Kasper Pętkowski (ur. w październiku 1554 w Pętkowie, zm. 16 lutego 1612 w Krakowie) – polski jezuita, poeta, dramatopisarz.
Życiorys mały|Święty a powszechny Sobór we Florenciey odprawiony, Kraków 1609, w tłumaczeniu K. Pętkowskiego Urodził się w wieloletniej rodzinie drobnoszlacheckiej we wsi Pętkowo w ziemi nurskiej. W 1569 rozpoczął naukę w szkole w Czerwińsku, w 1571 przeniósł się do kolegium jezuitów w Pułtusku. Po ukończeniu klasy gramatyki, syntaksy oraz poetyki zdał egzamin przednowicjacki w zakonie jezuitów. Na egzaminie odnotowano jego niewielką wadę wymowy oraz doskonałą pamięć, znajomość łaciny i greki, a także zdolności poetyckie. Do zakonu jezuitów wstąpił 1 lutego 1574 w kolegium jezuitów w Braniewie, rozpoczynając nowicjat. Następnie kontynuował studia w kolegium jezuckim w Poznaniu, gdzie kształcił się pod kierunkiem wybitnego biblisty, autora pierwszego tłumaczenia Biblii na język polski, ks. Jakuba Wujka, a jednocześnie sprawując pieczę nad jego mieszkaniem. W Poznaniu Kasper rozpoczął pisanie wierszy w języku łacińskim. W latach 1578–1581 był nauczycielem poetyki oraz języka greckiego w kolegium jezuitów w Braniewie. Nadal pisał wiersze, a ponadto na cześć objęcia rządów przez nowego biskupa warmińskiego Marcina Kromera napisał dialog, który został wystawiony przez uczniów kolegium w Braniewie dla biskupa w sierpniu 1579 rokuAleksander Soczewka, Dialog Kaspra Pętkowskiego S. J. poświęcony Marcinowi Kromerowi Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 18/3–4, 251–273, 1975.. W latach 1578–1581 był nauczycielem greki w kolegium jezuitów w Wilnie. Jednocześnie studiował tam filozofię, po ukończeniu której otrzymał święcenia kapłańskie. Okres studiów w Wilnie był także bardzo twórczy, wówczas powstało wiele jego dialogów szkolnych, tekstów pastoralnych, umoralniających i panegiryków. Jeden z nich – Dialogus de pace – dedykowany królowi Stefanowi Batoremu, przyniósł znaczną popularność autorowi, po tym jak został wystawiony w katedrze wileńskiej w obecności króla i licznych dostojników. W okresie wileńskim Pętkowski napisał również dużo drobnych tekstów i utworów o tematyce kościelnej, między innymi były to hymny o świętych patronach. Zachowane teksty spisane własnoręcznie przez niego są najstarszym zabytkiem literackim twórczości jezuickiej na terenach polskichEncyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach polskich 1564–1995, s. 502..
Przez ostatnie lata życia był spowiednikiem biskupa Piotra Tylickiego w Krakowie, równocześnie w domu zakonnym był wykładowcą, ekonomem i opiekunem lektorów.
Zmarł w Krakowie 16 lutego 1612 roku, pochowany został w kościele św. Barbary w Krakowie.
Przypisy
Kategoria:Nauczyciele akademiccy Kolegium Jezuitów w Braniewie Kategoria:Polscy prezbiterzy jezuiccy Kategoria:Polscy poeci nowołacińscy XVI wieku Kategoria:Polscy jezuici (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1554 Kategoria:Zmarli w 1612 Kategoria:Pochowani w kościele św. Barbary w Krakowie Kategoria:Polscy tłumacze