Edward Sternik (ur. 13 października 1899 w Opatowie, zm. wiosną 1940 w USRR) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Józefa i Eleonory z Potogrodzkich urodzony 13 października 1899 w Opatowie, ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej, tu urodzony 13 października 1897., tu urodzony w 1898 i przynależny do Krakowa..

4 grudnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 11 kompanii III batalionu 2 pułku piechoty. Ranny pod Niemirowem, walczył w okopach nad Stochodem, służył w Baranowiczach.

W Wojsku Polskim wykazany w 2 eskadrze lotniczej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w I lubelskim batalionie etapowym, a jego oddziałem macierzystym był 52 pułk piechoty. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 52 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2361. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 37 pułku piechoty w Kutnie. Później jako oficer rezerwy 37 pp został powołany do czynnej służby. Po przeszkoleniu w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu został przeniesiony do 19 pułku artylerii polowej w Nowej Wilejce. 15 maja 1930 prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu porucznika w korpusie oficerów artylerii ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1922 i 6. lokatą z pozostawieniem w 19 pap (od 31 grudnia 1931 – 19 pułk artylerii lekkiej). 17 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień kapitana w korpusie oficerów artylerii i 28. lokatą. Po 1935 został przeniesiony do 7 pułku artylerii lekkiej w Częstochowie, w którym dowodził 2 baterią i szkołą podoficerską (27 kwietnia 1936 – 17 września 1937), a następnie 5. baterią (14 kwietnia 1938 – 27 kwietnia 1939). W międzyczasie został awansowany na majora ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 37. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czasie kampanii wrześniowej dowodził II dywizjonem 12 pułku artylerii lekkiej.

Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

29 listopada 1920 ożenił się z Aleksandrą Żukowską, z którą miał syna Zbysława. 1 grudnia 1936 otrzymał rozwód w Konsystorzu Wileńskim Ewangelicko-Reformowanym z prawem do zawarcia nowego związku małżeńskiego.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 15 kwietnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka pamiątkowa II Brygady Legionów Polskich

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Opatowie Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 12 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 19 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1914–1918)