Rotifunkia – rodzaj pluskwiaków z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Eurymelinae.

Morfologia Głowa jest około 1,1 raza szersza od przedplecza, szagrynowana, brązowa z bladożółtymi znakami obecnymi przynajmniej pod oczami po bokach twarzy. Ta ostatnia jest co najmniej tak szeroka jak długa i co najwyżej półtorakrotnie szersza niż dłuższa. Szerokość ciemienia jest od 5,5 do 7,5 raza większa niż jego długość mierzona pośrodku, która to z kolei jest mniejsza lub równa jego długości mierzonej przy oczach. Oczy są małe. Rozstaw przyoczek jest od dwóch do siedmiu razy większy niż ich odległość od oczu. Mniej więcej proste szwy czołowe boczne kończą się w przybliżeniu w połowie drogi do przyoczek. Płytki szczękowe na całej długości oddzielone są od krawędzi twarzy. Przedustek ma szczyt nie szerszy od podstawy i boczne brzegi wklęsłe. Rozprostowana ku tyłowi kłujka sięga do okolicy tylnych bioder.

Tułów jest brązowy z bladożółtymi znakami. Przedplecze i tarczka są szagrynowane, ta druga tak długa jak przedplecze i ciemię razem wzięte. Skrzydło przednie jest ciemnobrązowe z przezroczystą łatką w części przedwierzchołkowej, przylegającą do krawędzi kostalnej lub położoną blisko niej. Czasem na skrzydle tym występują także białe lub żółte znaki. W jego użyłkowaniu występują trzy komórki przedwierzchołkowe, z których pierwsza jest otwarta, a druga zamknięta. Tylne odnóża mają spłaszczoną goleń o odsiebnych kolcach drugiego szeregu zaopatrzonych w słabe wyrostki nasadowe.

Odwłok samca ma rozpórkowate apodemy grzbietowe i płatowate apodemy brzuszne. Pygofor ma tylne brzegi z małym guzkiem tuż za środkiem długości, a grzbietowe brzegi zawinięte i opatrzone wąskim, zesklerotyzowanym pasmem. Zrośnięty z pygoforem dziesiąty segment jest w widoku bocznym ku tyłowi rozszerzony. Płytki subgenitalne w widoku bocznym są pośrodku rozszerzone, zarówno na brzegu grzbietowym, jak i brzusznym mające kilka kolcowatych szczecinek. Y-kształtna konektywa wyposażona jest w kil pośrodkowo-grzbietowy. Stylus cechuje się brzusznie położonym płatem przedwierzchołkowym oraz dość krótkim wyrostkiem wierzchołkowym o kształcie stopy. Wydłużony, zwrócony dogrzbietowo trzon edeagusa jest początkowo walcowaty, przed szczytem w widoku bocznym rozszerzony, w ⅔ długości opatrzony parą długich, dobrzusznie skierowanych wyrostków, a w pobliżu wierzchołka opatrzony parą krótkich wyrostków, również dobrzusznie skierowanych. Gonopor leży przedwierzchołkowo na tylnej powierzchni trzonu.

Pokładełko samicy ma poprzecznie rowkowaną grzbietowobocznie pierwszą walwulę oraz zaopatrzoną w kilka wydatnych ząbków i rejon zesklerotyzowanego oskórka na grzbietowej krawędzi tuż przed nimi drugą walwulę.

Ekologia i występowanie Pluskwiaki te zasiedlają sawanny. R. guttifera znajdowana była na Sclerocarya birrea i Spondias lutea z rodziny nanerczowatych.

Rodzaj afrotropikalny, znany z Sierra Leone, Wybrzeża Kości Słoniowej, Ghany, Nigerii i Etiopii.

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1926 roku przez Williama Edwarda Chinę na łamach „Annals and Magazine of Natural History”. Nazwa rodzajowa pochodzi od miejscowości Rotifunk w Sierra Leone. Zalicza się do niego dwa opisane gatunki: Rotifunkia agallioides Maldonado-Capriles, 1971 Rotifunkia guttifera (Walker, 1851)

Przypisy

Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1926 roku