Henryk Lesław Kowalowski (ur. 24 sierpnia 1925 w Krakowie, zm. 10 lutego 2005) – polski inżynier elektryk.

Życiorys Urodził się w Krakowie, jako syn Henryka (1891–1972), uczestnika powstań śląskich, majora intendenta z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, i Anny z Jeżyszków. Miał brata Zbigniewa (ur. 1923) i siostrę Halinę (ur. 1928). Po ukończeniu III Państwowej Szkoły Podstawowej, rozpoczął naukę w III Państwowym Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego.

Po wybuchu II wojny światowej, od września 1939 r. kontynuował naukę w gimnazjum w trybie tajnego nauczania, którą ukończył w 1941 r. W czerwcu 1943 r. ukończył Staatliche Fachschule für Maschinenbau und Elektrotechnik (Państwową Szkołę Budowy Maszyn i Elektrotechniki w Krakowie), uzyskując dyplom technika budowy maszyn, zweryfikowany w tej samej, już polskiej szkole w lutym 1945 r. Po ukończeniu szkoły do sierpnia 1944 r. pracował jako robotnik placowy w fabryce opon samochodowych w Krakowie, następnie jako szofer i pomocnik przy pracach mierniczych w firmie Brown Boveri przy budowie linii wysokiego napięcia na trasie Sucha-Rabka-Zakopane.

Od stycznia 1945 do lipca 1945 r. pracował w Śląsko-Opolskiej Grupie Operacyjnej Ministerstwa Przemysłu. Najpierw jako pomocnik pełnomocnika do spraw gospodarczych, potem jako pełnomocnik uruchamiał i zabezpieczał zakłady przemysłowe w Krakowie i województwie krakowskim, następnie na Ziemiach Śląsko-Opolskich. W Paczkowie był komendantem miejscowej Grupy.

W lipcu 1945 r. przybył do Gliwic, gdzie w maju 1951 r. na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej złożył z wynikiem bardzo dobrym egzamin dyplomowy na specjalności Konstrukcja Maszyn Elektrycznych, uzyskując na tej podstawie tytuł zawodowy inżyniera magistra elektryka (dyplom nr 171). Już podczas studiów, w grudniu 1949 r. rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną pod kierunkiem prof. Władysława Kołka na stanowisku młodszego asystenta w Katedrze Maszyn Elektrycznych Wydziału Elektrycznego. Aktywnie działał w PPS (od 1946), PZPR (od 1948), Związku Studentów „Bratnia Pomoc” (w latach 1948–1949 był prezesem Związku) oraz w ZNP (od 1950). W sierpniu 1951 r. został skierowany do pracy przy budowie Nowej Huty. Do września 1952 r. kierował tam działem elektrycznym Wydziału Urządzeń i Wyposażeń. Równolegle pracował jako asystent w Katedrze Elektrotechniki Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Krakowie. Od października 1952 r. odbywał dodatkowe studia aspiranckie w Katedrze Maszyn Elektrycznych Moskiewskiego Instytutu Energetycznego (MEI), zakończone obroną rozprawy kandydackiej pt. Badanie parametrów obwodów wirnika niejawnobiegunowych maszyn synchronicznych i uzyskaniem na tej podstawie decyzją Rady MEI z dnia 25 listopada 1955 r. stopnia naukowego kandydata nauk technicznych (doktora nauk technicznych). Od listopada 1955 do kwietnia 1956 r. pracował w Katedrze Maszyn Elektrycznych MEI na stanowisku pracownika naukowo-badawczego.

