Regiment arkebuzerii Andrzeja Potockiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Przedłużająca się wojna z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. W skład armii miało w chodzić 5 jednostek arkebuzerii o łącznej sile 1000 koni. Zgodnie z nowym etatem regiment kasztelana krakowskiego Andrzeja Potockiego liczył 200 koni. W kolejnym roku, po mobilizacji na wyprawę do Mołdawii, liczył także 200 koni.
Po Andrzeju Potockim, od 1692 szefostwo regimentu przejął wojewoda krakowski Feliks Kazimierz Potocki. Dowodził płk Polens.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Regimenty arkebuzerii I Rzeczypospolitej Kategoria:Regimenty autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały wojskowe Potockich herbu Pilawa