Stułbiówka fioletowawa (Scotomyces subviolaceus (Peck) Jülich) – gatunek grzybów z typu podstawczaków (Basidiomycota).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Scotomyces, Ceratobasidiaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1894 r. Charles Horton Peck, nadając mu nazwę Hypochnus subviolaceus. W 1979 r. Walter Jülich przeniósł go do rodzaju Scotomyces. Niektóre synonimy: Oliveonia subviolacea (Peck) M.J. Larsen 1974 Hydrabasidium subviolaceum (Peck) Park.-Rhodes 197) Ceratobasidium atratum (Bres.) D.P. Rogers 1941 Oliveonia atrata (Bres.) P.H.B. Talbot 1965 Corticium fallax G. Cunn. 1954 Scotomyces fallax (G. Cunn.) Jülich 1978 Ceratobasidium subatratum S.S. Rattan 1977 Polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocnik Rozpostarty o grubości 0,5 cm i średnicy kilku cm, luźno przyczepiony do podłoża, szarooliwkowy do ciemnoszarofioletowego, pylisty, po wyschnięciu aksamitny. Cechy mikroskopowe Młode owocniki są bardzo cienkie, niewarstwowane, w początkowej fazie pajęczynówkowate, starsze mają subhymenium i subikulum warstwowane. Zarodniki 6–9 × 4–5 μm, szerokoeliptyczne, prawie kuliste, bezbarwne do brązowawych z granulkami i wypustkami na długich sterygmach. Strzępki bezbarwne do brązowawych ze sprzążkami.
Występowanie i siedlisko Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą, w tym także w Polsce.
Nadrzewny saprotrof. Występuje w lasach mieszanych z jodłami, sosnami i bukami na próchniejącym drewnie różnych gatunków drzew. Rozwijają się na dolnej stronie pni i gałęzi, a także na próchnicznym podłożu.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Podstawkorożkowate