Kłamstwa dla dzieci () – metoda nauczania polegająca na przedstawianiu skomplikowanych zagadnień za pomocą uproszczonych i często technicznie nie do końca poprawnych wyjaśnień. Nie ma ona na celu wprowadzania uczniów w błąd, lecz umożliwienie przedstawienia trudnych pojęć w sposób dostosowany do poziomu odbiorcy. Z czasem uproszczony model jest zastępowany bardziej dokładnymi i zaawansowanymi wyjaśnieniami.
Geneza terminu Koncepcję „kłamstw dla dzieci” po raz pierwszy opisali i Ian Stewart w książce The Collapse of Chaos Discovering Simplicity in a Complex World (1994) jako mity – sposób na zapewnienie, że zgromadzona wiedza kulturowa zostanie przekazana przyszłym pokoleniom w sposób wystarczający, ale nie do końca prawdziwy. Według nich każda próba przekazania złożonej prawdy w sposób zrozumiały dla człowieka wymaga pewnego uproszczenia, ponieważ pełna rzeczywistość często przekracza nasze możliwości poznawcze. Koncepcja ta zyskała większą popularność dzięki książce Nauka Świata Dysku, którą Cohen i Stewart napisali wspólnie z Terrym Pratchettem.
Przykłady
W edukacji matematycznej przykładem jest nauczanie dzieci, że „nie można odjąć większej liczby od mniejszej”, zanim poznają one pojęcie liczb ujemnych. W fizyce i chemii często wykorzystuje się planetarny model Bohra do przedstawienia struktury atomu przed przejściem do bardziej złożonych modeli opartych na współczesnej mechanice kwantowej. W chemii nauczanie kwasów i zasad zwykle rozpoczyna się od modelu Arrheniusa, a następnie przechodzi do dokładniejszych teorii Brønsteda-Lowry’ego i Lewisa. W biologii DNA często przedstawia się jako „instrukcję budowy organizmu”, co stanowi uproszczenie rzeczywistych procesów genetycznych.
Przypisy
Kategoria:Świat Dysku Kategoria:Pedagogika Kategoria:Filozofia nauki