Theronopus – rodzaj pluskwiaków z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Eurymelinae.
Morfologia Piewiki o ubarwieniu żółtym do słomkowego, nierzadko z brązowym nakrapianiem na głowie i tułowiu, zawsze z parą ciemnobrązowych plamek przyocznych na ciemieniu i parą ciemnobrązowych kropek lub trójkątnych znaków na przedzie tarczki. Na żyłkach przedniego skrzydła występować mogą brązowe lub białawe kropki, ale nie jest to regułą.
Głowa jest między 1,1 a 1,3 raza szersza od przedplecza, szagrynowana, o od 4 do 7 razy szerszym niż pośrodku długim ciemieniu i dużych oczach. Długość wewnętrznej krawędzi oka równa jest mniej więcej wysokości twarzy poniżej niego. Boczne szwy czołowe kończą się w połowie drogi do przyoczka. Z wyjątkiem Th. mimicus płytki szczękowe stykają się z krawędziami twarzy na całej długości. Przedustek ma wierzchołek szerszy od podstawy i wklęśnięte boki. Kłujka w spoczynku sięga do okolicy bioder tylnej pary.
Przedplecze i tarczka są szagrynowane, ta druga jest nieco krótsza niż przedplecze i ciemię razem wzięte. W użyłkowaniu przedniego skrzydła występują trzy komórki przedwierzchołkowe, z których pierwsza jest otwarta, a druga zamknięta. Tylne odnóża mają udo z dwoma lub trzema szczecinami wierzchołkowymi oraz spłaszczoną goleń z trzema szeregami kolców.
Odwłok samca ma nasadowe apodemy grzbietowe płatowe, a apodemy brzuszne pociągłe lub zredukowane. Płytki subgenitalne ma natomiast w widoku bocznym wąsko-szpatułkowate, a dziesiąty segment połączony z pygoforem luźno lub sztywno, rzadko z nim zrośnięty. Stylus zaopatrzony jest w płat przedwierzchołkowy, acz może on być słabo widoczny. Trzon edeagusa jest wydłużony, dogrzbietowo zakrzywiony, ku szczytowi zwężony, w szczytowej części tylnej powierzchni opatrzony gonoporem. Apodema nasadowa edeagusa jest krótka.
Pokładełko samicy cechuje się poprzecznie rowkowanymi grzbietowo-bocznie walwulami pierwszej pary oraz długimi, wąskimi walwulami drugiej pary z przeciętnie długim odcinkiem zesklerotyzowanym krawędzi grzbietowej oraz z kilkoma wydatnymi ząbkami w odsiebnej połowie.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zamieszkują wyłącznie krainę etiopską. Na północ sięgają do Gambii, Nigru i Sudanu, a na południe do Południowej Afryki.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1983 roku przez Michaela D. Webba na łamach czasopisma „Bulletin of the British Museum (Natural History)”. Gatunkiem typowym wyznaczony został Idiocerus angulatus.
Do rodzaju zalicza się 19 opisanych gatunków: Theronopus aethiopicus (Heller et Linnavuori, 1968) Theronopus alargus Webb, 1983 Theronopus angulatus (Webb, 1975) Theronopus bicornis Webb, 1983 Theronopus bifidus Webb, 1983 Theronopus citrinus (Melichar, 1914) Theronopus harpago (Heller et Linnavuori, 1968) Theronopus lobatus (Webb, 1975) Theronopus loratus (Webb, 1976) Theronopus mimicus (Webb, 1976) Theronopus mopanei (Webb, 1976) Theronopus mtitoensis Webb, 1983 Theronopus ohopohoensis (Linnavuori, 1961) Theronopus quadriocellatus (Melichar, 1908) Theronopus robustus (Webb, 1976) Theronopus serratus (Webb, 1975) Theronopus spicatus (Webb, 1976) Theronopus tanzaniaensis Webb, 1983 Theronopus tsavoensis Webb, 1983
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1983 roku