Amoksapina – organiczny związek chemiczny, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny II generacji, stosowany w leczeniu lekoopornych epizodów dużej depresji, dystymii i depresji ze współwystępującymi zaburzeniami nerwicowymi lub psychozą.
Farmakologia Mechanizm działania Inhibitor wychwytu zwrotny noradrenaliny, antagonista receptorów dopaminy D2 i D4. Wykazuje silne powinowactwo do receptora histaminowego H1, cholinergicznych receptorów muskarynowych i receptora α1-adrenergicznego. Oprócz właściwości przeciwdepresyjnych, amoksapina ma też pewne działanie neuroleptyczne, z tego więc powodu można zaliczyć ją także do grupy atypowych leków przeciwpsychotycznych, dających pewne nadzieje w leczeniu schizofrenii.
Farmakokinetyka i farmakodynamika Po podaniu doustnym, amoksapina szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi po ok. 90 minutach. Obficie (w ok. 90%) wiąże się z białkami osocza. Jest enzymatycznie metabolizowana w wątrobie do dwóch aktywnych terapeutycznie metabolitów: 7-hydroksy-amoksapiny i 8-hydroksy-amoksapiny. Biologiczny okres półtrwania leku wynosi 8h.
Dawkowanie Maksymalna dawka dobowa: 400 mg (600 mg w przypadku pacjentów hospitalizowanych).
Przypisy
Kategoria:Leki przeciwdepresyjne Kategoria:Piperazyny Kategoria:Siedmioczłonowe heterocykliczne związki azotu Kategoria:Siedmioczłonowe heterocykliczne związki tlenu Kategoria:Związki chloroaromatyczne