Konstancja Łubieńska (ur. 1882 w Czułczycach, zm. 4 maja 1937 w Warszawie) – polska działaczka społeczna i oświatowa, jedna z założycielek oraz wieloletnia przewodnicząca Koła Polek, w latach 1922–1924 wiceprzewodnicząca Komitetu Społecznego Przysposobienia Kobiet do Obrony Kraju.
Życiorys Rodzina Konstancja Łubieńska urodziła się w rodzinnym majątku w Czułczycach jako córka Władysławy ze Zglinieckich i Tadeusza Moraczewskiego-Trzeciewskiego. W 1905 roku poślubiła Kazimierza Łubieńskiego.
Działalność społeczna Początki jej działalności społecznej sięgają 1899 roku, kiedy organizowała tajne nauczanie na wsi. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej pełniła rolę pielęgniarki i opiekunki oświatowej w szpitalu dla polskich żołnierzy w Harbinie. W latach 1906–1915 kontynuowała w Warszawie prace edukacyjne.
W 1915 wyjechała do Mińska, gdzie została przewodniczącą Sekcji Oświatowej Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny. Organizowała opiekę dla dzieci uchodźczych w postaci edukacji i letnich kolonii. Należała do grona założycielek i późniejszego zarządu Koła Polek im. Księcia Józefa Poniatowskiego, powstałego w Mińsku w październiku 1917 roku. Organizacja niosła pomoc żołnierzom I Korpusu Polskiego na terenie Białorusi, w ramach jej działalności prowadzono gospody żołnierskie, kuchnie polowe oraz zapewniano zakwaterowanie i pomoc materialną. Koło Polek prowadziło także działalność pocztową i przerzut żołnierzy do obleganego Bobrujska. Podczas akcji zdobycia Mińska w nocy z 19 na 20 lutego, Łubieńska nadzorowała działania harcerek i członkiń Koła Polek na rzecz zaopatrzenia polskich żołnierzy w odzież i żywność. Dzięki istotnej roli jaką odegrał w wyparciu bolszewików z miasta przygotowany przez KP plan mobilizacji sił około 1500 żołnierzy, Komitet Wykonawczy Rady Polskiej Ziemi Mińskiej odznaczył KP nagrodą Obrońcom Mińska. W krótkim czasie przed wkroczeniem do Mińska żołnierzy niemieckich, Łubieńska koordynowała wywózkę łupów z bolszewickich składów i kas.
Po złożeniu broni przez I Korpus Polski Łubieńska dostała się do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę nad organizacją Pogotowia Wojennego Koła Polek. Później wraz z Kołem niosła pomoc powstańcom na Górnym Śląsku, w czasie wojny polsko-bolszewickiej kierowała pracami organizacji m.in. w czasie obrony Lwowa, wyprawy kijowskiej, kontrofensywy na Kresach Wschodnich czy obrony Warszawy. W październiku 1922 została mianowana przewodniczącą nowo powołanego Komitetu Społecznego Przysposobienia Kobiet do Obrony Kraju, którego Koło Polek było członkiem-założycielem. Komitet stanowił zrzeszenie kobiecych organizacji wojskowych i paramilitarnych. Na stanowisku pozostała do lata 1924, gdy komitet rozwiązano. Później pełniła także funkcję wiceprzewodniczącej Unii Polskich Związków Obrończyń Ojczyzny.
Zmarła nagle 4 maja 1937 roku. Pochowana została na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 107-4-15/16).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (za pracę w dziele odzyskania niepodległości, 23 kwietnia 1937) Krzyż Walecznych Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (za długoletnią pełną poświęcenia pracę społeczną, 11 listopada 1925) Gwiazda Górnośląska
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Górnośląską Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1937