Hans-Heinrich Werner Bertram Sixt von Armin (ur. 6 listopada 1890 w Szczecinie, zm. 1 kwietnia 1952 w Krasnogorsku) – niemiecki generał, uczestnik I i II wojny światowej.
Życiorys Hans-Heinrich Werner Bertram Sixt von Armin urodził się 6 listopada 1890 roku w Szczecinie. Jego ojcem był pruski generał Friedrich Bertram Sixt von Armin, matką Pauline Augusta Henriette Caroline Clära Sixt Von Armin de domo Voigts Rhetz. Von Armin uczęszczał do berlińskiego Humanistischen Joachimsthalsches Gymnasium, po ukończeniu szkoły wstąpił w lutym 1909 roku do pruskiej armii. W stopniu podchorążego został przydzielony do 4 Pułku Grenadierów Gwardii im. Królowej Augusty. 15 maja 1909 roku awansowano go do stopnia szeregowego kadeta, a 21 lipca 1909 roku do stopnia podoficera kadeta. Od sierpnia 1909 roku do maja 1910 roku uczęszczał do szkoły wojskowej w Kassel. W październiku 1909 roku awansował na podchorążego, szkolenie zakończył w stopniu porucznika. Służył jako oficer 4, a następnie 6 kompanii w macierzystym pułku.
I wojna światowa Wybuch I wojny światowej zastał von Armina na stanowisku oficera 6 kompanii w 4 Pułku Grenadierów Gwardii. 24 sierpnia 1914 został ciężko raniony artyleryjskim szrapnelem w szczękę, lewe ramię i udo. Przetransportowano go do szpitala przejściowego w Marche. Na czas rekonwalescencji został przydzielony do batalionu rezerwowego 4 Pułku Grenadierów Gwardii. W lutym 1915 roku von Armin awansował na porucznika. Do czynnej służby powrócił 18 kwietnia 1915 roku na stanowisku dowódcy 10 kompanii. Po raz kolejny von Armin został ranny w maju 1915 roku w Galicji. Wybuch granatu zranił go w lewą rękę i bok. Ranny trafił do szpitala w Opolu i został przeniesiony do batalionu uzupełnień.
Po powrocie do zdrowia od listopada 1916 roku został adiutantem dyrektora dyrektora w Pruskim Ministerstwie Wojny. We wrześniu 1917 roku von Armin został przeniesiony do Szkolnego Pułku Piechoty, z jednoczesnym odkomenderowaniem do 5. Gwardyjskiego Pułku Artylerii Polowej. W październiku został awansowany do stopnia kapitana. W listopadzie objął dowodzenie nad 6 kompanii Szkolnego Pułku Piechoty, w grudniu został przeniesiony do sztabu 3 Dywizji Piechoty Gwardii. W lipcu 1918 roku von Armin został przeniesiony do sztabu III Korpusu Armijnego, następnie, w październiku, do sztabu 26 Dywizji Piechoty.
okres międzywojenny Po zakończeniu wojny Hans-Heinrich Sixt von Armin został przeniesiony do sztabu 3 Brygady Strzelców Krajowych (niem. Landesschützen). W marcu 1919 roku przeniesiony został do Brygady Strzelców Krajowych Gwardii. W czerwcu von Armin został przyjęty do Reichsheer z przydziałem do 51 Pułku Piechoty w charakterze dowódcy kompanii łączności. Po utworzeniu Reichswehry, von Armin został dowódcą kompanii łączności w 30 Pułku Piechoty. 19 lipca 1920 roku został adiutantem w 30 Pułku Piechoty, w październiku objął dowodzenie nad 9 kompanią w 8 Pułku Piechoty.
W styczniu 1921 roku von Armin został odkomenderowany do służby w Ministerstwie Reichswehry, we wrześniu został przeniesiony do 4 (Pruskiego) Pułku Piechoty, a później do 3 Dywizji Reichswehry. W czerwcu 1922 von Armin dowodził 2 kompanią 4 Batalionu Motorowego w Magdeburgu, następnie w lipcu 4 batalionem 3 (Pruskiego) Pułku Artylerii Artylerii. We wrześniu ponownie otrzymał przydział do Ministerstwa Reichswehry, do Personalnego Biura Armii. W okresie od 25 września do 4 października 1923 roku został skierowany na ćwiczenia szkoleniowe dla dowódców. W sierpniu 1924 został skierowany do Getyngi, gdzie objął dowodzenie nad 7 kompanią 17 Pułku Piechoty. W październiku 1926 von Armin został wysłany na kurs artyleryjski do Jüterbogu. W styczniu 1928 roku został przeniesiony do sztabu dowództwa artylerii II (niem. Artillerieführer II). Pod tą nazwą kryła się późniejsza 2 Dywizja Piechoty. W kwietniu 1929 roku von Armin awansował do stopnia majora. W październiku przeniesiono go do sztabu 6 Dywizji Reichswehry z siedzibą w Münsterze.
