Otto Korfes (ur. 23 listopada 1889 w Wenzen, zm. 24 sierpnia 1964 w Poczdamie) niemiecki generał dywizji i historyk, uczestnik I i II wojny światowej. Członek Komitetu Narodowego Wolne Niemcy, po wojnie pełnił funkcje w strukturach administracji i wojska w NRD
Życiorys Otto Korfes urodził się 23 listopada 1889 roku w Wenzen, był najmłodszym z piątki dzieci pastora Otto Korfesa i jego żony Emilie z domu Friedrich. Otto Korfes junior uczęszczał do szkoły w Blankenburgu. Po ukończeniu szkoły chciał studiować literaturę i historię, jednak ojciec wymógł na nim rozpoczęcie kariery wojskowej.
W marcu 1909 roku po ukończeniu szkoły kadetów wstąpił do 66 Pułku Piechoty w stopniu Fahnenjunker, następnie awansował do stopnia podchorążego (niem. Fähnrich), a w 1910 roku do podporucznika (niem. Leutnant).
I wojna światowa Wybuch I wojny światowej zastał Otto Korfesa na stanowisku dowódcy plutonu (niem. Zugführer) w 66 Pułku Piechoty. Walczył on na froncie zachodnim, brał udział w bitwie pod Liège. W lutym 1915 roku został awansowany do stopnia porucznika (niem. Oberleutnant) i objął stanowisko dowódcy batalionu, następnie w grudniu 1917 roku awansował do stopnia kapitana (niem. Hauptmann). Latem 1918 roku został ciężko ranny.
Okres międzywojenny mały|Reichsarchiv w Poczdamie, 1929 rok Po wojnie służył do 30 września 1920 roku w Reichswehrze. Służbę czynną zakończył z tytułem honorowym majora. Po zakończeniu służby rozpoczął pracę w Archiwum Wojskowym w Poczdamie, gdzie pracował do 1937 roku. W 1920 roku rozpoczął również studia na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Po obronie doktoratu z politologii w 1923 roku Korfes zdobywał uznanie jako historyk wojskowości i ekspert w naukach dotyczących Europy wschodniej (niem. Ostforschung). W 1929 roku Otto Korfes wziął ślub z Gudrun Mertz von Quirnheim, która była córką Hermanna Mertz von Quirnheim – generała i dyrektora Reichsarchiv.
W 1935 roku Korfes został reaktywowany jako major rezerwy i przydzielony do 66 Pułku Piechoty. W 1937 roku mianowany został dowódcą batalionu. W lutym 1938 roku awansowano go do stopnia podpułkownika (niem. Oberstleutnant).
II wojna światowa Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej Korfes brał udział w zajęciu Czechosłowacji. We wrześniu 1939 roku Korfes wraz ze swoją jednostką brał udział w inwazji na Polskę. 5 lutego 1940 roku Otto Korfes objął dowództwo nad 518 pułkiem w 295 Dywizji Piechoty. W styczniu 1941 roku awansował do stopnia pułkownika (niem. Oberst). 2 listopada 1942 roku Korfes zrezygnował ze stanowiska dowódcy i został przeniesiony do Führerreserve, decyzja ta miała być spowodowana sprzeciwem wobec zbrodni na ludności żydowskiej na terenie Ukrainy. Już 16 listopada zastąpił on gen. mjr Rolfa Wuthmanna na stanowisku dowódcy 295 Dywizji Piechoty, która w ramach 6 Armii generała Friedricha Paulusa brała udział w bitwie stalingradzkiej. W styczniu 1943 roku Korfes został awansowany na generała majora.
31 stycznia 1943 roku żołnierz z 62 Armii Michaił Porter został wysłany na patrol, podczas którego natknął się na kabel prowadzący do niemieckiego schronu. Okazało się, że była to kwatera główna 295 Dywizji Piechoty, w której oprócz jej dowódcy, gen. Otto Korfesa znajdowali się gen. Max Pfeffer i 14 innych oficerów. Porter wraz z dwoma towarzyszami wzięli zebranych w schronie Niemców do niewoli. Do wziętej w niewolę grupy niemieckich oficerów padły z niemieckiej linii strzały z karabiny maszynowego. Było to spowodowane rozkazem gen. Walthera Heitza, który rozkazał strzelać do każdego, kto spróbuje się poddać.
