Serge de Beaurecueil (ur. 28 sierpnia 1917 w Paryżu, zm. 2 marca 2005 w Bois-Guillaume) – francuski islamoznawca, duchowny rzymskokatolicki i dominikanin.
Życiorys Pochodził z rodziny arystokratycznej o zróżnicowanych korzeniach (m.in. polskich i żydowskich). Jego ojcem był hrabia Pierre de Laugier de Beaurecueil, natomiast matka, Roberte de Quelen, pochodziła z rodziny, której przedstawiciele pełnili funkcje dragomanów w Konstantynopolu. Edukację odbierał w szkołach w Neuilly-sur-Seine i Paryżu.
14 października 1935 roku rozpoczął nowicjat w zakonie dominikanów w Amiens, przyjmując imię zakonne Marie-Joseph. Śluby zakonne złożył 12 listopada 1941 roku, a 19 marca 1943 roku przyjął święcenia kapłańskie. Rozpoczął także naukę języka arabskiego i studiował teologię.
Po ukończeniu studiów wyjechał do Kairu, gdzie uczestniczył w tworzeniu . Zajął się islamoznawstwem, w szczególności badaniami nad islamskim mistycyzmem. Pod wpływem zainteresowania twórczością Abdullaha Ansariego rozpoczął naukę języka perskiego oraz publikował prace poświęcone temu autorowi na łamach czasopisma „MIDÉO” („Mélanges de l'Institut dominicain d'études orientales”). W 1955 roku wyjechał do Kabulu w celu przeprowadzenia badań nad rękopisami związanymi z twórczością Ansariego; prowadził kwerendy w miejscowych bibliotekach, wygłosił także wykład w języku perskim na Uniwersytecie Kabulskim. W 1962 roku ponownie odwiedził Kabul, gdzie uczestniczył w konferencji naukowej. Następnie został wykładowcą historii sufizmu na Uniwersytecie Kabulskim oraz nauczycielem filozofii i języka francuskiego w jednym z liceów. Zaangażowany był także w pomoc niepełnosprawnym dzieciom. 9 lutego 1971 roku obronił na Sorbonie rozprawę doktorską dotyczącą studiów nad islamem.
Niedługo po rozpoczęciu radzieckiej interwencji w Afganistanie prowadził dziennik Chronique d’un témoin privilégié, w którym opisywał sytuację w kraju oraz własne doświadczenia. W 1983 roku przy wsparciu opuścił Afganistan; do Paryża przybył 1 września tego samego roku. Utrzymywał kontakty ze swoimi byłymi podopiecznymi z Afganistanu, a część z nich z czasem zamieszkała we Francji.
W 1989 roku przeniósł się do klasztoru w Paryżu, gdzie mieszkał do końca życia. W 2002 roku ponownie odwiedził Afganistan. Zmarł 2 marca 2005 roku w związku z chorobą nowotworową; został pochowany w Sylvanès.
Wybrana twórczość Na podstawie źródła:
Nous avons partagé le Pain et le Sel (1965) Prêtre des non-chrétiens (1968) Mes enfants de Kaboul (1983)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Francuscy duchowni katoliccy Kategoria:Francuscy dominikanie Kategoria:Francuscy teolodzy katoliccy Kategoria:Francuscy działacze społeczni Kategoria:Francuscy nauczyciele Kategoria:Francuscy filozofowie XX wieku Kategoria:Francuscy filozofowie XXI wieku Kategoria:Romaniści Kategoria:Francuzi pochodzenia polskiego Kategoria:Francuzi pochodzenia żydowskiego Kategoria:Ludzie związani z Kairem Kategoria:Ludzie związani z Kabulem Kategoria:Islamoznawcy Kategoria:Francuscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku Kategoria:Francuscy pisarze XXI wieku Kategoria:Francuscy historycy Kategoria:Historycy religii Kategoria:Ludzie związani z Neuilly-sur-Seine Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Kabulskiego