Po powrocie do kraju, w kwietniu 1956 r. objął stanowisko adiunkta w Katedrze Maszyn Elektrycznych Politechniki Śląskiej. Prowadził wykłady z przedmiotów „Projektowanie maszyn elektrycznych” (dla specjalności Konstrukcja Maszyn Elektrycznych) oraz „Mikromaszyny elektryczne” (dla specjalności Automatyka i Telemechanika). W latach 1958–1959 był I sekretarzem Komitetu Uczelnianego POP PZPR oraz członkiem plenum KW PZPR w Katowicach, od 1960 r. członkiem władz uczelnianych ZNP, w latach 1963–1969 wiceprzewodniczącym RZ ZNP do spraw socjalnobytowych. Od lutego 1964 r. objął Katedrę Konstrukcji Aparatów Automatyki jako pełniący obowiązki kierownika, od 1966 r. formalny kierownik. Od 1964 r. prowadzi wykłady z przedmiotów „Elektromagnetyczne elementy automatyki” oraz „Maszyny elektryczne i napęd”. Decyzją Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego został powołany od 1 października 1968 r. na stanowisko dziekana Wydziału Automatyki Politechniki Śląskiej. Decyzją rektora Politechniki Śląskiej jest powoływany na tę funkcję jeszcze dwukrotnie i pełnił ją do roku 1973. W latach 1969–1971 pracował na stanowisku kierownika Katedry Technologii Urządzeń Automatyki. W 1971 r. uchwałą Rady Państwa został mu nadany tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W latach 1971–1974 był dyrektorem Instytutu Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Elektroniki, a następnie na dyrektorem Instytutu Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Informatyki Politechniki Śląskiej. Był konsultantem ds. automatyzacji w Hucie „Zawiercie” (1969–1974). W latach 1971–1975 kierował zespołem badawczym realizującym dwa tematy z problemu węzłowego 06.1.2. W 1977 r. został dyrektorem Instytutu Automatyki, powstałego w wyniku reorganizacji Wydziału Automatyki i Informatyki. W latach 1976–1981 pod kierunkiem prof. Henryka Kowalowskiego w Instytucie Automatyki powstała seria opracowań dla Fabryki Samochodów Małoli­trażowych w Bielsku-Białej na temat harmonogramowania – również przy wykorzystaniu robotów przemysłowych – wybranych dyskretnych procesów technologicznych. Opracowany wtedy system dyspozytorskiego sterowania linią montażową SILMOT zostaje wdrożony. Od października 1984 r. kieruje Zakładem Robotyki i Automatyzacji Procesów Dyskretnych. Uchwałą Rady Państwa z dnia 11 kwietnia 1986 r. otrzymuje tytuł naukowy profesora zwyczajnego. W 1995 r. przeszedł na emeryturę.

Jest współautorem i redaktorem dwuczęściowego skryptu uczelnianego Laboratorium elektromecha­nicznych i magnetycznych elementów automatyki (1976) oraz autorem dwuczęściowego skryptu Maszyny i napęd elektryczny (PWN 1969, cztery wydania w latach 1969–1974) oraz monografii Automatyzacja dyskretnych procesów przemysłowych (WNT 1984).

W 1973 r. z listy FJN został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Gliwicach. Tę funkcję pełnił jeszcze przez trzy kadencje, ostatni raz w latach 1984–1990, przez cały czas w Komisji Oświaty, Wychowania i Kultury. Członek Honorowy Oddziału Elektryków Stowarzyszenia Wychowanków Politechniki Śląskiej.

Od 30 kwietnia 1954 r. był mężem Niny Szachowej (1924–2007), z którą miał córkę Helenę (ur. 1955).

Zmarł po ciężkiej chorobie 10 lutego 2005 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym Centralnym w Gliwicach (sektor LF8-9-9). mały|Grób prof. Henryka Kowalowskiego na cmentarzu Centralnym w Gliwicach Ordery i odznaczenia

Order Sztandaru Pracy II klasy (1978) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971) Złoty Krzyż Zasługi (1966) Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984) Medal Rodła (1986) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1979) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1986) Medal 40-lecia Politechniki Śląskiej (1984) Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” (1974) Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej wraz z Dyplomem Uznania (1970) Źródło:.

Nagrody

Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego indywidualna III stopnia (1970) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna III stopnia (1973) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1977) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1978) Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zespołowa II stopnia (1985)

Źródło:.

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Rodła Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach Kategoria:Polscy inżynierowie elektrycy Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2005