Branża gier komputerowych w Danii – ogół działalności produkcyjnej, wydawniczej i usługowej związanej z tworzeniem gier komputerowych na terytorium Danii. Jej początki sięgają wczesnych lat 80. XX wieku, kiedy pojawiły się pierwsze komercyjne próby, a także tytuły osadzone w duńskiej kulturze, jak Skærmtrolden Hugo (1990), telewizyjna gra z interaktywnym udziałem widzów. W latach 90. nastąpił przełom komercyjny dzięki studiu IO Interactive, którego seria Hitman ugruntowała pozycję Danii na globalnym rynku gier AAA. XXI wiek przyniósł rozwój niezależnej sceny producenckiej: (Limbo, Inside), (), () zdobyły uznanie krytyków i publiczności. Branża obejmuje również produkcje mobilne, takie jak Subway Surfers (2012) studia Kiloo.
Początki gier komputerowych w Danii mały|Dansk Aritmetisk Sekvens Kalkulator (1958) W 1958 roku powstał pierwszy duński komputer, Dansk Aritmetisk Sekvens Kalkulator. Na początku lat 60. XX wieku duński poeta i projektant Piet Hein spotkał się w Kopenhadze z Norbertem Wienerem i opowiedział mu o swojej idei gry zwanej Nimbi, będącej rozwinięciem gry Nim. Wiener pomógł Heinowi nawiązać kontakt z duńskimi naukowcami zajmującymi się informatyką, a wraz z niedawno zatrudnionym programistą Hein stworzył komputerową wersję gry Nimbi na maszynie GIER (Geodætisk Instituts Elektroniske Regnemaskine). Gra była gotowa w 1963 roku, lecz nie odniosła nigdy sukcesu komercyjnego. W latach 70. w Skandynawii, w tym również w Danii, pojawiły się pierwsze imitacje gry Pong.
Jedną z prób stworzenia duńskiej komercyjnej gry komputerowej był Kaptajn Kaper i Kattegat (1981) . Była to symulacja korsarza — połączenie gry strategicznej i strzelanki — osadzona w realiach wojen napoleońskich, kiedy to duńskim kapitanom pozwalano atakować angielskie statki, które zatopiły duńską flotę po bombardowaniu Kopenhagi w 1807 roku. Kaptajn Kaper i Kattegat odniósł w Danii pewien sukces na komputerach IBM PC, ponieważ Peter Ole Frederiksen udostępnił grę jako shareware za pośrednictwem firmy Danadata, jednak nie była ona sprzedawana za granicą. W 1986 roku uruchomiono przedsiębiorstwo Kele Line (zał. Keld Jensen), które w szczytowym momencie zatrudniało dwudziestu pracowników. W krótkim czasie Kele Line stworzyła cztery tytuły na komputer Commodore 64: The Cyborg (1986), The Vikings (1986), Zyron's Escape (1986) oraz Tiger Mission (1987), lecz szybko upadła.
Jednym ze wczesnych wyjątków była franczyza o przyjaznym trollu (1990, w Polsce znana jako Hugo), wydana przez ITE Media. Gra została pierwotnie wyprodukowana dla duńskiej telewizji TV2 jako tytuł, w którym jeden widz mógł grać, podczas gdy pozostali oglądali jego poczynania. Gospodarz programu telewizyjnego wybierał losowo widza, dzwonił do niego i prowadził krótką rozmowę przed rozpoczęciem gry, używając przycisków telefonu jako urządzenia wejściowego. Pozostali widzowie mogli obserwować, czy gracz na telefonie odniesie sukces, czy poniesie porażkę. W przypadku zwycięstwa gracz wygrywał gadżety promocyjne. W duńskiej wersji program prowadziła Nina Klinker Jørgensen. W 1991 roku Sebastian Hammer, Katja Nyboe, Tom Madsen, Michael Seifert i Hans Henrik Stærfeldt stworzyli , grę typu MUD wzorowaną na Dungeons & Dragons. Jakkolwiek nie odniosła ona sukcesu komercyjnego, na niej wzorowały się takie utwory jak Ultima Online, EverQuest oraz World of Warcraft.
