Afera finansowa w CDU (również Kohlgate, , ) – afera związana z nielegalnymi darowiznami dla niemieckiej partii CDU.
Po przegranych przez CDU wyborach do Bundestagu w 1998 roku Helmut Kohl stracił stanowisko kanclerza, jak również przewodniczącego partii. Wkrótce zaczęły pojawiać się informacje o niejasnych źródłach finansowania partii w poprzednich latach.
W Niemczech od końca lat 60. obowiązują podobne zasady finansowania partii politycznych, jak w Polsce. Podstawowa zasada prawna w tym zakresie stanowi, że finanse partii politycznych muszą być jawne, a wszystkie źródła (i również kwoty) muszą odpowiadać ściśle wymogom prawa.
W przypadku CDU nie wszystkie źródła finansów odpowiadały obowiązującej ustawie. Jak się okazało, afera mogła mieć swoje początki w latach 70. Ponieważ w sprawie tej zaczęły pojawiać się coraz to nowe wątki, Bundestag powołał parlamentarną komisję śledczą, której zadaniem miało być zbadanie źródeł finansowania CDU. W wyniku jej ustaleń, 15 lutego 2000 roku, przewodniczący Bundestagu Wolfgang Thierse wezwał, by CDU, za złamanie prawa o finansowaniu partii politycznych, zwróciła 41,1 miliona marek. Była to wówczas największa kara, nałożona na niemieckie ugrupowanie za niezgodne z prawem finansowanie.
W 1991 roku, bawarski pośrednik w handlu bronią, przekazał ówczesnemu skarbnikowi CDU milion marek na fundusz partii. Prokuratura podejrzewała, że wpłata miała związek ze sprzedażą czołgów do Arabii Saudyjskiej. Ujawnienie tej transakcji w 1999 roku było początkiem skandalu związanego z nielegalnym systemem finansowania CDU.
Audyt, jaki w księgowości CDU przeprowadzono, sięgnął nawet do dokumentów z lat 80., wykazując tajne konta oraz nielegalne darowizny. Jak podał „Der Spiegel”, za wykryte nieprawidłowości, kara mogła być ponad 10-krotnie większa. Czołowi działacze CDU, na wiadomość o grzywnie i wizji zepchnięcia na margines życia politycznego, wpadli w popłoch. Zwołano nocną naradę, na której odbyło się głosowanie nad wyborem przewodniczącego, który mógł uspokoić nastroje. Nowym przewodniczącym CDU został Wolfgang Schäuble.
O skali skandalu świadczą kolejne doniesienia o nieprawidłowościach: jednym z głównych sponsorów CDU miał być , magnat rynku mediów; według doniesień, część pieniędzy pochodziła od Zrzeszenia Obywatelskiego, uważanego za pralnię pieniędzy; wiele wskazywało na to, że pieniądze, z których finansowano CDU pochodziły z innego przekrętu zwanego . W 1975 roku koncern Flicka sprzedał udziały Daimlera-Benza za sumę 1,9 miliarda marek. Dzięki łapówkom dla polityków na kwotę 26 milionów marek, rząd uznał transakcję z punktu widzenia gospodarki rynkowej za szczególnie pożądaną, dzięki czemu Flick mógł uniknąć zapłacenia podatków. W wyniku afery poparcie dla CDU spadło o 30 procent.
Trwające śledztwo zataczało coraz szersze kręgi. W takiej sytuacji z funkcji przewodniczącego partii zrezygnował w 2000 roku Wolfgang Schäuble, a jego miejsce na stanowisku szefa CDU zajęła Angela Merkel.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna Niemiec Kategoria:Afery polityczne Kategoria:Polityka Niemiec