W październiku 1932 roku von Armin awansował do stopnia podpułkownika. W tym stopniu objął w czerwcu 1933 roku dowodzenie nad 6 Pułkiem Piechoty w Schwerinie. 1 kwietnia 1934 roku na tym stanowisku zastąpił go Werner-Albrecht Freiherr von und zu Gilsa, von Armin został przeniesiony do sztabu Dowództwa Grupy 1 w Berlinie. Wraz z przekształceniem Reichswehry w Wehrmacht, 1 października 1934 roku awansował do stopnia pułkownika. W 1935 roku von Armin zdał egzamin dla tłumaczy języka francuskiego z oceną „szczególnie przydatny”. We wrześniu 1936 roku von Armin został przeniesiony do sztabu dowództwa IX Korpusu Armijnego. 28 lutego 1938 roku awansowano go do stopnia generała majora. W październiku został przeniesiony do Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych (OKH) na stanowisko kwatermistrza Sztabu Generalnego. Pod koniec sierpnia, gdy w trakcie mobilizacji, von Armin został szefem sztabu 5 Armii.
II wojna światowa 9 września 1939 roku von Armina przeniesiono do Führerreserve. W połowie września powrócił do służby, obejmując dowództwo nad 95 Dywizją Piechoty. W grudniu wraz ze swoją dywizją został przeniesiony na Linię Zygfryda. 29 lutego 1940 roku awansowano go do stopnia generała piechoty. Wiosną 1940 roku von Armin dowodził dywizją podczas inwazji na Francję. Jego działalność została opisana przez generała Karla von Pragera, dowódcę XXV Korpusu Armijnego następująco: „Podczas pierwszego, dwumiesięcznego, okresu działań jego nowo sformowanej dywizji na froncie nad Górnym Renem dał się poznać z jak najlepszej strony; dzięki swemu rozważnemu, osobistemu oddziaływaniu bardzo szybko podniósł gotowość bojową dywizji. Pod względem osobowości, kompetencji i przygotowania zawodowego doskonale nadaje się do pełnienia funkcji dowódcy dywizji w przyszłej armii czasu pokoju, a prawdopodobnie także dowódcy korpusu”, pod tą pozytywną oceną podpisał się także dowódca 7 Armii, generał artylerii Friedrich Dollmann. 19 lutego 1941 roku kolejną ocenę wystawił von Arminowi zastępca dowódcy IX Korpusu Armijnego Rudolf Schiewindt: „Człowiek prawy i otwarty, o zdrowych ambicjach. Sumienny i aktywny; z wielkim zaangażowaniem oddany szkoleniu dywizji”. Kolejne pochwały, wraz z rekomendacją do awansowania, napłynęły ze strony p.o. dowódcy III Korpusu Armijnego, generała Kurta von Greiffa: „Oficer odważny; to dzięki jego dążeniu do parcia naprzód dywizja wzięła do niewoli znaczną liczbę jeńców po przełamaniu Linii Maginota. Ocena: Dobrze wywiązuje się z obowiązków. Wniosek: Nadaje się do objęcia stanowiska wyższego szczebla.”.
W czerwcu 1941 roku Hans-Heinrich Sixt von Armin na czele 95 DP brał udział w inwazji na Związek Radziecki. W lipcu 1941 roku w rejonie Żytomierza generał von Armin miał być odpowiedzialny za rozkaz rozstrzelania ok. 200 osób (głównie Żydów), którzy rzekomo mieli napadać na niemieckich żołnierzy. mały|328x328px|Powitanie generała Maximiliana von Weichsa (wysiada z samochodu) w siedzibie korpusu pancernego na froncie wschodnim. Wita go gen. Hans Heinrich Sixt von Armin. W kwietniu 1942 roku von Armin otrzymał kolejną w karierze pozytywną opinię. Dowódca LV Korpusu Armijnego, generał Erwin Vierow opisał jego działania na froncie wschodnim w następującymi słowami: „Znakomity dowódca dywizji; osobowość wysoce inteligentna, wybitna i dalekowzroczna, o skłonności do krytycznego spojrzenia. Wywiera silny wpływ na swoją dywizję dzięki intelektualnej przewadze, zdecydowanemu dowodzeniu i wzorowej osobistej odwadze. Ocena: Bardzo dobrze wywiązuje się ze swoich obowiązków. Rekomendacja: dowódca korpusu”. Do grona chwalących gen. von Armina przełożonych dołączył w marcu 1942 roku dowódca 2 Armii – generał Maximilian von Weichs: „Jako dowódca wyróżnił się wyjątkową energią, zdecydowaniem i osobistą odwagą, nawet w sytuacjach krytycznych. Wykazał się wysokimi zdolnościami intelektualnymi oraz znakomitym kunsztem taktycznym. Silna potrzeba działania sprawia, że stale utrzymuje on ścisły kontakt z walczącymi oddziałami. Jego krytyczne nastawienie, w połączeniu z dążeniem do jak największego wsparcia podległych mu wojsk, skłania go do podkreślania – często w sposób odbierany jako pesymistyczny – negatywnych aspektów stanu i gotowości bojowej jego dywizji. Nie zmienia to jednak oceny, że posiada on kwalifikacje do pełnienia funkcji dowódcy w randze generała. Należy oczekiwać, że tę wadę uda się wyeliminować dzięki odpowiedniemu ukierunkowaniu. Dla przyszłej służby tego zdolnego dowódcy szczególnie korzystne byłoby przeniesienie go w nowe środowisko poprzez wyznaczenie na inne stanowisko, co najmniej równorzędne. Kwestia zastrzeżenia wspomnianego w trzecim zdaniu została wyjaśniona”. Pomimo drobnych zastrzeżeń, ogólna opinia kolejnych generałów o służbie Hansa-Heinricha von Armina była bardzo dobra, w ich oczach był wyróżniającym się dowódcą, zasługującym na kolejne awanse.
