Petteria ramentacea (Sieber) C.Presl – gatunek rośliny z monotypowego rodzaju peteria (Petteria) z rodziny bobowatych. Występuje wzdłuż wybrzeży w zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego, od Chorwacji na północy po Albanię i północną Grecję na południu. Rzadko bywa uprawiany poza naturalnym zasięgiem.
Morfologia thumb|left|Kwiaty thumb|left|Owoce Pokrój Krzew osiągający zwykle ok. 2 m wysokości, rzadziej do 4 m. Pędy za młodu są owłosione, poza tym nagie, cienkie. Liście Trójlistkowe, osadzone na cienkim ogonku długości 1,5 do 5 cm. Listki są owalne lub odwrotnie jajowate, osadzone na króciutkich szypułkach. Osiągają 2–7 cm długości i do 3 cm szerokości, są całobrzegie, matowozielone, za młodu owłosione na brzegu. Kwiaty Zebrane po 10–20 w gęste grona na końcach młodych pędów. Kwiatostany są wzniesione, osiągają do 8 cm długości. Szypułki kwiatowe są krótkie. Kielich jest rurkowaty. Korona jest żółta o długości do 2 cm długości. Kwiat jest motylkowy, z żagielkiem prosto wzniesionym. Owoce Strąki o długości do 5 cm. Dojrzałe są jasno- lub ciemnobrązowe. Zawierają od 5 do 7 pomarańczowobrązowych nasion.
Biologia i ekologia Kwitnie w maju i czerwcu. Jego nasiona są trujące. Rośnie w makii na rzędnych do 700 m n.p.m. Uznawany jest za gatunek charakterystyczny świetlistych dąbrów i zarośli z klasy Quercetea pubescentis.
Przypisy
Kategoria:Bobowate właściwe