Damka (rower)

mały|Rower z obniżoną ramą na ilustracji z początku XX wieku mały|Rower marki Triumph z ramą z niskim przekrokiem mały|Kobieta na rowerze z obniżoną ramą w 1890 roku

Damka – określenie roweru o charakterystycznej ramie z mocno obniżoną górną rurą, ułatwiającą wsiadanie. Konstrukcyjnie odpowiada rowerom z niskim przekrokiem, w których górna rura ramy jest obniżona, silnie pochylona albo zastąpiona innym układem rur.

Nazwa odnosi się przede wszystkim do typu ramy, a nie do pozostałych elementów roweru. W terminologii anglojęzycznej konstrukcje tego rodzaju określa się m.in. jako ramy z niskim przekrokiem, ramy otwarte, ramy obniżone albo ramy z niskim wsiadem (, , , , ).

W rowerach tego typu górna rura ramy jest silnie obniżona albo nie występuje. Dzięki temu osoba jadąca może wsiadać na rower i zsiadać z niego bez przenoszenia nogi wysoko nad siodełkiem lub nad poziomą rurą górną. W porównaniu z klasyczną ramą diamentową obniżenie lub usunięcie górnej rury może zmniejszać sztywność skrętną ramy, choć efekt ten można ograniczać przez wzmocnienie konstrukcji albo odpowiedni dobór materiału. Tego typu konstrukcje są spotykane zwłaszcza w rowerach miejskich, użytkowych i rekreacyjnych, w których istotne są łatwe wsiadanie, częste zatrzymywanie się oraz możliwość jazdy w odzieży codziennej.

Historycznie rowery z obniżoną ramą wiązano z rowerami „damskimi”, ponieważ umożliwiały jazdę w spódnicy lub sukni bez unoszenia nogi nad wysoką rurą górną. Według Davida V. Herlihy’ego producenci wprowadzili damską ramę, aby ułatwić jazdę w długiej odzieży; konstrukcja ta nie miała poziomej górnej rury między siodłem a kierownicą, dzięki czemu była lepiej dostosowana do ówczesnego stroju kobiecego. Pod koniec XIX wieku upowszechnienie konstrukcji określanych po angielsku jako – rowerów z niższą pozycją rowerzysty, kołami zbliżonej wielkości i napędem łańcuchowym tylnego koła – oraz rosnąca popularność jazdy rowerem wśród kobiet wpływały zarówno na projektowanie ram, jak i na dyskusje o stroju rowerowym, w tym o spódnicach rowerowych i bloomersach. Zmiany te były częścią szerszych przemian związanych z udziałem kobiet w jeździe na rowerze oraz ze sporami o praktyczną odzież rowerową pod koniec XIX wieku. Współcześnie określenia odnoszące się bezpośrednio do konstrukcji ramy, takie jak „niski przekrok” albo „rama otwarta”, są neutralniejsze niż tradycyjny podział na rowery „damskie” i „męskie”; producenci wskazują również, że niski przekrok może być przydatny niezależnie od płci użytkownika.

Cechy użytkowe Rama z niskim przekrokiem ułatwia wsiadanie i zsiadanie, ponieważ nie wymaga przenoszenia nogi nad wysoką rurą górną. W rowerach o klasycznej geometrii użytkownik musi unieść nogę nad ramą albo przerzucić ją nad siodełkiem. Taka geometria może być korzystna dla osób jadących w odzieży codziennej, użytkowników często zatrzymujących się i ruszających, osób z ograniczoną sprawnością ruchową oraz części osób starszych.

Do typowych zalet ram z niskim przekrokiem należą:

łatwiejsze wsiadanie i zsiadanie, zwłaszcza przy częstych postojach; mniejsze ryzyko zahaczenia nogą lub odzieżą o wysoką rurę górną; możliwość wygodniejszej jazdy w spódnicy lub sukni, zwykle w połączeniu z osłoną łańcucha i osłoną tylnego koła; większa dostępność dla osób o ograniczonej ruchomości bioder lub kolan albo z problemami z równowagą; przydatność w rowerach miejskich i użytkowych, w których priorytetem jest wygoda obsługi, a nie maksymalna sztywność i minimalna masa.

Ograniczenia konstrukcyjne Klasyczna rama diamentowa uzyskuje dużą sztywność dzięki układowi zbliżonemu do dwóch trójkątów. Rama otwarta lub silnie obniżona wymaga natomiast innych rozwiązań konstrukcyjnych, aby osiągnąć porównywalną wytrzymałość i sztywność. Z tego powodu w takich ramach stosuje się m.in. większe przekroje rur, dodatkowe wzmocnienia, elementy usztywniające albo konstrukcje skorupowe, co może zwiększać masę lub koszt wykonania ramy. Niedostatecznie sztywna rama może uginać się pod obciążeniem, pogarszając przekazywanie energii pedałowania i wpływając na trwałość konstrukcji.

Do praktycznych ograniczeń konstrukcji z niskim przekrokiem zalicza się także mniejszą liczbę typowych miejsc mocowania akcesoriów, np. pompki lub bidonu, oraz mniej wygodne przenoszenie roweru po schodach albo podwieszanie go za ramę, ponieważ brakuje poziomej rury w pobliżu środka ciężkości.

Odmiany Mixte mały|Rower Peugeot z ramą typu mixte

Mixte – odmiana ramy z niskim przekrokiem, w której klasyczna rura górna jest zastąpiona parą cieńszych rur biegnących od górnej części główki ramy w kierunku tylnych haków koła, z połączeniem pośrednim przy rurze podsiodłowej. W ramie tego typu zwykle zachowane są dolne i górne rurki tylnego trójkąta, a dodatkowa para rur zapewnia niższy przekrok niż w typowej ramie diamentowej oraz większą sztywność niż w wielu prostych ramach otwartych. Nazwa mixte pochodzi z języka francuskiego i oznacza konstrukcję „mieszaną” lub uniseksową.

Odmianą zbliżoną do mixte jest rama z pojedynczą, pełnowymiarową rurą górną biegnącą od główki ramy do rury podsiodłowej, ale z zachowaną dodatkową parą wsporników prowadzących ku tylnym hakom koła.

Cross mały|Dahon – rower składany z ramą typu cross

Cross frame – odmiana ramy, w której podstawę konstrukcji tworzą dwie krzyżujące się części: pionowa rura podsiodłowa, biegnąca od okolic suportu do siodełka, oraz grzbietowa część ramy, prowadząca od główki ramy w kierunku tylnej piasty. Według opisu Sheldona Browna rama typu cross frame nie jest geometrycznie tak naturalnie sztywna jak rama diamentowa, dlatego jej sztywność uzyskuje się zwykle przez rury o większej średnicy, konstrukcję skorupową albo dodatkowe wzmocnienia i rozpórki.

Galeria

Zobacz też Rower miejski Cycle chic

Przypisy

Kategoria:Rowery Kategoria:Części rowerowe