Józef Buczkowski (ur. 3 marca 1898 w Niemojewie, zm. 29 kwietnia 1988 w Inowrocławiu) – polski wojskowy, ogniomistrz Wojska Polskiego. 4 kwietnia 1925 roku jako najmłodszy kawaler orderu Virtuti Militari w okręgu warszawskim dokonał losowania pobojowiska, z którego miano dokonać ekshumacji zwłok do Grobu Nieznanego Żołnierza.
Życiorys Józef Buczkowski urodził się 3 marca 1898 roku w Niemojewie w biednej wielodzietnej rodzinie. Podstawową szkołę niemiecką (4 klasy) ukończył w Markowie. W trakcie I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej, w której służył w latach 1917–1918 na froncie włoskim i francuskim. Po powrocie do kraju walczył w Powstaniu wielkopolskim.
W lutym 1919 rozpoczął zasadniczą służbę wojskową w Wojsku Polskim, a w latach 1921–1927 był żołnierzem zawodowym. W 1922 otrzymał Krzyż Srebrny orderu Virtuti Militari za udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w 14 Wielkopolskim Pułku Artylerii Lekkiej. W latach 1924–1926 był instruktorem w Szkole Podchorążych Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Warszawie.
4 kwietnia 1925 r. w trakcie ceremonii w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie, jako najmłodszy kawaler Orderu Virtuti Militari w okręgu warszawskim, Józef Buczkowski dokonał losowania pola bitwy, z którego miały być ekshumowane zwłoki do powstającego Grobu Nieznanego Żołnierza.
W trakcie służby wojskowej Józef Buczkowski ukończył kurs dokształcający, zdobywając świadectwo dojrzałości. Po zwolnieniu ze służby w 1927 roku podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, które ukończył w 1930 roku. W trakcie studiów utrzymywał się z korepetycji, jak również otrzymywał skromną pomoc materialną od gen. Władysława Sikorskiego. Od 1929 roku pracował w Zrzeszeniu Towarzystw Ubezpieczeniowych od Ognia, kierując założonym przez siebie przy pomocy prof. Zygmunta Limanowskiego biurem statystycznym tej instytucji. Prowadził również zajęcia na WSH, gdzie w r. 1934 został asystentem prof. Kazimierza Kasperskiego. W trakcie II wojny światowej pracował dorywczo w różnych miejscach i zajmował się handlem. Po wojnie pracował w Ministerstwie Przemysłu i Ministerstwie Gospodarki Komunalnej jako starszy radca. Na emeryturę przeszedł w 1967 roku.
Życie prywatne Syn Franciszka i Anastazji z Nowickich. Jego żoną była Helena z d. Wewersowicz, z którą miał córkę Marię. Zarówno żona, jak i córka zmarły przed nim. Ostatnie lata życia spędził w Inowrocławiu pod opieką siostrzenicy. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Gniewkowie w grobie swojej matki.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Handlowej Kategoria:Ludzie związani z Gniewkowem Kategoria:Ludzie związani z Inowrocławiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy wojskowi Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Urzędnicy ministerstw Polski Ludowej Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Żołnierze 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej