'Tomás Gargallo, Tomás Gargal (1536 – 10 czerwca 1614) – hiszpański prałat rzymskokatolicki, który piastował godność biskupa Malty w latach 1578–1614.
Wczesne życie Urodził się w 1536 w Collbató, małej wiosce niedaleko Montserrat, w Katalonii, Hiszpania.
W Zakonie Maltańskim Zanim objął władzę w Kościele na Malcie, Tomás Gargallo spędził kilka lat jako wikariusz generalny swojego poprzednika, biskupa Martina Royasa. W 1578 Tomás Gargallo był już wicekanclerzem Zakonu św. Jana na Malcie.
Biskup Malty Po śmierci biskupa Royasa w 1577 wielki mistrz La Cassière wskazał Gargalla – członka Zakonu św. Jana – jako jednego z kandydatów na stanowisko biskupa. 11 sierpnia 1578 jego wybór na biskupa Malty został zatwierdzony przez papieża Grzegorza XIII. Sakrę biskupią przyjął w Palermo.
Konflikty Porywczy i kłótliwy charakter biskupa doprowadził do wielu konfliktów. Nie dogadywał się z wielkimi mistrzami Zakonu, którego był członkiem. Miał problemy z jury uniwersyteckim, lokalnym samorządem Mdiny, z kapitułą tamtejszej katedry, i z inkwizytorem, a także z papieżem, któremu odważył się sprzeciwić. W październiku 1584 Gargallo odmówił dopłacania z prywatnych dochodów do wynagrodzenia ówczesnemu inkwizytorowi Federico Cefalotto. Eskalacja dalszych działań podjętych kolejno przez inkwizytora, dziekana katedry w Mdinie, biskupa Gargallo oraz jego wikariusza generalnego doprowadziła do śmierci wikariusza kapitulnego oraz jednego z kanoników, czego skutkiem było zawieszenie przez papieża biskupa Gargallo w pełnieniu funkcji kapłańskich oraz wydalenie go z Malty na dwa lata. Nałożona została na niego również grzywna w wysokości 600 skudów tytułem odszkodowania dla rodzin zmarłych duchownych. Pragnąc okazać skruchę, po powrocie na Maltę Gargallo ufundował kaplice pod wezwaniem Matki Bożej z Montserrat – jedną w Rzymie, a drugą w kościele św. Wawrzyńca w Birgu. Sfinansował także budowę kolejnej kaplicy w kościele Jezuitów w Valletcie, gdzie później został pochowany. Kolejny spór Gargallo miał miejsce w 1604 z arcybiskupem Palermo, którego prymatu jako metropolity nie chciał uznać; zaś kolejny, w latach 1610–1611, dotyczył kwestii jurysdykcji inkwizytora.
Działalność Podczas swojej posługi biskupiej Tomás Gargallo zwołał w 1591 synod diecezjalny, który ustalił najwcześniejsze szczegółowe lokalne zasady dotyczące edukacji na Malcie. Nauczycielom, znanym jako Ludi Magistri, polecono nie tylko uczyć gramatyki i innych przedmiotów, ale także zapewniać uczniom solidne podstawy doktryny chrześcijańskiej. Wówczas też biskup zakazał używania wszelkich książek dotyczących astrologii , nekromancji, chiromancji i innych form wróżenia, oraz potępił osoby praktykujące magię. Jednocześnie, zgodnie z życzeniem papieża Klemensa VIII, Gargallo zapewnił miejsce budowy kolegium jezuickiego i miał przekazać jezuitom, których pierwsi przedstawiciele przybyli na Maltę w listopadzie 1592, dochody przeznaczone przez lokalny synod w 1591 na nowe seminarium duchowne w Valletcie.
Biskup Gargallo w czasie swojej posługi erygował nowe parafie, m.in. w Valletcie – Świętego Pawła Rozbitka (1585) i Matki Bożej z Damaszku (1587), a także w Attard (1575), Senglei (1581), Bormli (1584-86), Kirkop (1592), Tarxien (1592), Lii (1594), Mqabbie (1598), Safi (1598), Moście (1608), Għargħur (1610).
W trakcie synodu diecezjalnego w 1610 biskup Gargallo ogłosił św. Publiusza patronem Malty.
thumb|Ozdobne epitafium bpa Gargallo w kaplicy Matki Bożej z Damaszku w kościele jezuitów w Valletcie.
Prawdopodobnie najbardziej pamiętnym wydarzeniem, w którym biskup Tomás Gargallo odegrał kluczową rolę było sprowadzeniu praktycznie nowego zakonu na Maltę – zakonu jezuitów – w 1592. Jezuici, przed przybyciem na Maltę, podpisali kontrakt na założenie kolegium nauczycielskiego w Valletcie, niedaleko dzisiejszego kościoła jezuitów. Biskup Gargallo bardzo pragnął otworzyć seminarium dla maltańskiego duchowieństwa, zgodnie z naukami soboru trydenckiego, które nakazał mons. Dusina, ale nie był w stanie tego zrobić; przekazał więc posiadane środki finansowe na rzecz wspomnianego kolegium. Uniwersytet Maltański wywodzi swoje korzenie z tego kolegium.
Związek biskupa Gargallo z jezuitami na tym się nie skończył. Wyraził on życzenie, aby po śmierci został pochowany w ich kościele w Valletcie.
Mimo wielu konfliktów i zawirowań Gargallo pozostał biskupem – funkcję tę pełnił aż do śmierci w 1614.
Śmierć Gargallo zmarł w swoim domu na wzgórzu Santa Margerita w Bormli 10 czerwca 1614, po 36 latach sprawowania posługi biskupiej. Jego szczątki przewieziono do Valletty i pochowano w kościele jezuitów. Jednak nawet jego śmierć miała spowodować pewne problemy, ponieważ kapituła katedralna uznała, że jako biskup Malty powinien zostać pochowany w Mdinie, obok innych biskupów. Wielki mistrz Alof de Wignacourt zajął się pogrzebem Gargallo, i odbył się on zgodnie z jego wolą. Chociaż ciało pochowano w kościele jezuitów w Valletcie, serce pozostawiono w Birgu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1536 Kategoria:Zmarli w 1614 Kategoria:Biskupi Malty Kategoria:Hiszpańscy biskupi katoliccy