Kantylacja – solowe, melodyczne wygłaszanie tekstów sakralnych i modlitw podczas liturgii, łączące cechy mowy i śpiewu. Termin odnosi się przede wszystkim do praktyki synagogalnej, lecz określa się nim również podobną publiczną proklamację czytań w różnych tradycjach chrześcijańskich i innych obrzędach religijnych.
W kantylacji najważniejszy jest tekst; proste formuły melodyczne dostosowuje się do rytmu zdania, jego głównego akcentu, interpunkcji i szyku. W tradycjach chrześcijańskich kantylacja przybiera między innymi postać recytatywu liturgicznego. Zasadniczą część tekstu wykonuje się w nim zwykle na dźwięku recytacyjnym. Uzupełniają go intonacja i formuły kadencyjne odpowiadające składni oraz interpunkcji. W ten sposób wykonuje się między innymi czytania biblijne, oracje i prefacje.
W teksty Tanachu wykonuje się według motywów melodycznych, oznaczanych w kodeksach biblijnych znakami , umieszczanymi nad wyrazami i pod nimi. Położenie znaku zazwyczaj wskazuje akcentowaną sylabę, natomiast sam znak określa związki składniowe między wyrazami. Znaki nie wyznaczają bezwzględnych wysokości dźwięków, a odpowiadające im motywy różnią się zależnie od księgi, okazji liturgicznej i tradycji danej społeczności.
Przypisy
Linki zewnętrzne Śpiew Ewangelii – Procesja Bożego Ciała – ołtarz #3, ton I – przykład kantylacji chrześcijańskiej; śpiew: Wojciech Sznyk OP, zapis nutowy: Marcin Bornus-Szczyciński Torah Reading Yerushalmi Style – przykład kantylacji hebrajskiej w jerozolimskiej tradycji sefardyjskiej; The Spanish & Portuguese Synagogue of Montreal
Kategoria:Muzyka religijna