Jaskinia w Sopotni Wielkiej (też: Jaskinia Wickowa) – jaskinia typu osuwiskowo-szczelinowego w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w polskiej części Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Z długością korytarzy 101 m jest najdłuższą z jaskiń w tej grupie górskiej. Chroniona jako pomnik przyrody nieożywionej.
Położenie Jaskinia znajduje się w Sopotni Wielkiej w gminie Jeleśnia, w masywie Romanki. Dwa blisko siebie położone otwory leżą na wysokości ok. 840 m n.p.m. w północno-wschodnich stokach bocznego grzbietu Romanki, na orograficznie lewym zboczu dolinki Wickowego Potoku.
Charakterystyka Jaskinia w typie osuwiskowo-szczelinowym rozwinęła się w gruboławicowych piaskowcach i łupkach warstw magurskich. Otwory wejściowe znajdują się w rowie osuwiskowym, w lokalnym zapadlisku wśród głazów grożących zawaleniem. Dwa ciągi jaskini o niewielkiej deniwelacji składają się z szeregu szczelin o różnych przekrojach oraz korytarzyków przegradzanych uskokami i zaklinowanymi głazami i połączonych krótkimi studzienkami. Dno pokryte gruzem, lokalnie większymi blokami i gliną.
Historia poznania Jaskinia znana była miejscowym od dawna (stąd m. in. jej druga nazwa), a jej wstępne partie były okazyjnie odwiedzane. W 1973 r. powstał pierwszy opis i plan głównego ciągu (J. Mikuszewski). W 1978 r. sporządzono nowy plan i opis po spenetrowaniu bocznych korytarzy o łącznej długości 53 m (J. Pukowski, J. Ganszer, J. Klassek). Po otwarciu przejścia do dalszych partii członkowie Speleoklubu Bielsko-Biała (J. Ganszer, J. Pukowski i M. Grupka) na przełomie 1984/85 r. pomierzyli i splanowali jaskinię o długości korytarzy 101 m.
Przypisy Pulina Marian (red.): Jaskinie polskich Karpat fliszowych, tom 1. Jaskinie Pogórza Śląskiego, Beskidu Śląskiego, Kotliny Żywieckiej, Beskidu Żywieckiego, Polskie Towarzystwo Przyjaciół nauk o Ziemi, Warszawa 1997, ISBN 83-908207-1-4, s. 215–217
Sopotni Wielkiej