U-208 (1941)

U-208 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 21 maja 1941 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 5 lipca 1941 roku wszedł do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 1. Flotylli U-Bootów U-208 odbył dwa patrole bojowe, podczas których zatopił jeden statek o pojemności 3872 BRT. U-208 został zatopiony bombami głębinowymi 7 grudnia 1941 roku na zachód od Cieśniny Gibraltarskiej przez brytyjskie niszczyciele.

Projekt i budowa

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru , który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.

U-208 zamówiono 16 października 1939 roku. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-208 otrzymał numer stoczniowy 637 (Werk 637). Stępkę okrętu położono 5 sierpnia 1940 roku, a zwodowany został 21 maja 1941 roku.

Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-208 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Podzielony był grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470-490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped o kalibrze 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 220–250 naboi oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka wyposażona też była w pasywny sonar GHG i aktywny , a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.

Służba U-208 został wcielony do służby w Kriegsmarine 5 lipca 1941 roku. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) . U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 45 333. Do 31 sierpnia załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie , operując z Kilonii, a 1 września została przyporządkowana do 1. Flotylli.

Pierwszy rejs bojowy 29 września 1941 roku U-208 wyszedł z Kilonii, udając się na swój pierwszy wojenny patrol. Początkowo okręt udał się na Morze Barentsa, a następnie skierował się na północny Atlantyk ku wybrzeżom Ameryki Północnej. W dniach 16 października – 2 listopada okręt wchodził w skład wilczego stada . 2 listopada o godzinie 05:26 w odległości około 150 Mm na południowy wschód od przylądka Cape Race przy wzburzonym morzu i silnym wietrze okręt z dużej odległości wystrzelił dwie torpedy w kierunku marudera z konwoju ON-27, zbudowanego w 1924 roku brytyjskiego parowca „Larpool” o pojemności 3872 BRT, który przewoził ładunek 3991 ton drobnicy na trasie Londyn – Loch Ewe – Barbados – Demerara. Po czasie biegu wynoszącym 5 minut i 38 sekund jedna z torped trafiła statek w dziobową część z lewej burty, nie powodując poważniejszych uszkodzeń. Załoga w kilku łodziach ratunkowych opuściła jednostkę, która o 7:17 została z odległości 300 metrów trafiona dwiema kolejnymi torpedami i po przełamaniu się na pół zatonęła w ciągu 40 sekund na pozycji . Z powodu silnego sztormu i ekstremalnie niskiej temperatury ocalało jedynie 17 osób z 43 znajdujących się na pokładzie, z których sześć dotarło samodzielnie w łodzi 10 listopada do brzegu Nowej Fundlandii, a 11 zostało uratowanych po 13 dniach przez kanadyjską korwetę .

12 listopada po 45 dniach spędzonych w morzu U-208 zawinął do portu w Breście.

Drugi rejs bojowy i utrata okrętu 3 grudnia 1941 roku U-Boot wyszedł z Brestu na swój drugi wojenny patrol z zadaniem przedarcia się na Morze Śródziemne. 7 grudnia w odległości 70 Mm na zachód od Gibraltaru U-208 został zatopiony bombami głębinowymi przez brytyjskie niszczyciele i (na pozycji ). Wraz z okrętem zginęła cała, licząca w tym rejsie 45 osób załoga. Wcześniejsze ustalenia przypisywały jego zatopienie 11 grudnia na zachód od Gibraltaru bombami głębinowymi przez brytyjską korwetę (na pozycji ), jednak w rzeczywistości atak ten dotyczył i zadał mu niewielkie uszkodzenia.

Podsumowanie działalności bojowej U-208 odbył dwa patrole bojowe, spędzając w morzu 50 dni. W ich trakcie zatopił jeden statek handlowy o pojemności 3872 BRT, na pokładzie którego zginęło 26 osób.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu VII zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione bombami głębinowymi Kategoria:Okręty podwodne typu VIIC Kategoria:Okręty zbudowane we Friedrich Krupp Germaniawerft Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim