Chorągiew arkebuzerii Jarosza Pigłowskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII (okresu powstania Chmielnickiego).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Klęski wojsk koronnych w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły przygnębiające wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane w 1648 przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej. Szczególnej intensywności nabrały przygotowania wojenne w 1649. Na sejmie koronacyjnym postanowiono odtworzyć zniszczone wojsko kwarciane w zwiększonym nieco składzie i uzupełnić je wojskiem suplementowym, w tym dziesięcioma chorągwiami arkebuzerii (1000 koni).
Na tej podstawie została utworzona chorągiew arkebuzerii Jarosza Pigłowskiego. W trzecim kwartale 1649 liczyła 100 koni.
Chorągiew wzięła udział w bitwie pod Batohem w 1652. W jej przeddzień liczyła 77 koni. Od trzeciego kwartału 1652 w komputach chorągiew nie jest wykazywana.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie arkebuzerii I Rzeczypospolitej Kategoria:Chorągwie autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Jazda koronna w dobie powstania Chmielnickiego Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Batohem