Edmund Piotrowski

Edmund Piotrowski (ur. 12 sierpnia 1913 w Wilnie, zm. 9 czerwca 1992 w Leśnej) – polski inżynier elektryk, naukowiec, nauczyciel akademicki.

Życiorys Urodził się w rodzinie Adama, właściciela warsztatu ślusarsko-hydraulicznego, i Józefy z domu Kuźmińskiej. Po zdaniu w 1931 r. matury w Państwowym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Sekcji Prądów Silnych Politechniki Warszawskiej. W czerwcu 1938 r., po wykonaniu pracy z maszyn elektrycznych, zdał egzamin uzyskując dyplom magistra inżynieraZbigniew Białkiewicz, Poczet Dziekanów Wydziału Elektrycznego. Prof. mgr inż. Edmund Piotrowski (1913–1992) Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach 1956–1958 Śląskie Wiadomości Elektryczne, Rok XI, Nr 2 (53), s.39-41, 2004 [dostęp 2026-06-28]..

W trakcie studiów odbył praktyki w: warsztatach kolejowych PKP w Wilnie, fabryce żarówek „Osram” w Pabianicach, elektrowniach wodnych w Żurze i Gródku oraz elektrowni cieplnej w Ervěnicach (Czechosłowacja). Ze względu na trudne warunki materialne pracował w okresie studiów przez 2 lata w Fabryce Samochodów „Ursus” i Biurze Badań Technicznych Wojsk Łączności przy Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym w Warszawie.

15 lipca 1937 r. rozpoczął pracę w Wydziale Technicznym Zakładów Górniczo-Hutniczych Hohenlohe (ZGHH) w Katowicach-Wełnowcu, początkowo jako inżynier w biurze technicznym, a następnie jako zastępca inspektora maszynowego. 1 stycznia 1939 r. otrzymał stanowisko kierownika ruchu maszynowego w Książęcych Browarach w Tychach.

Lata II wojny światowej spędził w Żywcu. Początkowo nie miał stałego zatrudnienia, wykonując jedynie dorywczo prace kreślarskie, projekty urządzeń elektrycznych oraz zarobkując jako mechanik i elektryk-instalator. Na wiosnę 1941 r. podjął stałą pracę w prywatnym biurze technicznym Dr Urwalek w Białej Krakowskiej jako kreślarz i statyk. W sierpniu 1944 r. został przeniesiony do Fabryki Papieru Solali w Żywcu, gdzie przeprowadził gruntowną analizę gospodarki cieplnej i elektrycznej zakładu.

W kwietniu 1945 r. zgłosił się do grupy operacyjnej w Katowicach i otrzymał przydział do Elektrowni Zabrze. Równocześnie pracował w elektrowni Kopalni Wieczorek w Janowie. W latach 1945–1948 był kierownikiem Wydziału Elektrycznego Elektrowni Zabrze, a w latach 1948–1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego Zakładów Energetycznych Podokręgu Będzin. 15 listopada 1949 r. został przeniesiony do Centrali ZEOG w Katowicach na stanowisko kierownika Oddziału Studiów w Dziale Dokumentacji Technicznej w Dyrekcji Inwestycji. W 1954 r. został zatrudniony w Instytucie Energetyki i organizował Zakład Systemów Energetycznych w Katowicach, będąc do 1959 r. jego kierownikiem. W latach 1959–1962 powołany został na dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki „Energoaparatura” w Katowicach.

Równolegle z pracą zawodową, 1 lutego 1951 r. rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną w Katedrze Urządzeń Elektrycznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Kolejno pełnił funkcje starszego asystenta, adiunkta (od 1 stycznia 1953 r.), p.o. samodzielnego pracownika nauki (od 1 marca 1954 r.), zastępcy profesora (od 1 września 1954 r.). W 1956 r. został powołany na stanowisko docenta, a 27 lipca 1966 r. Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.

1 marca 1954 r. został kierownikiem Zakładu Urządzeń Elektrycznych w Katedrze Urządzeń Elektrycznych Prądów Silnych, a w latach 1956–1969 kierował Katedrą Urządzeń Elektrycznych. Ponadto w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Katowicach wykładał budowę i eksploatację elektrowni, gospodarkę energetyki przemysłowej, oraz organizację i eksploatację systemów energetycznych.

Na uczelni pełnił funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego (1956–1958). W latach 1964–1965 pełnił funkcję zastępcy kierownika nowo utworzonego przy Politechnice Śląskiej Ośrodka Metodycznego Wyższych Studiów Technicznych dla Pracujących. W okresie 1969–1970 рełnił funkcję zastępcy prorektora Studium dla pracujących w zakresie studiów wieczorowych. W latach 1975–1981 był inicjatorem i kierownikiem studiów doktoranckich na Wydziale Elektrycznym.

W 1937 r. wstąpił do Stowarzyszenia Elektryków Polskich Oddział Zagłębia Węglowego. Był założycielem w 1959 r. Grupy Rzeczoznawców SEP przy Oddziale Zagłębia Węglowego w Katowicach i pierwszym jej kierownikiem (do 1965). W latach 1986–1990 był członkiem Rady Nadzorczej Ośrodka Rzeczoznawstwa przy OZW.

30 września 1983 г. przeszedł na emeryturę.

Był mężem Felicji z domu Caputa, miał dwoje dzieci: Wiesława (ur. 1943), doktora nauk medycznych, i Halinę (ur. 1948).

Zmarł 9 czerwca 1992 r., pochowany 12 czerwca 1992 r. na cmentarzu komunalnym w Leśnej k. Żywca (sektor C ID grobu: 638).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973) Złoty Krzyż Zasługi (1956) Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Odznaka honorowa „Zasłużony dla Energetyki” Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1964) Srebrna Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1962) Złota Odznaka Honorowa SEP Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” Odznaka 30-lecia Politechniki Śląskiej (1974) Medal 40-lecia Politechniki Śląskiej

Źródło:.

Nagrody

Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia II w dziedzinie dydaktyki (1964, 1969) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna stopnia I za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej, organizacji procesu dydaktycznego lub prac związanych z kształceniem młodej kadry (1972) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej (1974)

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Elektryków Polskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Energetyki” Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy inżynierowie elektrycy Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1992