Urszula Tauer, z domu Krafft, ps. „Ala” (ur. 24 kwietnia 1921 we Lwowie, zm. 4 lipca 2026) – polska żołnierz Armii Krajowej, łączniczka i kurierka tej formacji, uczestniczka powstania warszawskiego, pułkownik Wojska Polskiego w stanie spoczynku.
Życiorys Dzieciństwo i wczesna młodość Urszuli Tauer były związane z dwoma miastami: Lwowem, gdzie przyszła na świat w rodzinie polsko-niemieckiej, oraz Bydgoszczą. Do tego drugiego ośrodka trafiła jako dwulatka, wychowując się tam pod skrzydłami dziadka, który był zdeklarowanym zwolennikiem Józefa Piłsudskiego. W roku 1939 pomyślnie ukończyła szkołę średnią, uzyskując maturę. We wrześniu 1939 roku okupanci niemieccy dokonali egzekucji jej dziadka na Starym Rynku w Bydgoszczy. Propolska działalność i nastawienie krewnych stały się powodem jej aresztowania przez tajną policję III Rzeszy w 1940 roku. Po odzyskaniu wolności zdecydowała się na potajemną i wbrew prawu okupanta ucieczkę do stolicy.
W 1941 roku Urszula Tauer złożyła przysięgę wojskową, wstępując w szeregi Związku Walki Zbrojnej. Oprawa językowa (posługiwanie się niemczyzną) pozwoliła jej na realizację niebezpiecznych zadań kurierskich, włączając w to wyprawy do stolicy Niemiec. Na początku 1944 roku powierzono jej stery sekcji legalizacyjnej, w której wytwarzano fałszywe dokumenty tożsamości na potrzeby podziemnych wysłanników. W tym samym roku uzyskała awans na stopień podporucznika.
Podczas powstania warszawskiego operowała w Śródmieściu, pełniąc funkcję łączniczki przy Komendzie Głównej Armii Krajowej. Drugiego dnia walk odniosła rany. Następnie została uwięziona pod gruzami zbombardowanego budynku. W toku dalszych działań wojennych zajmowała się m.in. nawigacją oddziałów w podziemnych kolektorach ściekowych. W tym okresie posługiwała się tożsamością konspiracyjną jako Kaczyńska. Upadek powstania skutkował jej uwięzieniem w punkcie rozdzielczym w Pruszkowie, jednak udało jej się uciec z pociągu deportacyjnego zmierzającego do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Dalszy czas spędziła w formacjach partyzanckich, a do rodzinnej Bydgoszczy powróciła w drugiej połowie lat 60.
24 kwietnia 2026 roku szef resortu obrony narodowej uhonorował ją awansem do stopnia pułkownika Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Zmarła 4 lipca 2026 roku dożywszy 105 lat.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2026, pośmiertnie, za wybitne zasługi w obronie suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego, za pielęgnowanie pamięci o najnowszej historii Polski)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 lipca 2026 r. nr rej. 400/2026 o nadaniu orderu (). Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2013, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lipca 2013 r. o nadaniu orderu i odznaczenia ( Krzyż Walecznych (1944) Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2021) Krzyż Partyzancki (1995) Krzyż Armii Krajowej (1995) Warszawski Krzyż Powstańczy (1995) Medal za Warszawę 1939-1945 (1995) Medal "Pro Bono Poloniae (2026) Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”, Medal Wojska (1948, trzykrotnie)
Opracowano na podstawie źródła:.
Przypisy
Kategoria:Kobiety – powstańcy warszawscy Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Odznaczeni Medalem „Pro Bono Poloniae” Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2026 Kategoria:Pułkownicy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Kobiety – żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Ludzie związani z Bydgoszczą