Kopamerra bifurcata – gatunek pluskwiaka z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Eurymelinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1975 roku przez Michaela D. Webba na łamach „Journal of the Entomological Society of Southern Africa” pod nazwą Idiocerus bifurcatus. Jako miejsce typowe wskazano Karamoję w Lolecie w Ugandzie. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „rozwidlona”. W 1983 roku omawiany gatunek przeniesiony został przez Michaela D. Webba do nowego rodzaju Kopamerra.
Morfologia Piewik o ciele długości 3,3 mm.
Głowa jest szersza od przedplecza, szagrynowana, bladosłomkowa z trzema poprzecznymi przepaskami pomarańczowej barwy, z których tylna jest krótsza od pozostałych i położona między przyoczkami. Oczy złożone są ciemnobrązowe z żółtym podbarwieniem. Boczne szwy czołowe kończą się tuż przed przyoczkami. Wydłużony przedustek ma wklęsłe brzegi boczne. Płytki szczękowe są na całej długości szeroko oddzielone od krawędzi twarzy.
Przedplecze jest dwukrotnie dłuższe od ciemienia, szagrynowane, bladobrązowe z białawymi łatkami, a także z pomarańczowym paskiem przy przedniej krawędzi. Tarczka jest tak długa jak ciemię i przedplecze razem wzięte, biaława z bladobrązowymi kątami przednimi i środkiem połowy tylnej. Przednie skrzydła są przezroczyste, brązowo przydymione, o ciemnych, biało nakrapianych żyłkach i dwóch białych łatkach. Spód tułowia i odnóża mają kolor bladosłomkowy.
Odwłok samca ma grzbietowe apodemy smukłe, a brzuszne szerokie. Dziesiąty segment jest w widoku grzbietowym podkowiasty, a w bocznym ku tyłowi coraz szerszy. Krótki pygofor dysponuje dwoma małymi wyrostkami na brzegach tylno-bocznych oraz przednimi apodemami o U-kształtnym wspólnym brzegu grzbietowym. Płytka subgenitalna jest wąsko-szpatułkowata i dogrzbietowo zakrzywiona w widoku bocznym, o szeregu długich szczecinek w odsiebnej połowie brzegu grzbietowego i małych, kolcowatych szczecinkach na brzegu spodnim. Szeroko V-kształtna konektywa ma niski kil pośrodkowo-grzbietowy. Wydłużony stylus ma stopowaty, dogrzbietowo zagięty wierzchołek i mały płat boczny. Trzon edeagusa jest w widoku bocznym wydłużony, ku szczytowi zwężony, na szczycie przednio-dobrzusznie zagięty, po bokach zaopatrzony w parę od nasady rozwidlonych, dobrzusznie skierowanych wyrostków bocznych. Gonopor zaczyna się tuż przed podstawami tych wyrostków i ciągnie prawie do szczytu. Nasadowa apodema edeagusa jest bocznie ścieśniona.
Rozprzestrzenienie Owad afrotropikalny, znany z Ugandy i Tanzanii.
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Pluskwiaki Tanzanii Kategoria:Pluskwiaki Ugandy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1975 roku