Kościół w Torslundzie – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w zachodniej części Olandii. Architektura Pierwszy kościół w Torslundzie został wzniesiony w XII wieku i był budowlą kamienną. Składał się z nawy i prezbiterium z apsydą od strony wschodniej. Stopniowo do prezbiterium dodawano potężną wieżę. W XIII wieku kościół rozbudowano w kierunku wschodnim, usuwając półkolistą apsydę, co spowodowało, że budowla zyskała prosto zakończone prezbiterium. Następnie, w okresie późnego średniowiecza, dobudowano wieżę z galerią od strony zachodniej. Od północy zaś wzniesiono zakrystię. We wnętrzu kościoła założono sklepienie. Kolejna rozbudowa, tym razem od strony południowej, miała miejsce w XVI wieku. Według szkiców Johannesa Haquiniego Rhezeliusa z XVII wieku, kościół był skomplikowaną konstrukcją z masywną wieżą pośrodku, wieżą z galerią od strony zachodniej i dobudowaną od południa częścią.
Z biegiem czasu budynek kościoła wykazywał szereg niedociągnięć. W 1729 roku zburzono wieżę zachodnią, a na jej miejscu planowano wznieść nowy szczyt. Długo rozważano dalszą przebudowę lub budowę zupełnie nowego kościoła. Ostatecznie podjęto decyzję o wzniesieniu nowej świątyni z wykorzystaniem fragmentów starej. Zachowano między innymi zakrystię i części średniowiecznych murów, a od strony południowej przetrwał gotycki portal.
W 1776 roku, nowy kościół w typie halowym z ostrołukowymi oknami, wzniesiony pod kierunkiem Henrika Wermelina, był gotowy do konsekracji. Brakowało mu jednak wieży. Dzwon kościelny znajdował się w wolnostojącej dzwonnicy. W 1819 roku budowę kościoła ukończono, dostawiając wieżę od zachodu; pracami tymi kierował Johan Söderström. Wieża była wyposażona w latarnię na dzwony zwieńczoną hełmem z kulą i krzyżem. W latarni wiszą obecnie dwa dzwony: duży (odlany przez Hansa Jacoba Biermana w 1681 roku) i mały (wykonany przez J. A. Beckmana w 1844 roku). Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Z elementów wyposażenia wnętrza na uwagę zasługują:
fragment ołtarza typu północnoniemieckiego, datowanego na XV wiek, przedstawiającego Maryję, Jezusa umacnianego przez anioła z kielichem męki oraz króla symbolizującego prawdopodobnie Boga Ojca, a być może św. Kanuta, chrzcielnica z szarego piaskowca gotlandzkiego z XIII wieku, przerobiona pod koniec XVII wieku, obraz w ołtarzu wniebowstąpienia Chrystusa z lat 60. XIX wieku, wykonany przez N. J. Jonssona, ołtarz zaprojektowany w latach 1791–1792 przez Pera Wilhelma Palmrotha, ambona z zadaszeniem zaprojektowana również przez Palmrotha, krucyfiks na ścianie północnej, dwa herby pogrzebowe kapitana Conrada Granatenborga (zm. 1681) i pułkownika Olofa Bengtssona Granatenborga (zm. 1679), – model statku Wenus z pełnym ożaglowaniem, zbudowany przez żeglarza Lundströma, przekazany kościołowi w 1880 roku.
W latach 30. XVIII wieku kościół otrzymał pierwsze organy. W 1748 roku Jonas Wistenius z Linköpingu zbudował nowe organy. Wystawiono je na publiczną aukcję 14 lipca 1881 roku. W tym samym roku Carl Elfström zbudował nowy instrument. Uroczyste jego oddanie do użytku odbyło się 4 grudnia 1881 roku. Fasadę organową zaprojektował Ludwig Peterson w 1881 roku. W 1951 roku zakład Frederiksborg Orgelbyggeri z Hillerød zbudował nowe organy, wykorzystując niektóre części z poprzedniego instrumentu. W 1981 roku organy te zostały odnowione i przebudowane przez pracownię J. Künkela z Lund. W 2007 roku zainstalowano nowe organy.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii