Edmund Leonard Kowalski ps. „Korab”, „Gawęda” (ur. 8 lipca 1903 w Szawlach (Litwa), zm. 4 lipca 1980 w Wołominie) – polski prawnik i adwokat, działacz POW (1916-1918), żołnierz ZWZ i AK (1939-1944), internowany przez NKWD (1944-1947)Archiwum Uniwersytetu Warszawskiego, sygn. akt RP 21822.
mały|Tablica „W hołdzie ofiarom represji stalinowskich” w Wołominie (Edmund Kowalski na prawej tablicy – środek lewej kolumny)
Życiorys
Urodzony w rodzinie Wincentego i Stanisławy z d. Lipskiej, miał dwójkę przyrodniego rodzeństwa z wcześniejszego małżeństwa ojca. Na świat przyszedł na LItwie, w trakcie pobytu ojca na wygnaniu z Królestwa Polskiego. Zamieszkał z rodziną na krótko w Warszawie, a następnie w nowo wybudowanej willi w Wołominku. Uczył się w VII Gimnazjum Rządowym (ob. VIII Liceum Ogólnokształcące im. Króla Władysława IV). Działał m.in. w Hufcu ZHP w Wołominie (gdzie był drużynowym i komendantem) oraz w dopiero co powstającym WKS „Huragan”. W 1922 ponownie przeprowadził się do Warszawy, aby zdać maturę. Studia na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczął na Wydziale Filozofia, natomiast ukończył je na Wydziale Prawa w 1932. W latach 1926-1939 związany z Towarzystwem Przyjaciół Osiedli Wołominka, Sławka i Okolic, jako członek a następnie jego prezes. W okresie międzywojennym działał społecznie i samorządowo w Wołominie, był m.in. radnym miejskim, inicjatorem budowy nowej szkoły powszechnej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz reprezentantem miasta na zjeździe Związku Miast Polskich, na którym został powołany do jednej z komisji. W trakcie II wojny światowej był żołnierzem w Związku Walki Zbrojnej, i po przemianowaniu w Armii Krajowej. W 1944 został internowany przez NKWD i zesłany do ZSRR na 4 lata. Po powrocie do Polski, pracował w Ministerstwie Skarbu i Zakładzie Emerytalno-Rentownym w Warszawie. Od 1954 wykonywał zawód adwokata, był członkiem Zespołu Adwokackiego nr 1 oraz członkiem i kierownikiem Zespołu Adwokackiego nr 2 w Wołominie. W 1976 przeszedł na emeryturę.
Śmierć Zmarł przeżywszy 76 lat. Msza pogrzebowa odbyła się w kościele Matki Bożej Częstochowskiej w Wołominie. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Kobyłce (kwatera B3).
Upamiętnienie i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (1976) Upamiętniony na tablicy „W hołdzie ofiarom represji stalinowskich” na kamienicy przy ul. Henryka Sienkiewicza 1 w Wołominie
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie związani z Wołominem Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Polscy samorządowcy Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Więźniowie polityczni Kategoria:Pochowani w Kobyłce