Wacław Marceli Plackowski (ur. 16 stycznia 1900 w Kazimierzu, zm. 10 grudnia 1941) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.

Życiorys Syn Konstantego i Marii z Borowych urodzony 16 stycznia 1900 w Kazimierzu, w ówczesnym powiecie łódzkim guberni piotrkowskiej. Był bratem Marii, Haliny, Lucjana, Mariana, Józefa i Janiny. Przed I wojną światową uczęszczał do Szkoły Handlowej w Łodzi, tu urodzony w 1899 w Radogoszczu.. W 1911 wstąpił do organizacji Skautowej oraz działał w kólkach samokształceniowych.

5 marca 1915 jako uczeń klasy piątej wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako kanonier w 1 pułku artylerii. 23 grudnia 1915 w Krakowie został superarbitrowany, a 3 lutego 1916 został zatwierdzona decyzja o jego zwolnieniu z Legionów. 17 lipca 1917 został zwolniony z Legionów, po czym wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Łodzi oraz kontynuował pracę w Skautingu.

11 listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi, po czym wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie i pełnił w nim funkcję sierżanta szefa 2 kompanii. W kwietniu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i awansował na stopień podchorążego. Wyróżnił się 3 stycznia 1920 w bitwie pod Dyneburgiem, w której objął dowództwo 9 kompanii i został ciężko ranny. W następstwie odniesionej rany został inwalidą wojennym.

Po opuszczenia szpitala został przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. na stanowisko referenta oświatowego. W listopadzie 1920 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze na stanowisko zastępcy szefa Wydziału Wyszkolenia. W lutym 1921 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków na stanowisko komendanta Obwodu Związku Strzeleckiego w Krakowie. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 12 pułk piechoty. W sierpniu 1921 został przydzielony do Grupy Bieniakonie, a później do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 208. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie, gdzie w 1923 zdał egzamin z zakresu ósmej klasy gimnazjum. Posiadał osadę o powierzchni 6½ ha. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie tego roku został przydzielony do Komendy Obozu Warownego „Wilno”. Na przełomie 1923 i 1924, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, dział kancelaryjny. W czerwcu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko kierownika kancelarii. Jesienią tego roku został przydzielony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych z siedzibą w Wilnie, gen. bryg. Stanisława Burhardt-Bukackiego stanowisko kierownika kancelarii (od 15 grudnia 1930 był to skład osobowy inspektora armii w Wilnie, gen. dyw. Stefana Dęba-Biernackiego). 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 8. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział kancelaryjny. W marcu 1934, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Inspektoracie Armii w Wilnie. Po 5 czerwca 1935 został przeniesiony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu 5 łączności i żandarmerii Wydziału II Oficerów Służby Stałej. W 1937, w tym samym stopniu i starszeństwie, znów został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna.

Służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Zmarł 10 grudnia 1941 i został pochowany na (kwatera S, grób 26).

Był żonaty z Marylą Zatorską, z którą miał syna Zbigniewa Radomiła Michała (1922–2005) i córkę Birutę Wandę Ewę (ur. 1927).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4814 – 1921 Krzyż Niepodległości – 16 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnie Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych – 12 maja 1936 łotewski Medal Pamiątkowy 1918-1928 – 6 sierpnia 1929

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Harcerze związani z Łodzią Kategoria:Inwalidzi wojenni pełniący czynną służbę w Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Ludzie związani z Łodzią (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Pochowani na brytyjskim cmentarzu wojennym w Ramli Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polscy skauci Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Wojskowi związani z Łodzią Kategoria:Zmarli w 1941 Kategoria:Żołnierze artylerii Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich