Piotr Suffczyński (ur. 15 sierpnia 1892 w maj. Wielint, zm. po 1949) – kapitan saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa Franciszka i Henryki z Bartunkiewiczów urodzony 15 sierpnia 1892 w majątku Wielint, w ówczesnym powiecie kowelskim guberni wołyńskiej. Ukończył sześć klas gimnazjum w Łucku, a w latach 1911–1914 uczył się w prywatnej szkole technicznej w Kijowie.
3 maja 1915 został wcielony do armii rosyjskiej. Początkowo służył w 131 zapasowym batalionie piechoty w Troicku (obwód orenburski), w którym ukończył szkołę podoficerską. Następnie został przeniesiony do 246 zapasowego batalionu piechoty w Kustanaj, z którego został skierowany do Kazańskiej Szkoły Wojskowej. 6 sierpnia 1916, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 131 zapasowego batalionu piechoty na stanowisko młodszego oficera. 5 kwietnia 1917 został skierowany do szkoły gazowej w Jekaterynburgu, po ukończeniu której został przydzielony do sztabu 32 Zapasowej Brygady Piechoty w Czelabińsku. 1 sierpnia 1917 został skierowany do szkoły gazowej w Kazaniu, a po jej ukończeniu został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy oddziału gazowego 32 Zapas. BP. Po rewolucji październikowej przyjechał do rodzinnego majątku Turzysk na Wołyniu. Później przez krótki czas służył w I Korpusie Polskim w Rosji.
4 marca 1919 wstąpił do I batalionu saperów wielkopolskich, późniejszego XV batalionu saperów. 23 maja 1919 został formalnie przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej i mianowany podporucznikiem wojsk technicznych ze starszeństwem z 1 grudnia 1914. Od 12 marca 1920 walczył na wojnie z bolszewikami na stanowisku dowódcy 3 kompanii XV bsap. Wyróżnił się 23 sierpnia 1920 w bitwie pod Kolnem. 14 grudnia 1921 były dowódca XV bsap., podpułkownik Witold Butler sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę 15 Dywizji Piechoty, generała podporucznika Władysława Junga i byłego dowódcę 4 Armii, generała porucznika Leonarda Skierskiego.
Od 15 grudnia 1920 do 4 czerwca 1921 pełnił obowiązki dowódcy XV bsap. W międzyczasie (19 maja 1921) został awansowany na porucznika. 4 czerwca 1921 został przeniesiony do 8 pułku saperów w Toruniu, w którym został adiutantem, a później pełnił obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego i komendanta składów i warsztatów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 139. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 9. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od 20 sierpnia 1928 do 30 września 1929 był przydzielony na stanowisko kierownika robót obronnych w Tczewie. Jesienią 1929 został przeniesiony z 8 bsap. do Komisji Fortyfikacyjnej na stanowisko zastępcy kierownika robót. Z dniem 26 listopada 1929 został przydzielony na dwunastomiesięczne studia fortyfikacyjne przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Z dniem 15 marca 1930 został skreślony z listy przydzielonych na III Kurs Fortyfikacyjny. W marcu 1932 został przeniesiony z rezerwy personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego do Pomocniczej Składnicy Inżynierii w Toruniu. Z dniem 2 listopada 1933 został przeniesiony do 8 bsap. z równoczesnym przydziałem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na okres 5 miesięcy. W DOK VIII powierzono mu obowiązki referenta saperów. Obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną w Kolejowym Przysposobieniu Wojskowym oraz Lidze Morskiej i Kolonialnej, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Żeglugi Śródlądowej w Biurze Zarządu Okręgu Pomorskiego. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
Mieszkał w Toruniu przy ul. Mickiewicza 116 m. 5. Po zwolnieniu z wojska pracował jako kierownik budowy. W 1937 przniósł się do Warszawy, zamieszkał na Grochowie przy ul. Igańskiej 7 m. 2 i pracował jako kierownik kamieniołomu. W latach 1939–1941 był zatrudniony w fabryce „Perkun”, w charakterze kierownika działu, a w latach 1941–1944 zarabiał jako przedsiębiorca. W lipcu 1944 został wysiedlony z Warszawy do Koszalina, gdzie pracował w firmie Karla Schrödera na stanowisku kierownika działu. Od lutego 1945 przebywał w Neu-Isenburg, gdzie w marcu podjął pracę konstruktora w sklepie z łóżkami, a od maja tego roku prowadził prywatną działalność konstruktora generatorów gazowych. 25 września 1947 wypełniając kwestionariusz dla uchodźcy podał, że nie zamierza wrócić do kraju z powodu prześladowań politycznych.
Był żonaty z Niemką – Gertrudą Senftleben (ur. 11 października 1899), z którą miał syna Olgierda (ur. 20 marca 1924).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8185 – 4 sierpnia 1922 Krzyż Walecznych nr 1734 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Twórczość Drogi wodne w Polsce jako nowoczesny środek komunikacyjny i ich znaczenie dla państwa, Przegląd Wojskowo-Techniczny, t. XIV, Warszawa 1933.. 27 lutego 1934 patent na wynalazek – łożysko kulkowe lub wałkowe z dwu- lub wielodzielnem i pierścieniami bieżniowemi i klatką. 20 marca 1943 patent na wynalazek – generator gazowy na węgiel drzewny do uruchomiania gazem ssanym samochodów i stałych silników spalinowych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Ligi Morskiej i Kolonialnej (1930–1939) Kategoria:Kapitanowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 8 Pułku (batalionu) Saperów (II RP) Kategoria:Polscy wynalazcy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Nieznana data śmierci