Ireneusz Waniak (ur. 2 listopada 1929 w Działoszynie) – polski żołnierz w czasie II wojny światowej oraz powojenny działacz kombatancki, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys W okresie od 18 sierpnia 1944 do 26 czerwca 1945 ochotniczo brał udział w walkach na froncie warszawskim. Według własnej relacji, zgłaszając się do Biura Zaciągu Ochotniczego przeprawił w dokumentach rok urodzenia z 1929 na 1925. Jako żołnierz 8 pp 3. Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta 1. Armia Wojska Polskiego, uczestniczył w przeprawie przez Wisłę z Saskiej Kępy na Powiśle/Górny Czarniaków w ramach wsparcia powstańców warszawskich w dniach 19–25 września 1944 (walki o przyczółki warszawskie). Po zmasowanym natarciu sił niemieckich, ukrył się z jednym z towarzyszy pod zwalonym mostem kolejowym, a następnie pod osłoną nocy przeprawili się na stronę praską.
Według zaświadczenia wydanego na podstawie akt personalnych w 1983 przez Wojskową Komendę Uzupełnień Warszawa-Mokotów za walki na Solcu odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Mieszka na terenie gminy Konstancin-Jeziorna. Należy do grupy ostatnich żyjących kawalerów Orderu Virtuti Militari.
Wybrane odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Warszawski Krzyż Powstańczy (1984), Medal za Warszawę (1971)
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Uczestnicy walk o przyczółki warszawskie (1944) Kategoria:Urodzeni w 1929