Aleksander Szendzielorz, właśc. Alfons Szendzielorz (ur. 9 stycznia 1928 w Tarnowskich Górach, zm. 31 maja 1986) – polski inżynier elektryk, naukowiec, nauczyciel akademicki.
Życiorys Urodził się w rodzinie Konrada i Anastazji z domu Kluge. Maturę zdał w 1949 r. w Liceum Ogólnokształcącym w Tarnowskich Górach. Ukończył w 1953 r. studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach, uzyskując tytuł zawodowy inżyniera (nr dyplomu 669), a w 1955 r. dyplom magistra inżyniera elektryka na podstawie pracy magisterskiej pt. Modernizacja ochrony odgromowej sieci średniowysokiego napięcia. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1965 r. na podstawie pracy pt. Rzeczywista obciążalność długotrwała elektroenergetycznych kabli będących w eksploatacji (promotor: prof. n. dr inż. Franciszek Szymik). Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1984 r.
W 1953 r. podjął pracę na macierzystej uczelni jako asystent w Katedrze Sieci Elektrycznych, później kolejno pracował w Katedrze Sieci i Układów Elektroenergetycznych na stanowisku starszego asystenta, adiunkta, w Katedrze Elektroenergetyki na stanowisku adiunkta, w kwietniu 1970 r. powołany na stanowisko docentaPoczet dziekanów 19/21 - Profesor Aleksander SZENDZIELORZ [dostęp 2026-07-20].. Od 1971 r. był docentem w Instytucie Elektroenergetyki i Sterowania Układów.
W latach 1971–1973 pełnił funkcję prodziekana ds. nauczania, w latach 1973–1979 dziekana Wydziału Elektrycznego.
Był wybitnym specjalistą w dziedzinie konstrukcji i eksploatacji kabli elektroenergetycznych. Jako jeden z pierwszych w kraju podjął badania nad zastosowaniem kriotechniki w energetyce. Prace naukowe związane były z: budową pierwszej linii 220 kV w 1952 r., bloku energetycznego 200 MW w Elektrowni Turów, pierwszej linii 400 kV w 1964 r., pierwszej linii 750 kV w 1986 r., pierwszym blokiem 500 MW w 1978 r. Był wykładowcą przedmiotów: sieci elektryczne, układy i sieci elektroenergetyczne, przesyłanie energii elektrycznej, statyka i budowa linii. Promotor przewodów doktorskich.
Jego dorobek naukowy obejmuje ok. 130 prac, w tym 62 opublikowane. Jest współautorem 4 skryptów i autorem 1 monografii. Należał do wąskiego grona uznanych w kraju i za granicą specjalistów z dziedziny kabli elektroenergetycznych oraz sieci kablowych.
Od 1957 r. był mężem Marii z domu Marcinkowskiej (1930–2021).
Zmarł 31 maja 1986 r., pochowany na cmentarzu komunalnym w Oświęcimiu (sektor F-A-13_14).
Publikacje
Linie kablowe. [w:] Badania eksploatacyjne w sieciach elektroenergetycznych. Cz. 1. Gliwice 1958, s. 9–81.
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (1974) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1979) Srebrna Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1969) Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” (1974) Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej (1970) Srebrna Odznaka XV-lecia Politechniki Śląskiej (1960)
Nagrody
Nagroda rektorska za prace naukowo-badawcze wykonane nieodpłatnie dla przemysłu (1971) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej (1975)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnowskich Górach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1986