thumb|Grób Edmunda Szczepaniaka na cmentarzu komunalnym północnym w Warszawie Edmund Szczepaniak (ur. 22 stycznia 1905 w Gałkowie, zm. 21 października 1978 w Warszawie) – polski inżynier dróg i mostów, naukowiec, nauczyciel akademicki.
Życiorys Ukończył w 1923 r. Gimnazjum Miejskie Matematyczno-Przyrodnicze w Łodzi i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, które ukończył z odznaczeniem, uzyskując tytuł inżyniera dróg i mostów. Od 1932 r. był pracownikiem naukowym macierzystej uczelni, do 1944 r. będąc kolejno zastępcą asystenta, młodszym asystentem i starszym asystentem Zakładu Mechaniki Budowli. W okresie okupacji niemieckiej, w latach 1939–1944 oprócz pracy w Szkole Technicznej (Politechnika Warszawska), prowadził zajęcia tajnego nauczania z studiów wyższych i programu liceum, przygotowując równocześnie doktorat, który spłonął w powstaniu warszawskim.
Pracę doktorską odtworzył i obronił jesienią 1945 r. na Politechnice Warszawskiej pod kierownictwem prof. dr Witolda Wierzbickiego. W roku akademickim 1945/46 był adiunktem na Politechnice Warszawskiej, prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej z tymczasową siedzibą w Lublinie oraz rozpoczął pracę na Politechnice Śląskiej jako zastępca profesora. Dekretem Prezydenta Krajowej Rady Narodowej z 15 listopada 1946 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego statyki budowli na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Politechniki Śląskiej, gdzie pracował do roku 1958 kierując Katedrą Statyki Budowli i Zakładem Statyki Doświadczalnej. Wykładał tam statykę budowli, teorię sprężystości i plastyczności, dynamikę budowli i mechanikę gruntów.1 października 1958 r. został służbowo przeniesiony na Politechnikę Warszawską, gdzie objął kierownictwo Katedry Mechaniki Technicznej na Wydziale Komunikacji. Uchwałą Rady Ministrów nr 22/67 z 22 czerwca 1967 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1 października 1970 r., w związku z likwidacją Wydziału Komunikacji, został przeniesiony na stanowisko profesora zwyczajnego w Instytucie Mechaniki Konstrukcji Inżynierskich na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. 1 października 1975 r. przeszedł na emeryturę.
W roku akademickim 1946/47 pełnił funkcję dziekana, a w latach 1947–1950 prodziekana Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego Politechniki Śląskiej, w latach 1952–1954 był organizatorem Wydziału Budownictwa Przemysłowego, zaś w roku 1952–1955 dziekanem tego Wydziału. Był promotorem i recenzentem wielu przewodów doktorskich, m.in. Igora Kisiela.
Od 1934 r. był mężem Izabeli z domu Neuhäuser (1908–1979). Mieli córkę Krystynę (ur. 1947) oraz syna Jerzego.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Komunalnym Północnym (kwatera W-X-1-3-14).
Publikacje
Sposób mechaniczno-optyczny Beggsa znajdywania wielkości statycznie niewyznaczalnych i ich linii wpływowych na modelach. Przegląd Techniczny, 1945. Rozwiązywanie ramownic i belek statycznie niewyznaczalnych sposobem sprężystego utwierdzania prętów w węzłach. Drogownictwo, 1946 oraz Prace Naukowe i Badawcze Instytutu Techniki Budowlanej, 1946. Ramy wielokrotnie statycznie niewyznaczalne. [w:] „Podręcznik Inżynierii, tom I, 1947. Drgania ram, kratownic i prętów o zmiennym przekroju. Inżynieria i Budownictwo, 1948 oraz Prace Naukowe i Badawcze Instytutu Techniki Budowlanej, 1948. Uproszczone sposoby rozwiązywania ram wielokrotnie statycznie niewyznaczalnych. Inżynieria i Budownictwo, 1948 oraz Prace Naukowe i Badawcze Instytutu Techniki Budowlanej, 1948. Wpływ pewnego szczególnego przypadku drgań gruntu na wytrzymałość konstrukcji żelbetowej. Wydawnictwo Ministerstwa Budownictwa, nr 37, 1949. Referat zbiorowy Podsekcji Konstrukcji Inżynierskich Sekcji Nauk Inżynieryjno-Budowlanych na I-szy Kongres Nauki Polskiej. Inżynieria i Budownictwo, 1950. Nowa metoda rozwiązywania statycznie niewyznaczalnych ustrojów prętowych na modelach bez wykonania przecięć. Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, 1951. Porównanie metod obliczenia drgań ramownic. Inżynieria i Budownictwo, 1952.
Źródło:.
Odznaczenia i nagrody
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Nagroda Państwowa III stopnia w dziale nauki (1951) Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego za wkład pracy w zakresie kształcenia doktorantów oraz pracy naukowej i dydaktycznej (1953)
Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Polscy inżynierowie dróg i mostów Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1978