Janina Węgier (ur. 27 lutego 1927, Breń Osuchowski k. Mielca, zm. 6 stycznia 2002 w Rzeszowie) – polska lingwistka, polonistka. Związana z uczelniami Szczecina i RzeszowaTeresa Ampel: Prof.dr hab. Janina Węgier (27 II – 7 I 2002), w: „Poradnik Językowy” 2002, 4, s. 3–5..
Życiorys Urodziła się w miejscowości pod Mielcem. Wkrótce rodzina przeniosła się do Lubomla, a potem Krzemieńca, gdzie były dobre szkoły. W 1944 r. powróciła w rodzinne strony. W 1946 r. w Mielcu zdała małą maturę, następnie uczyła się w Liceum Pedagogicznym w Jeleniej Górze i w Lubomierzu (matura w 1948). Pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych na Dolnym Śląsku.
Studia polonistyczne ukończyła w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP) w Opolu w roku 1961. Stopień doktora na podstawie rozprawy Język Franciszka Bohomolca (promotor: Stanisław Rospond) uzyskała na Uniwersytecie we Wrocławiu w 1968 r., habilitowała się tamże w 1974 r. W latach 1954–1984 mieszkała w Szczecinie. Do 1961 r. pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych i w szkole ćwiczeń, od 1961 r. w Studium Nauczycielskim w Szczecinie (które z czasem zostało przekształcone w Wyższą Szkołę Pedagogiczną, a następnie w Uniwersytet Szczeciński). W latach 1968–1984 pracowała w WSP Szczecin na stanowiskach starszego wykładowcy, adiunkta, docenta, kierowała Zakładem Filologii Polskiej i Zakładem Języka Polskiego. W l. 1974–1980 sprawowała funkcję prorektora WSP w SzczecinieEncyklopedia języka polskiego pod red. Stanisława Urbańczyka. Wrocław itd.: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 373.. W roku 1980 otrzymała stanowisko profesora nadzwyczajnegoEncyklopedia Szczecina. Wydanie jubileuszowe z okazji 70-lecia polskiego Szczecina, Szczecińskie Towarzystwo Kultury. Szczecin 2015, s. 1161–1162, ISBN 978-83-942725-0-0..
W 1984 r. została profesorem w WSP w Rzeszowie. W latach 1984–1991 była dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej WSP w Rzeszowie. W roku 1992 została profesorem zwyczajnym.
Była członkiem Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk (1976-1985), prezesem Szczecińskiego Koła Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego.
Otrzymała dwie nagrody Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe oraz (m.in.) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Badania naukowe Publikacje Janiny Węgier dotyczyły kultury języka, języka mediów, sytuacji językowej na Pomorzu Zachodnim, gwar środowiskowych w Szczecinie, onomastyki. Ruchy migracyjne Polaków w okresie powojennym wywołały wiele nowych zjawisk w języku. Młodzież wywodząca się z różnych grup etnicznych na terenie szkoły i zakładów pracy zaczynała mówić „jednym” językiem. Tym problemem integracji językowej Polaków, pochodzących z różnych stron Polski, zajęła się w swoich badaniach Janina Węgier. Publikowała m.in. w „Poradniku Językowym”, „Języku Polskim”, „Przeglądzie Humanistycznym”, „Pracach Filologicznych”.
Publikacje (wybór) Jaka to gwara panie pisarzu?, w: „Poradnik Językowy” 1970, 8, s. 523–524 Język komediopisarzy Oświecenia, 1973 Integracja i dezintegracja języka na Pomorzu Zachodnim, 1978 Działalność popularyzatorska w zakresie poprawności i kultury języka w Szczecinie, w: „Poradnik Językowy” 1978, 7-8, s. 369–371 Językoznawcy a poprawność i kultura języka, w: „Poradnik Językowy” 1989, 5, s. 310–314.
Przypisy
Linki zewnętrzne Janina Węgier | Open Library
Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Szczecinie Kategoria:Członkowie Komitetu Językoznawstwa PAN