Pierwsze sukcesy międzynarodowe mały| na Game Developers Conference w 2011 roku W 1998 roku Janos Flösser założył studio IO Interactive, które odniosło swój pierwszy międzynarodowy sukces. Hitman: Codename 47 (2000), skradanka o płatnym mordercy zwanym Agentem 47 vel Tobiasem Rieperem, który może aranżować zabójstwa na wiele różnych sposobów, mimo przeciętnych recenzji doprowadziła do powstania dochodowej franczyzy; Hitman 2: Silent Assassin (2002) i Hitman: Krwawa forsa (2006) zaliczają się do jej najważniejszych osiągnięć. Na podstawie serii Hitman powstał słabo oceniany film Xaviera Gensa z Timothym Olyphantem w roli głównej. IO Interactive zasłynęło też grą (2007) o dwóch najemnikach mających różne temperamenty. Kontynuacja, Kane & Lynch 2: Dog Days (2010), imitowała transmitowane na żywo reportaże wideo o słabej jakości. , które rozpoczęło działalność pod koniec XX wieku, stworzyło wysokobudżetową grę Total Overdose (2005), osadzony w Meksyku klon serii Grand Theft Auto. Upadło jednak zaraz po wydaniu , prequela komiksu Alana Moore’a i Dave’a Gibbonsa.
Istotny sukces międzynarodowy odniosła niezależna gra Limbo (2010) studia , osadzona w monochromatycznym środowisku opowieść o chłopcu próbującym opuścić niebezpieczny świat, z efektami wizualnymi przywodzącymi na myśl dzieła Fritza Langa i Tima Burtona. Na sukces Limbo złożyła się współpraca programisty i reżysera . Playdead w 2016 roku wydało kolejną grę w podobnej stylistyce, Inside, o chłopcu pod totalitarnym nadzorem. Dobrze był oceniany również dorobek studia Die Gute Fabrik, które zasłynęło utrzymaną w konwencji pixel artu platformówką (2011) Bernharda Schulenberga oraz przygodową (2019). Studio BetaDwarf zdobyło z kolei popularność grą Forced (2013) o walkach gladiatorów. Z uznaniem spotkała się (, 2018), ręcznie rysowana kinowa platformowa gra przygodowa o młodej kobiecie, która decyduje o życiu lub śmierci uosobionych, porzuconych przedmiotów. W latach 2006–2016 istniało także studio Press Play, które opracowało platformowe gry takie jak (2010) oraz (2014), umożliwiające rysowanie magicznym markerem m.in. platform i pudełek.
Sukcesy odnosiły również studia produkujące gry na platformy mobilne. Założone w 2000 roku studio jest najbardziej znane z Subway Surfers (2012), gry polegającej na ciągłej ucieczce przed policjantem wzdłuż linii metra. Do 2015 roku Subway Surfers została pobrana ponad miliard razy. natomiast zasłynęło z produkcji gry logicznej Lily’s Garden oraz franczyzy Simon’s Cat, opartej na popularnym brytyjskim serialu animowanym.
Kultura gier w Danii Od połowy lat 80. gry komputerowe w Danii cieszyły się złą opinią. W 1987 roku psychoanalityk Verner Regli w audycji państwowego Danmarks Radio skrytykował gry jako dzieło szatana. W 1995 roku ożywioną debatę wywołała opinia Jana Esmanna, że gry prowadzą do „cyberpsychozy”; gry w obronę wzięła m.in. Laila Ingrid Rasmussen. Profesor Albert Gjedde argumentował, że gry, prowadząc do produkcji dopaminy, sprawiają, że gracze nie potrafią odróżnić fantazji od rzeczywistości. Późniejsze artykuły kwestionowały jednak teorię Gjeddego; ujawniono, że badacz celowo podnosił wynagrodzenie grupie testowej za każdy pokonany poziom. W 2003 roku, na fali krytyki przemocy w grach, Dania przyjęła jako obowiązujący system klasyfikacji wiekowej PEGI.
Tymczasem w szkolnictwie wyższym intensywnie rozwijały się badania groznawcze. W 2001 roku na (Politechnice w Kopenhadze) zorganizowano konferencję Computer Games & Digital Textualities, która gościła przedstawicieli rozwijającej się dyscypliny badawczej. Od tamtego momentu Politechnika w Kopenhadze stała się jedną z czołowych placówek badawczych w zakresie groznawstwa. Z Danii wywodzą się m.in. Jesper Juul, , , Carsten Jessen, Bo Kampmann Walther, Lisbeth Klastrup. Od 2005 roku trwa ścisła współpraca duńskich uczelni z przemysłem growym w ramach programu DADIU. Od 2016 roku produkcja gier jest oficjalnie wspierana przez Duński Instytut Filmowy w ramach programu Games Scheme. W 2013 roku odbyła się pierwsza ceremonia wręczenia , nagród branżowych przyznawanych najlepszym grom duńskim.
Przypisy
Kategoria:Historia gier komputerowych Gry komputerowe wyprodukowane w Danii