Otto Korfes wraz z pozostałymi wziętymi pod Stalingradem dowódcami trafił do specjalnego obozu jenieckiego NKWD nr 84 w Wojkowie. Wśród jeńców zaostrzały się konflikty na tle nastawienia do III Rzeszy i samego Hitlera. Wcześniejsze wątpliwości w stosunku do niemieckich władz, które spowodowały rezygnację Korfesa ze stanowiska dowódcy w 1942 roku ponownie zaczęły narastać. W pierwszym napisanym w niewoli liście do żony Korfes pisał: „straszny Stalingrad wstrząsnął nami i otworzył nam oczy”. Otto Korfes, wraz z Waltherem von Seydlitz, z uwagi na fakt, że byli skłonni do współpracy z Rosjanami zostali przewiezieni do specjalnego obozu w Łunowie. Po przebytej „reedukacji” trafili z powrotem do Wojkowa i stanęli na czele Związku Oficerów Niemieckich, działającym przy Komitecie Narodowym Wolne Niemcy. Pierwsze zebranie związku odbyło się w dniach 11–12 września 1943 roku w Łuniowie, Otto Korfes został wybrany jako jeden z członków zarządu organizacji. Część generałów m.in. Walter Heitz, Max Pfeffer, oraz Otto Karl Renoldi otwarcie potępiali utworzenie związku, uważając to za zdradę stanu. W trakcie swojej działalności w Związku Oficerów Niemieckich Otto Korfes m.in. pisał artykuły do gazety Freies Deutschland oraz brał udział w audycjach radia o tej samej nazwie, kierowanych do niemieckich żołnierzy na froncie, w których namawiał ich do poddania się wojskom radzieckim.
22 września gen. Seydlitz przedstawił pomysł utworzenia z wziętych do niewoli żołnierzy i dowódców niemieckich armii, która miałaby zostać przetransportowana drogą lotniczą do Niemiec celem dokonania przewrotu. Pomysł przerzucenia tak dużej liczby żołnierzy samolotami (szczególnie po fiasku planu zaopatrywania okrążonej pod Stalingradem 6 Armii w ten sam sposób) spotkał się ze sprzeciwem części członków związku, w tym Otto Korfesa. mały|Schwytani niemieccy oficerowie 6. Armii Wehrmachtu w Stalingradzie. Od lewej: generał dywizji Otto Korfes, podpułkownik Gerhard Dissel, generał artylerii Max Pfeffer, generał artylerii Walther von Seydlitz-Kurzbach, pułkownik Johannes (Hans) Crome Za działalność Korfesa w radzieckiej niewoli zapłaciła jego rodzina. W ramach praktykowanej w III Rzeszy odpowiedzialności rodzinnej członkowie rodziny, byli nękani przez Gestapo. Sytuacja bliskich Korfesa pogorszyła się jeszcze bardziej w lipcu 1944 roku, gdy jego szwagier – Albrecht Mertz von Quirnheim brał udział w zamachu na Hitlera. Żona i teściowie Otto Korfesa zostali wywiezieni do więzień i obozów koncentracyjnych, córki – Sigrid, Dagmar, Astrid, Gunhild i Gudrun nie zostały uwięzione, mogły odwiedzać osadzonych w berlińskim więzieniu matkę i dziadków. Gudrun, żona Ottona odzyskała wolność w kwietniu 1945 roku, po wyzwoleniu jednego z obozów przez oddziały aliantów.
Po wojnie Po zakończeniu II wojny światowej, w 1948 roku Otto Korfes wrócił z radzieckiej niewoli do Niemiec. W tym samym roku wstąpił do Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec. Korfes pełnił funkcję kierownika Niemieckiego Archiwum Centralnego w Poczdamie (1948), kierownika Głównego Wydziału Archiwów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (1949-1952) oraz szefa Głównego Wydziału Archiwistyki w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (1952-1956). Ze względu na potrzebę szybkiego obsadzenia kadr w archiwach Korfes zatrudniał do pracy w archiwach wielu byłych urzędników III Rzeszy, członków NSDAP i SA. W 1952 roku zorganizował dwudniowy kongres archiwistów w Weimarze, na którym archiwiści z NRD i RFN mieli nawiązywać relacje i współprace.
Od 1952 roku Korfes, w stopniu generała majora pełnił funkcję zastępcy szefa sztabu wydziału operacyjnego w szeregach Skoszarowanych Oddziałów Policji Ludowej NRD. W latach 1958–1964 Korfes był przewodniczącym Grupy Roboczej Byłych Oficerów (po śmierci w 1964 roku zastąpił go gen. Arno von Lenski).
Otto Korfes zmarł na zawał 24 sierpnia 1964 roku, urnę z jego prochami pochowano na cmentarzu Neuer Friedhof w Poczdamie.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II Klasy (1916) Krzyż Żelazny I Klasy (1916) Szpanga do Krzyża Żelaznego II Klasy Szpanga do Krzyża Żelaznego I Klasy Złoty Krzyż Niemiecki (11 stycznia 1942) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (22 stycznia 1943) Ernst-Moritz-Arndt-Medaille (1957) Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny (1959) Medal za Walkę Przeciwko Faszyzmowi 1933-1945 (1964)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Bitwa stalingradzka Kategoria:Jeńcy niemieccy w niewoli radzieckiej 1941–1956 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1964