Hotel Lido (od 2025 także Lido by BlueApart) – obiekt hotelowy i kompleks apartamentowy w Juracie, przy ulicy Wojska Polskiego 26. Wzniesiony na początku lat 30. XX wieku w stylu modernistycznym, należał do najbardziej ekskluzywnych obiektów wypoczynkowych II Rzeczypospolitej nad Bałtykiem. Po II wojnie światowej działał jako ośrodek Funduszu Wczasów Pracowniczych, a od lat 90. XX wieku ponownie jako hotel. W latach 2022–2025 budynek częściowo wyburzono, przebudowano i znacznie rozbudowano. Po ponownym otwarciu mieści 114 apartamentów wakacyjnych.

Historia Powstanie i architektura mały|Hotel Lido w Juracie w 1933. Fotografia Henryka Poddębskiego Hotel powstał w ramach budowy Juraty jako planowanego od podstaw kurortu. Założona w 1928 Spółka Akcyjna „Jurata” wydzierżawiła na Mierzei Helskiej 150 ha zalesionego terenu i podjęła realizację letniska o standardzie europejskim. Umowa dzierżawy zobowiązywała spółkę m.in. do wzniesienia hotelu, restauracji, sali koncertowej, parku, poczty i sanatorium. Po ocenie pierwszego planu przez Wydział Rozbudowy Wybrzeża, kierowany przez architekta Tadeusza Zandfosa, w 1933 przygotowano nowy plan regulacyjny, dostosowany do warunków naturalnych półwyspu i oparty na zasadach funkcjonalizmu.

Głównym akcjonariuszem Spółki Akcyjnej „Jurata” był finansista Mojżesz Lewin. Według wspomnień ks. Pawła Stefańskiego, przytoczonych przez Małgorzatę Abramowicz, posiadał 90% wszystkich akcji spółki.

W budowie Lido uczestniczył Bolesław Zandberg, późniejszy działacz hotelarski i współzałożyciel Zrzeszenia Polskich Hoteli Turystycznych. Po zdobyciu uprawnień budowlanych został pełnomocnikiem spółki akcyjnej „Konstruktor” przy realizacji hotelu, a zarazem rezydentem spółki „Jurata, Uzdrowisko na Półwyspie Helu”, prowadzącej budowę kurortu.

Hotel należał do Spółki Akcyjnej „Jurata”. Romaniak datuje jego budowę na lata 1932–1934, natomiast inne źródło wykorzystane w haśle podaje lata 1932–1933. Otynkowanie budynku wykonała gdyńska firma „Elewacja” Zakłady Przemysłowe, a pracami kierował Władysław Lorentowicz. Według wspomnień ks. Pawła Stefańskiego koszt wzniesienia hotelu miał wynieść około 600 tys. zł.

Autorami projektu byli małżonkowie Janina Poznańska z domu Wiloch (1904 – 22 marca 1944) i Jerzy Wiktor Zygmunt Poznański (1890 – 19 września 1965), którzy w 1933 zaprojektowali w Juracie także kilka williPoza hotelem Lido Janina i Jerzy Poznańscy wspólnie zaprojektowali budynek mieszkalny przy ul. Sułkowskiego 4 w Warszawie (1934–1935), natomiast budynek przy ul. Lądowej 5/11 (1938–1939) był ich wspólnym projektem z Wacławem Ryttlem. Wykaz realizacji nie wymienia żadnego powojennego projektu Jerzego Poznańskiego. Zob. .

Pierwotny zespół hotelowy, położony przy ówczesnej ulicy Józefa Piłsudskiego (obecnie ulica Wojska Polskiego), był utrzymany w stylu funkcjonalistycznym. Zajmował prostokątną działkę wytyczoną zgodnie z pierwszym planem parcelacyjnym Juraty. Główny budynek, mieszczący pokoje, hol recepcyjny i klatkę schodową, składał się z dwóch połączonych prostopadłościennych brył: wyższej, trzykondygnacyjnej, o formie zbliżonej do sześcianu, oraz przylegającej do niej od południa niższej części dwukondygnacyjnej. Obie bryły nakryto płaskimi dachami. Północną część działki zajmował parterowy, przeszklony pawilon kawiarni i restauracji, połączony ze skrzydłem gospodarczym otaczającym podwórze zamykane od strony ulicy bramą. Do restauracji przylegał od południa szeroki taras, zaokrąglony z jednej strony, a pozostałą część parceli zajmował ogród. Piętnastoosiową elewację frontową wyposażono w kwadratowe otwory okienne. Jej pionowymi akcentami były „termometrowe” przeszklenia doświetlające klatki schodowe, natomiast horyzontalny charakter bryły podkreślały pasy zagłębień w tynku na wysokości okien. Prawy narożnik wyższej części na poziomie parteru podcięto i wsparto na dwóch słupach, tworząc podcienia osłaniające wejście. Przeciwwagę kompozycyjną stanowiło ukośne wycięcie muru w górnym narożniku, mieszczące nieprzeszkloną loggię.

