Chorągiew arkebuzerii Jakuba Hieronima Rozdrażewskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII (okresu powstania Chmielnickiego).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Klęska pod Batohem kosztowała około 6000 wyborowego żołnierza. Natychmiast rozpoczęto starania o wyrównanie tych strat. Wydano wiele nowych listów przypowiednich tworząc do końca 1652 roku 68 nowych jednostek, a stan liczebny armii podniesiono już w czwartym kwartale 1652 dwukrotnie. Armia koronna liczyła w tym czasie 37 388 koni i porcji, tj. około 34 000 żołnierzy. Był to jej największy stan liczebny w okresie wojen z Kozakami. Na tej podstawie została utworzona chorągiew arkebuzerii wojewody inowrocławskiego Jakuba Hieronima Rozdrażewskiego. W czwartym kwartale 1652 liczyła 100 koni. Od czwartego kwartału 1653 w komputach chorągiew nie jest wykazywana.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie arkebuzerii I Rzeczypospolitej Kategoria:Chorągwie autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Jazda koronna w dobie powstania Chmielnickiego Kategoria:Rozdrażewscy herbu Doliwa