzystwa Rolniczego we Włocławku, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława Teodora i Julianny Franciszki z Bielskich. Kształcił się w szkole czteroklasowej w Łodzi, w której uczył się przez sześć lat. W Łodzi zamieszkiwał ze swoim rodzeństwem. Szkołę ukończył w 1859 z nagrodą. W 1860 odbył roczną praktykę w majątku Stanisława Zaborowskiego w Zbijewie (pow. włocławski). Po praktyce powrócił do rodzinnego majątku. Wkrótce podjął pracę w placówce pocztowej w Pabianicach. Następnie przeniósł się jako aplikant do Urzędu Pocztowego w Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie pracował jego brat Franciszek. Tam zastał go wybuch powstania styczniowego. Feliks Brochocki przyłączył się do formujących się oddziałów powstańczych, które organizował płk Teodor Cieszkowski. W powstaniu walczył pod dowództwem gen. Mariana Langiewicza, gen. Antoniego Jeziorańskiego, płk. Wincentego Raczkowskiego oraz płk. Edmunda Calliera. Na Kujawach brał udział w bitwach pod Nową Wsią (21 lutego) oraz pod Kleczewem (10 czerwca)Włocławski Słownik Biograficzny pod redakcją Stanisława Kunikowskiego, Włocławek 2018, Tom VIII, 2019, s. 28–29.
Po klęsce powstania styczniowego pracował jako zarządca majątków, następnie zakupił majątki Zagajewice oraz Konary. W Zagajewicach wybudował dwór. Rozwijał prowadzone majątki. Prowadził hodowlę bydła, drobiu i owiec oraz uprawy zbóż i buraków. Rezultaty prowadzonych przez niego upraw doświadczalnych były publikowane przez „Gazetę Rolniczą”. Jego majątek odwiedzali uczniowie ze Szkoły Rolniczej w Mieczysławowie.
Ostatnie lata życia spędził w folwarku w Zagajewicach, gdzie zmarł. Pochowany został trzy dni później na cmentarzu parafialnym w Kościelnej Wsi.
Za udział w powstaniu styczniowym został odznaczony w latach 20. XX wieku Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
Życie prywatne 1 czerwca 1879 ożenił się z Cecylią Ireną Dzierzbicką herbu Topór. Mieli sześcioro dzieci, dwóch synów i cztery córki: Tadeusza Stanisława (mjr WP, po wojnie dyrektor Państwowej Stadniny Koni w BraniewieNekrolog [w:] Życie Warszawy, 28 kwietnia 1948 roku, s. 2), Bronisławę Zofię, Marię Julię, Cecylię, Wandę Janinę oraz Zygmunta.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Centralnego Towarzystwa Rolniczego Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ossoriowie Kategoria:Polscy ziemianie Kategoria:Powstańcy styczniowi Kategoria:Urodzeni w 1845 Kategoria:Zmarli w 1929