Władysław E. Ciążyński (ur. 25 października 1943 w Grodźcu, zm. 6 lipca 2014) – polski inżynier automatyk, naukowiec i nauczyciel akademicki, doc. dr inż. Politechniki Śląskiej w Gliwicach.
Życiorys Urodził się 25 października 1943 r. w Grodźcu jako syn Edmunda „za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej”.. Ukończył w roku akademickim 1967/68 studia na Wydziale Automatyki Politechniki Śląskiej, uzyskując stopień naukowy magistra inżyniera automatyka. W 1980 r. uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy (promotor: doc. dr hab. inż. Ferdynand Wagner).
Zatrudniony na macierzystej uczelni pracował na Wydziale Automatyki jako asystent w Katedrze Elektroniki Przemysłowej, starszy asystent w Katedrze Elektroniki. Następnie od 1971 r. pracował w Instytucie Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Elektroniki, od 1974 r. w Instytucie Elektroniki początkowo jako starszy asystent, później wykładowca i adiunkt. Był wieloletnim pracownikiem Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej.
W latach 2002–2008 pełnił funkcję prodziekana ds. kierunku Elektronika i Telekomunikacja. W latach 2002–2005 dziekan powierzył mu także funkcję swojego pełnomocnika ds. ośrodka zamiejscowego wydziału w Rybniku, a następnie pełnił tę funkcję dla ośrodka w Sosnowcu. Przez wiele lat był członkiem Rady Zakładowej ZNP, pełniąc funkcje sekretarza i wiceprzewodniczącego. Był też członkiem SEP i Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich.
Uczestniczył w wielu pracach dla przemysłu, m.in. brał udział w opracowaniu systemu do badań wytrzymałościowych dla Wydziału Budownictwa, zestawu regulatorów dla Zakładów Chemicznych Police czy miernika różnicy ciśnień dla MERA-ZAP Ostrów Wielkopolski. W 1978 r. uzyskał patent na impulsowy przetwornik cyfrowo-analogowy z podziałem bitów.
W latach 80. pracował w irackim przemyśle energetycznym i petrochemicznym oraz w połowie lat 90. w przemyśle energetycznym w Czechach.
Jako nauczyciel akademicki prowadził zajęcia z przedmiotów: przyrządy półprzewodnikowe, układy elektroniczne, przemysłowe sterowniki programowalne. Pod koniec lat 90. na podstawie swych doświadczeń dydaktycznych opracował trzytomowy zbiór zadań z układów elektronicznych pt. Elektronika w zadaniach, który był kilkukrotnie wznawiany. Następnie rozszerzył ten zbiór do ośmiu tomów.
Wielokrotnie wyróżniany nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej i nagrodą Ministra. Kilka razy był laureatem „Złotej Kredy”.
Należał do PZPR. Był II sekretarzem Oddziałowej Organizacji Partyjnej Wydziału Automatyki i Informatyki.
Pochowany 9 lipca 2014 r. na cmentarzu Centralnym w Gliwicach (sektor A1-13-10).
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (1994) Brązowy Krzyż Zasługi (1980) Złoty Medal za Długoletnią Służbę Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka ZNP Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” (1978) Medal 100-lecia ZNP
Źródło:.
Nagrody
Nagroda Rektora Politechniki Śląskiej (1971) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej (1976)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką ZNP Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach Kategoria:Polscy inżynierowie automatycy Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Zmarli w 2014