Obiekt 268 () – prototyp radzieckiego niszczyciela czołgów, opracowany w latach 1952–1956 przez fabrykę Kirowa w Leningradzie na bazie czołgu ciężkiego T-10.

Był on ciężko opancerzony i posiadał 152 mm działo M64, pochodzące od 152 mm działa M53 znajdującym się na SU-152G. Jeden prototyp został wyprodukowany do jesieni 1956 i wkrótce później rozpoczęły się testy fabryczne, a następnie udane próby strzeleckie w Kubince. Projekt ten jednak nigdy nie przeszedł do kolejnego etapu, a wszelki jego rozwój został anulowany w 1957. Obecnie jedyny takie pojazd znajduje się w Muzeum Czołgów w Kubince.

Historia ZSRR miał już historię rozwijania dział samobieżnych na podstawie istniejących czołgów średnich i ciężkich, takich jak SU-85, SU-100 i SU-152. Po opracowaniu ciężkich czołgów IS-3 i IS-4 po II wojnie światowej zaprojektowano nowe działa samobieżne (i wyprodukowano je w przypadku Obiektu 704 ) na ich podwoziu. Miały one działa kal. 152 mm, zdolne do przebijania się przez umocnienia i pancerz wroga ze względną łatwością. Jednak po dekretach #701-270 wydanych przez Radę Ministrów ZSRR, cały rozwój i produkcja czołgów ciężkich ważących ponad 50 ton zostały anulowane, a następnie ich warianty dział samobieżnych. Masowa produkcja T-10, która rozpoczęła się w 1952 roku, pozwoliła na rozpoczęcie projektowania kolejnego działa samobieżnego. Był to początek faktycznego projektu Obiektu 268, ale projektowanie działa rozpoczęło się znacznie wcześniej, wbrew zwykłym procesom projektowania.

Działo M64 kalibru 152 mm rozpoczęło swój żywot jako działo M53 kalibru 152 mm, nad którym pracowała fabryka nr 172. Zostało ono zamontowane na prototypie SU-152P, a działo to charakteryzowało się niezadowalającą celnością. Zaproponowano więc zmodyfikowane działo M53, które miało pasować do działa samobieżnego, jednak nigdy nie zostało wyprodukowane. Jedynie M64 – siedem lat po pierwszej próbie modyfikacji M53 – zostało zamontowane w Obiekcie 268.

Rozwój Rozwój Obiektu 268 rozpoczął się 2 lipca 1952 roku na polecenie Rady Ministrów Związku Radzieckiego. Stworzono 5 projektów, chociaż 2 były tylko niewielkimi modyfikacjami pozostałych. Projekt nr 1 był podobny do finalnego Obiektu 268, z nadbudówką zamontowaną z przodu pojazdu. Projekt nr 2 był również projektem z nadbudówką, która była jednak zamontowana z tyłu. Projekt nr 3 szybko się zmienił, mieszcząc w pełni obrotową wieżę. W tym projekcie konieczne było zmniejszenie pancerza, aby utrzymać pojazd poniżej limitu 50 ton. Projekty nr 4 i 5 były odpowiednio modyfikacjami projektów nr 2 i 3. Projekt nr 4 zwiększył pancerz – do 160 mm na dolnej płycie czołowej – i dodał dodatkowego 5. członka załogi (ładowniczego) oraz bardziej przestronny przedział załogi. #5 otrzymał nowy silnik (V-12-6, który miał być montowany w T-10M i prototypie Obiektu 268), nieznacznie zmieniony kształt, nowego członka załogi i inne drobne dodatki. Zarówno #4, jak i #5 zostały odrzucone przez Komitet Naukowo-Techniczny GBTU oraz Ministerstwo Transportu i Budowy Maszyn Ciężkich, ponieważ wymagały znacznych zmian w kadłubie. Zatwierdzono tylko wariant #1 – z nowym silnikiem użytym w #5. Stał się on Obiektem 268.

Projekt Obiekt 268 był konstrukcją kazamatową z silnie opancerzoną nadbudówką i potężnym działem kal. 152 mm. Nadbudówka miała 187 mm walcowanego pancerza jednorodnego z przodu, a przód kadłuba 120 mm. Boki kazamaty miały grubość 100 mm, a tył 50–60 mm. Pod koniec procesu projektowania pojazd ważył nieco poniżej 50 ton i w połączeniu z potężnym silnikiem V-12-6 mógł osiągnąć maksymalną prędkość 48 km/h.

Działo M64 było bardzo potężne – dostępne były pociski przeciwpancerne, kumulacyjne i odłamkowo- burzące (maksymalnie 35), ze średnią penetracją pocisków kumulacyjnych wynoszącą około 250 mm. Działo wystrzeliwało pociski z prędkością 750 m/s. Działo M64 przewyższało pod względem celności, prędkości początkowej, zasięgu i szybkostrzelności działo ML-20S kal. 152 mm montowane na ISU-152.

Przypisy

Kategoria:Radzieckie samobieżne działa przeciwpancerne Kategoria:Radzieckie działa pancerne