Układ naprowadzania – część systemu kierowania pocisku rakietowego lub innego obiektu latającego, obejmująca zespół przyrządów i urządzeń przeznaczonych do wypracowywania prawa ruchu (programu) pocisku oraz zapewnienia lotu zgodnie z tym prawem przez wytwarzanie i zmianę normalnych sił sterujących oddziałujących na obiekt.
Zmiana toru lotu realizowana jest poprzez zmianę kierunku wektora prędkości, którego położenie w przestrzeni określają co najmniej dwie współrzędne, co implikuje istnienie przynajmniej dwóch kanałów sterowania (np. kanału kierunku i pochylenia). W zależności od rodzaju systemu kierowania aparatura układu naprowadzania może być rozmieszczona w całości na pokładzie pocisku (systemy autonomiczne i półautonomiczne) bądź częściowo poza nim – na stanowisku naziemnym, okręcie lub statku powietrznym (systemy zdalnego kierowania).
Do podstawowych funkcji układu naprowadzania należy: pozyskiwanie i przetwarzanie informacji o ruchu celu i pocisku, wypracowywanie sygnałów naprowadzania, ich przekazywanie (w systemach zdalnych), a następnie przetwarzanie tych sygnałów w odpowiednie wychylenia organów sterowania, powodujące powstanie sił sterujących zmieniających tor lotu.
W strukturze układu naprowadzania wyróżnia się zasadniczo zespoły: koordynatora, formowania sygnałów sterujących (naprowadzania), łącza przesyłu sygnałów oraz sterowania przeciążeniami normalnymi. Wytwarzanie sił sterujących może odbywać się bezpośrednio (np. przez silniki sterujące) lub pośrednio – poprzez zmianę kątowego położenia pocisku względem wektora prędkości za pomocą sterów gazowych lub aerodynamicznych, generujących momenty sterujące.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teoria sterowania