Kościół świętego Antoniego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mińsk Mazowiecki – Narodzenia NMP diecezji warszawsko-praskiej.
Kościół został wzniesiony w latach 1898–1902 jako kaplica przy zakładzie dla ubogich dziewcząt, według projektu Stanisława Adamczewskiego, przy współpracy Bronisława Starzyńskiego. Budowę finansowali m.in. hrabina Maria Wanda Ronikier oraz członkowie Koła Czcicieli św. Antoniego. Świątynię poświęcono 13 czerwca 1903 roku, nadając jej wezwanie św. Antoniego z Padwy. W 1949 roku kaplicę podniesiono do rangi kościoła parafialnego.
Budynek reprezentuje eklektyzm z przewagą elementów neoklasycystycznych. Jest murowany z cegły i obustronnie otynkowany, założony na planie prostokąta. Korpus jest trójnawowy i trójprzęsłowy, z prosto zamkniętym, jednoprzęsłowym prezbiterium oraz zakrystią. Bryła jest zwarta i prostopadłościenna, nakryta dwuspadowym dachem. Fasada jest dwukondygnacyjna, trójosiowa, z centralnym wejściem ujętym toskańskimi pilastrami i zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. W bocznych niszach fasady umieszczono figury świętych Piotra i Pawła. Elewacje rozczłonkowują pilastry oraz półkoliście zamknięte otwory okienne.
Wnętrze ma układ bazylikowy. Nawa główna jest nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym na gurtach i otwarta na wąskie nawy boczne za pomocą arkad. Filary międzynawowe zdobią toskańskie pilastry. Od strony północnej znajduje się empora chóru muzycznego z balustradą tralkową. W prezbiterium znajduje się architektoniczny ołtarz główny, a na filarach chóru umieszczono epitafia Wiktora Ronikiera i jego żony Marii. Posadzki wykonano z kamienia.
W latach 1985–1992 wymieniono pokrycie dachu i okna oraz położono nową posadzkę, natomiast w 1993 roku odnowiono elewacje.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Antoniego Kategoria:Kościoły w diecezji warszawsko-praskiej Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie mińskim