Hotel miał centralne ogrzewanie, łazienki przy apartamentach oraz bezpośrednie połączenia telefoniczne z Paryżem. Dysponował 65 pokojami i był reklamowany jako „największy hotel nad polskim morzem”.

Okres międzywojenny Lido stało się jednym z głównych ośrodków życia towarzyskiego Juraty. Hotel prowadzili warszawscy restauratorzy, bracia Sadowscy, którzy zarządzali również otwartą w 1935 nadmorską kawiarnią „Café Casino”. W sezonie pokój jednoosobowy kosztował 8–12 zł, a dwuosobowy 25–28 zł za dobę; najwyższą stawką notowaną w 1939 było 28 zł za pokój dwuosobowy z łazienką w Lido. Całodzienne wyżywienie jednej osoby kosztowało 8 zł. Już latem 1934 pokoje należało rezerwować z dwutygodniowym wyprzedzeniem.

W holu hotelu działały placówka pocztowa, za pośrednictwem której można było zamawiać międzynarodowe rozmowy telefoniczne, oraz Biuro Podróży „Orbis”, sprzedające bilety kolejowe i okrętowe. Restaurację, mieszczącą 150 gości, prowadzili również bracia Sadowscy. Przedstawienia, koncerty i tzw. fajfy odbywały się również w hotelowej kawiarni z obszernym tarasem od strony ogrodu. Fajfy odbywały się każdego popołudnia. Starsi goście grali w brydża i słuchali jazzu, młodsi tańczyli m.in. do utworów „Ramona”, „Tango Milonga”, „To ostatnia niedziela” i „Nie kochać w taką noc”. Na hotelowym tarasie grały orkiestry Artura Golda i Jerzego Petersburskiego. Jedna z reklam hotelu zapowiadała również codzienne koncerty Leonarda Ilgowskiego z zespołem (Ilgowski-Rosner Band) Organizowano także dancingi i sobotnie bale. W salach kawiarni hotelowej odbywały się ponadto tańce na rzecz organizacji społecznych i charytatywnych, pokazy mody oraz wybory miss.

Wśród osób wymienianych w źródłach jako bywające lub zatrzymujące się w Lido znajdowali się politycy Józef Beck i Władysław Sikorski oraz przedstawiciele świata kultury, m.in. Eugeniusz Bodo, Jan Kiepura, Jadwiga Smosarska, siostry Halama, w tym Loda Halama, Tola Mankiewiczówna, Wojciech Kossak, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Magdalena Samozwaniec. Kossak wynajmował w hotelu pokój, mimo że miał własny dom w Juracie; w Lido bywały również jego córki, Pawlikowska-Jasnorzewska i Samozwaniec. Samozwaniec porównała hotel do „luksusowego statku pasażerskiego, z którego nikt nie ma ochoty wysiadać”.

Po przelocie przez Atlantyk w 1934 w Lido podejmowano Józefa i Bolesława Adamowiczów. W 1937 uczestników rozgrywanego w Juracie międzynarodowego turnieju o mistrzostwo Polski mężczyzn w szachach zakwaterowano w Lido. Zwyciężył Ksawery Tartakower, natomiast gen. Kazimierz Sosnkowski otrzymał nagrodę za najpiękniejszą partię turnieju. W lipcu 1939 w hotelu przebywali m.in. wiceminister komunikacji Aleksander Bobkowski z żoną oraz wojewoda pomorski Władysław Raczkiewicz.

Lido w filmie Hotel ukazano w dwóch polskich filmach fabularnych z okresu międzywojennego. Pojawił się w Czarnej perle (1934) w reżyserii Michała Waszyńskiego, z Eugeniuszem Bodo i Reri w rolach głównych. W filmie Moi rodzice rozwodzą się (1938) Mieczysława Krawicza część akcji rozgrywa się w Juracie i w hotelu Lido. Aleksander Bogusiński wystąpił jako doktor Kartecki, lekarz opiekujący się w hotelu ranną Stasią; rola ta nie została wymieniona w napisach filmu.

Okres okupacji Podczas okupacji niemieckiej Lido wykorzystywano na potrzeby wojska. W hotelu wypoczywali lotnicy Luftwaffe oraz niemieckie dzieci przywożone z Gdańska i Berlina; w materiale opublikowanym przez „Puls Biznesu” obiekt opisano również jako koszary i posterunek wojskowy.

