Konferencja Trident

thumb|Prezydent Franklin D. Roosevelt i premier Winston Churchill łowią ryby w Shangri-La, pomiędzy dyskusjami na konferencji Trident w maju 1943 roku thumb|Winston Churchill i jego szefowie sztabu w drodze do USA na pokładzie SS „Queen Mary” Konferencja Trident, zwana też III konferencją waszyngtońską – ostatnia z kluczowych anglo–amerykańskich konferencji polityczno-wojskowych podczas II wojny światowej, która odbyła się w Waszyngtonie w dniach 12–25 maja 1943 roku. Delegacjom przewodniczyli odpowiednio Winston Churchill i Franklin Delano Roosevelt.

W czasie konferencji omówiono plany inwazji aliantów na Sycylię, skalę zaangażowania ich sił zbrojnych, datę inwazji na Normandię oraz postępy w wojnie na Pacyfiku.

Spotkania Churchill i Roosevelt spotykali się co dwa dni w Białym Domu, a brytyjscy i amerykańscy przywódcy wojskowi spotykali się niemal codziennie w Sali Rady Gubernatorów w budynku Rezerwy Federalnej.

Tematy dyskusji i porozumienia Churchill rozpoczął dyskusję od pomysłów, które były omawiane w sposób otwarty między oboma krajami. Głównymi tematami były zbliżająca się kampania włoska, wielkość zaangażowania sił zbrojnych, planowane lądowanie w Normandii oraz sposoby pomocy Chinom w wojnie z Japończykami. Churchill uważał, że zakres operacji i ich priorytety można ustalić w drodze wzajemnego porozumienia, i osiągnięto konsensus we wszystkich kwestiach.

Kampania włoska Pierwszym omawianym tematem była wojna we Włoszech. Churchill przekonał amerykańskich przywódców do poparcia alianckiej inwazji na Sycylię. Uważał, że walki we Włoszech odciągną uwagę wojsk niemieckich od frontu wschodniego, dając Związkowi Radzieckiemu większą swobodę działania, ponieważ Niemcy będą musieli wysłać dużą ilość wojsk na południe.

Wyeliminowanie Włoch z wojny pomogłoby również aliantom w relacjach z Turcją. Churchill uważał, że dzięki temu mogliby zwrócić się do Turcji z prośbą o udostępnienie swoich baz do przyszłych działań.

Zakres sił zbrojnych Kolejnym omawianym celem był zakres sił zbrojnych, których powinni użyć alianci. Oba kraje zgodziły się, że powinny użyć jak największej ilości sił zbrojnych przeciwko wrogowi, w tym wojsk lądowych, sił powietrznych i zapasów. Kwestia bezwarunkowej kapitulacji, po raz pierwszy wspomniana na konferencji w Casablance, była ponownie dyskutowana na konferencji Trident. Na obu konferencjach panowała atmosfera rywalizacji ze względu na odmienne poglądy na temat bezwarunkowej kapitulacji państw Osi. Roosevelt uparcie sprzeciwiał się poglądom amerykańskiego generała Dwighta Eisenhowera i brytyjskiego generała Henry’ego Maitlanda Wilsona na temat bezwarunkowej kapitulacji.

Pomimo tych przeciwstawnych poglądów, po długich naradach alianci zgodzili się, że chcą przenieść wojnę na terytorium Japonii. Wierzyli, że Niemcy wycofają się z wojny już w 1944 roku, więc będą mogli skoncentrować się na pokonaniu Japonii w 1945 roku. Najlepszym rozwiązaniem byłoby zaangażowanie Związku Radzieckiego w walkę z Japonią, ponieważ Józef Stalin wyraził zainteresowanie udziałem w jej klęsce.

Lądowanie w Normandii Lądowanie w Normandii zostało przełożone o 12 miesięcy, do maja 1944 roku. Stało się tak, ponieważ Stany Zjednoczone i Wielka Brytania spekulowały, że w ten sposób mogą zwiększyć liczebność wojsk, wyprodukować więcej barek desantowych i zaopatrzenia, a tym samym zapewnić sobie pełną kontrolę nad przestrzenią powietrzną i morską Omówiono trudne plaże z silnymi przypływami, rozległą obronę Niemców, optymalny moment ataku oraz odpowiednie warunki pogodowe.

Głównym powodem, dla którego alianci chcieli przełożyć desant, był brak odpowiednich ilości zaopatrzenia w 1943 roku. Wszystkie brytyjskie barki desantowe zostały wysłane do operacji Husky, a tylko jedna dywizja amerykańska była dostępna ze względu na wyższy priorytet operacji Sickle.

Pomoc dla Chin Ostatecznie, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania zdecydowały o dalszych działaniach w wojnie na Pacyfiku. Brytyjski feldmarszałek Archibald Wavell odwiedził Birmę i pomógł przygotować aliantów na liczne przeszkody, z którymi musieli się zmierzyć, w tym: gęstą dżunglę uniemożliwiającą użycie nowoczesnej broni, monsuny, które ograniczały potencjalny czas ataku, niewielkie możliwości wsparcia morskiego,

Poza wsparciem powietrznym, istniało niewiele alternatyw dla Chin, dlatego konieczne było sprawne planowanie. Kraje zgodziły się, że lepiej będzie pominąć atak lądowy w Birmie i zamiast tego wykorzystać element zaskoczenia za pomocą ataku powietrznego, jak w operacji Torch. Flota przerzucona z Włoch miała osłonić tę operację w marcu 1944 roku.

Inne ustalenia Konferencja Trident pokazuje zmianę w dominacji nad światowym przywództwem. Amerykańskie inicjatywy otrzymały dwukrotnie większe zasoby wojskowe aliantów, podczas gdy Wielka Brytania musiała pójść na kompromis w kilku swoich postulatach. W szczególności szef sztabu armii amerykańskiej, gen. George Marshall doprowadził do tej zmiany, zwiększając rolę Amerykanów w wysiłku wojennym, który wcześniej był zdominowany przez Wielką Brytanię.

Jednak działania po Sycylii nadal pozostały niepewne. Churchill chciał, aby zaraz po tym nastąpiło lądowanie we Włoszech kontynentalnych, ale Roosevelt obawiał się, że kampania może opóźnić strategiczne plany wyzwolenia Francji, zaplanowane na następny rok. Według Maxa Hastingsa reputacja Alana Brooke’a jako stratega została „znacznie nadszarpnięta” przez uwagi zgłaszane na konferencji Trident, gdzie twierdził, że żadne większe operacje na kontynencie nie będą możliwe do 1945 lub nawet 1946 roku. Dziennik Brooke’a mówi, że chciał on „operacji na Morzu Śródziemnym, aby wymusić rozproszenie sił niemieckich, pomóc Rosji i w ten sposób ostatecznie doprowadzić do sytuacji, w której operacje przez kanał La Manche będą możliwe”, ale Churchill całkowicie odrzucił (lub w połowie odrzucił) dokument, na który zgodziło się Kolegium Połączonych Szefów Sztabów; Harry Hopkins zmusił go do wycofania proponowanych poprawek.

Przypisy

Kategoria:Konferencje II wojny światowej Kategoria:1943 w Europie Kategoria:1943 w Stanach Zjednoczonych Kategoria:II wojna światowa