thumb|Panjeferd ciągnący sanie w głębokim śniegu na froncie wschodnim (1942) Panjepferd – niemieckie wyrażenie opisujące wiejskiego konia z Europy Wschodniej.
Opis Niemiecka nazwa konia pochodzi od polskiego słowa „pan”, nawiązującego do polskich i rosyjskich ziemian. Panjepferd wykorzystywany głównie w rolnictwie, charakteryzuje się wytrzymałością i odpornością na trudne warunki utrzymania. Nigdy nie istniały jednolite wytyczne hodowlane. Koń powstał w wyniku wszelkiego rodzaju nieplanowanego krzyżowania – reprezentowana jest nawet czysta krew arabska – dlatego nazwę panjepferd można uznać raczej za określenie zbiorcze niż oznaczenie rasy. Jego przodkiem jest konik polski.
Panjepferd wywodzi się z koni prymitywnych blisko spokrewnionych z konikiem polskim. Nie ma jednolitej budowy, a jego wysokość w kłębie waha się od 130 do 148 centymetrów. Występuje we wszystkich maściach, jest płodny, niewymagający i chętny do pracy.
II wojna światowa
Przed rozpoczęciem operacji Barbarossa w czerwcu 1941 roku, każdej dywizji Wehrmachtu przydzielono od 200 do 300 furmanek z koniami panjeferd, w celu zwiększenia mobilności. Dziennie na froncie wschodnim mogły pokonywać do 150 kilometrów nie odczuwając zmęczenia. Były mało podatne na choroby i zimą mogły przebywać na zewnątrz. Były niewybredne pokarmowo, żywiąc się między innymi jęczmieniem, kukurydzą i korą drzew. Ze względu na krótkie nogi mogły kłusować maksymalnie 10 kilometrów na godzinę, przenosić ładunki o maksymalnej wadze 75 kilogramów i ciągnąć maksymalnie do 150 kilogramów.
Literatura Relacje z wojen światowych często wspominają o koniach panjeferd i ciągniętych przez nie wozach panjewagen. Koń stał się bohaterem książki wspomnieniowej „Iwan, das Panjepferd” autorstwa Heinza Buchholza, urodzonego w 1931 roku. W książce Buchholz opowiada o swoich przeżyciach podczas ucieczki z Prus Wschodnich przed Armią Czerwoną w 1944 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kuce Kategoria:Wyrażenia niemieckie Kategoria:Front wschodni (II wojna światowa)