Okres Polski Ludowej Lido przetrwało wojnę zasadniczo nienaruszone. Po 1945 hotel upaństwowiono i przeznaczono na ośrodek wypoczynkowy Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP)W archiwum Narodowego Instytutu Dziedzictwa karta ewidencyjna budynku przy ul. Świętopełka 7 została błędnie opisana jako dokumentacja dawnego hotelu „Lido”. W rzeczywistości karta przedstawia inny obiekt – zaprojektowany przez Tadeusza Zandfosa Dom Wypoczynkowy Rodziny Urzędniczej Ziemi Pomorskiej, funkcjonujący po wojnie jako dom wypoczynkowy „Pstrowski”, a następnie jako dom wczasowy FWP „Fregata”. Nie należy utożsamiać go z Hotelem Lido przy ul. Wojska Polskiego. Na samej karcie obiekt określono jako „ob. FWP »Lido«, d. »Fregata«”. Por. ; ; .

W latach 70. XX wieku, obiekt zarządzany przez FWP, należał do popularnych ośrodków wczasowych. Później przez pewien czas stał pusty.

Okres III Rzeczypospolitej W okresie III Rzeczypospolitej obiekt został przejęty przez gminę i następnie sprzedany. W 1995 znajdujący się w złym stanie obiekt kupił miejscowy przedsiębiorca Kazimierz Okrój. Przez cztery lata remontował hotel etapami, a następnie powiększył go o nowe trzypiętrowe skrzydło; rozbudowa trwała niemal dziesięć lat. Na parterze od strony ulicy umieszczono wówczas sklepy, a elewację pokryto nowym tynkiem, nie odtwarzając pierwotnych poziomych pasów okiennych. Wymieniono również stolarkę drzwiową i okienną, wprowadzając nowe podziały okien. Dawny pawilon kawiarni i restauracji rozebrano; w chwili publikacji opracowania Romaniaka w 2000 na jego miejscu trwała rozbudowa hotelu. Ówczesna modernizacja objęła także wystrój wnętrz – według opisu zamieszczonego przez „Puls Biznesu” wcześniejsze elementy z mosiądzu, brązu i marmuru zastąpiono chromowanymi rurkami oraz lustrzanymi mozaikami.

Według stanu opisanego przez Tomiak w 2019 hotel działał całorocznie, dysponując 106 pokojami i obszerną restauracją. Przed przebudową rozpoczętą w 2022 Lido było hotelem dwugwiazdkowym i dysponowało 110 pokojami i apartamentami. Działały w nim restauracja, drink bar oraz cztery sale konferencyjne, z których największa mogła pomieścić 300 osób.

Przebudowa w latach 2022–2025 W 2022 inwestorem przebudowy została spółka JF Invest z Pabianic, związana z rodziną Jantoniów. Zapowiedziano przekształcenie dwugwiazdkowego hotelu w czterogwiazdkowy condohotel, a poszczególne pokoje i apartamenty oferowano inwestorom indywidualnym. Pierwotny harmonogram przewidywał otwarcie wiosną 2024, a zarządzanie obiektem miała objąć grupa Condo.pl.

Projekt przebudowy i rozbudowy przygotowała bydgoska pracownia G&M Architekci. W materiale partnerskim opublikowanym przez „Puls Biznesu” jako autorów projektu wskazano Macieja Gajownika i Szymona Muszyńskiego oraz architektkę prowadzącą Natalię Taczkowską. W nowych częściach zastosowano balkony o płynnych liniach, zaokrąglenia, gięte szkło i geometryczne podziały elewacji, mające nawiązywać do międzywojennego modernizmu.

Generalny wykonawca, spółka Allcon, przejął plac budowy w grudniu 2022. Prace trwały 29 miesięcy i obejmowały częściowe wyburzenie, przebudowę oraz znaczną rozbudowę istniejącego budynku. Powstał pięciokondygnacyjny kompleks o powierzchni użytkowej 6950 m², obejmujący 114 apartamentów.

Lido ponownie otwarto pod koniec kwietnia 2025. Operatorem została pomorska spółka BlueApart, która zastąpiła wcześniej zapowiadaną grupę Condo.pl. Obiekt działa pod nazwą Lido by BlueApart. Oprócz apartamentów mieszczą się w nim restauracja, strefa spa i wellness, zewnętrzny basen, bar przy basenie, hala garażowa oraz pokój zabaw dla dzieci.

Galeria

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Oficjalna strona hotelu

Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1933 Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2025 Kategoria:Hotele w Polsce Kategoria:Jurata Kategoria:Architektura modernizmu w województwie pomorskim