Zamek Wildenstein () – zabytkowy zamek w Leibertingen, w Badenii-Wirtembergii (Niemcy).
Zamek Wildenstein pochodzi z połowy XIII w. i jest jednym z najbardziej imponujących zamków nad Dunajem. W latach 1520–1550 przekształcono go w twierdzę i otoczono stromymi rowami o głębokości ponad 20 m, która miała zwodzone mosty, wieże obronne oraz mury (ściany) tarczowe. W 1263 roku Anzelm IV z Justingen objął posiadłości poprzez małżeństwo z córką Wildensteina. Rodzina Justingen-Wildenstein, która nazwała się od zamku w 1317 została po raz ostatni wspomniana w dokumencie dotyczącym kompleksu. W 1319 obiekt kupił Rudolf von Ramsberg. Po 1393 należał do różnych osób, w tym Burkharda von Lichtensteina i Wilhelma Schenka von Stauffenberga. Wilhelm Schenk von Stauffenberg w 1395 przekazał swoje udziały Rupprechtowi von der Pfalz. Rodzina von Zimmern, która mieszkała w nim przez ponad 200 lat, otrzymała połowę jako lenno w 1397, a drugą połowę na prawie administracyjnym. Dopiero w 1415 zamek przeszedł całkowicie na Johanna von Zimmerna, po tym jak palatyn Ludwik III Brodaty (1378–1436) przekazał posiadłość ze szczególnej łaski. W 1462 Johann Werner Starszy von Zimmern został właścicielem zamku. W 1470 rozpoczęto liczne prace budowlane, podczas których wzniesiono wieżę. W 1488 Johann Werner von Zimmern został wygnany z Cesarstwa. Powiernikiem kompleksu był ówczesny hrabia Werdensberg. Ze względów bezpieczeństwa Johann sprzedał zamek hrabiemu Endresowi von Sonnenbergowi. W 1503 właścicielem był Johannes Werner Młodszy. W 1513 wybuchł spór między braćmi Zimmern. Gottfried von Zimmern w końcu przejął Wildenstein. Johann ustąpił w 1514 i przekazał zamek oraz okoliczne posiadłości bratu. Gottfried Werner rozbudował kaplicę w latach 1536–1537. W 1594 rodzina Zimmern wygasła na Wilhelmie, ostatnim męskim przedstawicielu. Jego siostry sprzedały Wildenstein za 400 000 guldenów hrabiom Helfenstein-Gundelfingen, którzy w 1615 mianowali Johanna Heinischa na stanowisko zarządcy. W 1627 zmarł Georg Wilhelm Helfenstein, który przekazał kompleks swojej żonie Johannie Eleonorze. Ona, poprzez małżeństwo, oddała go hrabiemu Wratislausowi I von Fürstenberg. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) zamek był broniony przez dowódcę Junkera Rosenfelda oraz czterech muszkieterów. Podczas wojny o sukcesję palatynacką hrabia Ferdinand von Fürstenberg przekazał rozkaz swojemu zarządcy, Peterowi Friedbergerowi, aby przekazał kompleks wojskom cesarskim. 28 października 1688 na zamku stacjonowało 30 mężczyzn. W 1744 obiekt stał się więzieniem państwowym. W 1772 roku kompleks stracił na znaczeniu, a garnizon został zredukowany do minimum. W XVIII w. przeprowadzono naprawy i renowacje. W 1911 trzęsienie ziemi spowodowało poważne pęknięcia na murze i biurze komendanta. W 1922 na zewnętrznym dziedzińcu wybudowano schronisko młodzieżowe.
Przypisy
Kategoria:Zamki w Badenii-Wirtembergii Kategoria:Zabytki Niemiec Kategoria:Powiat Sigmaringen