W maju 1942 roku von Armin zastąpił generała porucznika Friedricha Zickwolffa na stanowisku dowódcy 113 Dywizji Piechoty, która operowała na południowym odcinku frontu wschodniego. Również dowodzący 6 Armią, generał Friedrich Paulus zwrócił uwagę na zdolności dowódcze von Armina. Jesienią 113 DP wzięła udział w walkach pod Stalingradem, zajmując pozycje na północny odcinek blokady miasta. Kiedy zimą 1942 roku wojska niemieckie zostały okrążone przez Armię Czerwoną, w kotle znalazła się również 113 DP von Armina. W styczniu 1943 von Armin został uznany za zaginionego. Jak wielu niemieckich generałów pod Stalingradem, prawdopodobnie pod koniec stycznia poddał się radzieckim żołnierzom. Po dostaniu się do niewoli skarżył się radzieckim oficerom na szeregowych żołnierzy, którzy mieli mu ukraść bagaż.
w niewoli mały|Grób Hansa-Heinricha Sixt von Armina Jak wielu wziętych do niewoli generałów spod Stalingradu, von Armin został umieszczony w specjalnym obozie jenieckim NKWD nr 84 w Wojkowie. Wobec inspirowanej przez sowieckie służby inicjatywy generałów Walthera von Seydlitz Kurzbacha, Otto Korfesa i Martina Lattmanna, której celem było utworzenie Komitetu Narodowego Wolne Niemcy, a wraz z nim Związku Oficerów Niemieckich (BDO) część przebywających w obozie generałów stanowczo sprzeciwiła się tym planom. Wśród zgromadzonej wokół gen. Paulusa grupy znajdowali się m.in generałowie Max Pfeffer, Otto Karl Renoldi, Karl Strecker, Hans-Heinrich Sixt von Armin oraz Carl Rodenburg. Zwyzywali oni dawnych kolegów od zdrajców, którzy przestali być wierni wojskowej przysiędze. Pod przewodnictwem von Arnima generałowie wystosowali do władz obozu, w którym potępiali inicjatywę utworzenia komitetu.
W niewoli Generał von Armin zarządzał obozową biblioteką oraz prowadził wykłady o historii Niemiec.
Hans-Heinrich Sixt von Armin zmarł 1 kwietnia 1952 roku w radzieckiej niewoli w miejscowości Asbiest. Jako przyczynę śmierci podano zawał serca. Jego ciało zostało pochowane na cmentarzu w Getyndze.
Życie prywatne 22 lipca 1916 roku w Magdeburgu Hans-Heinrich Sixt von Armin zawarł związek małżeński z Anną Marie Charlotte Friedą von Hegel.
Odznaczenia Krzyż Żelazny II Klasy (22 grudnia 1917) Krzyż Żelazny I Klasy (7 października 1914) Czarna Odznaka za Rany Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie Order Henryka Lwa IV Klasy Krzyż Kawalerski II Klasy Orderu Lwa Zeryngeńskiego (25 maja 1916) Srebrna Odznaka Szturmowa Piechoty Szpanga do Krzyża Żelaznego II Klasy Szpanga do Krzyża Żelaznego I Klasy Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (22 września 1941) Złoty Krzyż Niemiecki (6 września 1942)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Bitwa stalingradzka Kategoria:Jeńcy niemieccy w niewoli radzieckiej 1941–1956 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim