Ludvig Hektoen (ur. 2 lipca 1863 w Westby, zm. 5 lipca 1951 w Chicago) – amerykański biolog zajmujący się głównie patologią, mikrobiologią i immunologią.
Życiorys Był dzieckiem norweskich imigrantów. W wieku 14 lat zapisał się do Luther College w stanie Iowa. Tu zaprzyjaźnił się z norweskim lekarzem, który zainspirował go do studiowania medycyny. W 1883 roku uzyskał tytuł licencjata sztuk pięknych Luther College. Przez następny rok uczęszczał na kursy przedmedyczne na Uniwersytecie Wisconsin, po czym zapisał się do College of Physicians and Surgeons w Chicago (obecnie University of Illinois College of Medicine). Aby sfinansować swoją edukację medyczną, pracował jako asystent, a później farmaceuta w Szpitalu dla Umysłowo Chorych w Oshkosh w stanie Wisconsin. Jako farmaceuta, Hektoen miał okazję obserwować pracę lekarzy i uczestniczyć w sekcjach zwłok. W 1887 r. ukończył studia medyczne jako prymus swojego rocznika. Tego samego roku zdał egzamin na staż w Szpitalu Hrabstwa Cook w Chicago z najlepszymi wynikami i rozpoczął pracę jako stażysta. Wybrał specjalizację w zakresie patologii.
W 1887 r. został zatrudniony także jako kustosz muzeum w Rush Medical College, a w 1890 roku został wykładowcą patologii w Rush i lekarzem w biurze koronera hrabstwa Cook. Począwszy od 1892 roku Hektoen piastował różne stanowiska profesorskie w zakresie patologii i anatomii patologicznej w Rush, College of Physicians and Surgeons oraz na Uniwersytecie Chicagowskim, a w 1901 roku został kierownikiem katedry patologii w Chicago. W 1933 roku został mianowany emerytowanym profesorem patologii na Uniwersytecie w Chicago.
W 1891 roku, podczas krótkiego pobytu w Europie, Hektoen poślubił Ellen Strandh. Mieli dwoje dzieci, córkę i syna, którzy oboje zmarli przedwcześnie. Hektoen zmarł w Chicago 5 lipca 1951 roku z powodu powikłań cukrzycy.
Praca naukowa W latach 1904–1941 był redaktorem naczelnym „Journal of Infectious Diseases”, a w 1926 roku został redaktorem założycielem „Archives of Pathology” (obecnie „Archives of Pathology and Laboratory Medicine”). Redagował również „Transactions of the Chicago Pathological Society” i „Proceedings of the Institute of Medicine of Chicago” oraz pisał artykuły wstępne do „Journal of the American Medical Association”. Otrzymał osiem tytułów doktora honoris causa. W 1918 roku został członkiem Narodowej Akademii Nauk i otrzymał między innymi Order Świętego Olafa w 1929 roku oraz Medal za Wybitną Służbę Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego w 1942 roku.
Hektoen opublikował ponad 300 artykułów medycznych na różnorodne tematy. Początkowo były to głównie prace opisujące przypadki patologiczne, ale w 1894 roku opublikował „Technikę sekcji zwłok”, po 1897 roku zaczął publikować prace na temat infekcji bakteryjnych i grzybiczych, a od 1900 roku opublikował wiele artykułów z zakresu patologii sądowej (był także biegłym sądowym). Na początku XX wieku zainteresował się immunologią i rozpoczął badania nad grupami krwi i reakcjami aglutynacji czerwonych krwinek. Był pierwszym, który opisał zasadę próby krzyżowej. W 1917 roku, badając odporność u królików, opublikował opis zjawiska znanego obecnie jako reakcja anamnestyczn, a w 1933 roku, współpracując z Williamem H. Welkerem, wprowadził zastosowanie wodorotlenku glinu jako adiuwantu w celu zwiększenia potencjału immunogennego wstrzykiwanych antygenów. Hektoen prowadził również badania nad odrą, gruźlicą i polio oraz nad wykorzystaniem posiewów krwi w diagnostyce.
Przy nazwach naukowych utworzonych przez niego taksonów standardowo dodawane jest jego nazwisko Hektoen (zobacz: lista skrótów nazwisk botaników i mykologów).
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy immunolodzy Kategoria:Amerykańscy mikrobiolodzy Kategoria:Amerykańscy patolodzy Kategoria:Nauczyciele akademiccy University of Chicago Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1951