Witold Sokołowski, ps. „Sokół” (ur. 24 kwietnia 1939, zm. 12 lipca 2016 w Lublinie) – polski piłkarz i trener piłkarski, występujący na pozycji napastnika. Przez większą część kariery zawodniczej związany z Motorem Lublin, z którym dwukrotnie wywalczył awans do ówczesnej II ligi – w 1965 i 1968 roku. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener i działacz sportowy. Prowadził m.in. Motor Lublin, Bałtyk Gdynia, Koronę Kielce, Wisłę Płock i Avię Świdnik. Z Bałtykiem uzyskał awans do I ligi.

Kariera zawodnicza Karierę piłkarską rozpoczynał w Koronie Góra Kalwaria. Następnie krótko występował w Radarze Bemowo Piskie.

Pierwszy awans do II ligi z Motorem Lublin W 1963 roku, w wieku 24 lat, Witold Sokołowski trafił do Motoru Lublin, z którym związał się na resztę kariery zawodniczej i w którego barwach pozostał do 1971 roku.

W sezonie 1964/1965 zespół walczył o awans do II ligi (obecnie I ligaNazewnictwo klas rozgrywkowych w polskiej piłce nożnej uległo zmianie w sezonie 2008/2009: dawna I liga została przemianowana na Ekstraklasę, a dawna II liga – na obecną I ligę. Poziom, na którym występował Sokołowski, odpowiada więc dzisiejszemu drugiemu szczeblowi centralnych rozgrywek (obecnej I lidze), a nie dzisiejszej II lidze, będącej od 2008 roku odrębnym, trzecim poziomem rozgrywkowym.). 5 sierpnia 1965 roku, w decydującym meczu rozegranym w Łodzi, na trybunach zasiadło 10 tysięcy widzów, z czego 7 tysięcy przyjechało z Lublina; Motor pokonał CKS Czeladź 3:0, a jedną z bramek zdobył Sokołowski. Był to pierwszy w historii klubu awans na drugi szczebel krajowych rozgrywek ligowych. Sezon 1965/1966 zespół zakończył na 15. miejscu i spadł z powrotem do III ligi. Od początku występów w Motorze Witold Sokołowski należał do najskuteczniejszych zawodników zespołu, a w swoim debiucie w II lidze zdobył dla klubu osiem bramek.

Występy w Pucharze Polski W sezonie 1966/1967 Sokołowski zdobył pięć bramek w rozgrywkach Pucharu Polski (w meczach z Radomiakiem Radom i Stalą Rzeszów) i wraz z Bernardem Burczykiem (Raków Częstochowa) i Józefem Pniokiem (Górnik Wesoła) został królem strzelców tych rozgrywek. Jednym z jego najgłośniejszych wyczynów było trzykrotne pokonanie reprezentacyjnego bramkarza Stanisława Majchra w meczu ze Stalą Rzeszów w 1966 roku. Klub z Lublina zakończył rozgrywki na 1/8 finału.

Powrót i dalsza gra w II lidze W sezonie 1967/1968 zespół ponownie walczył o promocję na zaplecze Ekstraklasy. 5 maja 1968 roku, w meczu na szczycie tabeli, Motor pokonał Włókniarza Łódź 3:1, a Sokołowski zdobył trzecią bramkę dla gospodarzy, ustalając wynik spotkania. Zwycięstwo pozwoliło Motorowi objąć prowadzenie w tabeli, którego zespół nie oddał już do końca rozgrywek; awans przypieczętowano 16 czerwca 1968 roku bezbramkowym remisem z Warszawianką. Sokołowski był jednym z najważniejszych zawodników zespołu i współautorem drugiej w historii klubu promocji do II ligi. Po uzyskaniu awansu Motor z Sokołowskim w składzie występował na tym szczeblu rozgrywek przez kolejne sezony.

Sokołowski był najlepszym strzelcem Motoru w trzech kolejnych sezonach – zdobywając po 18 bramek w sezonach 1966/1967 i 1967/1968, a w sezonie 1968/1969 dzieląc się tym tytułem z Ryszardem Brysiakiem (po 6 bramek).

Karierę zawodniczą zakończył w 1971 roku. Łącznie w barwach Motoru w rozgrywkach II i III ligi zdobył 51 bramek (15 w II lidze i 36 w III lidze).

Kariera trenerska Po zakończeniu kariery piłkarskiej Sokołowski rozpoczął pracę szkoleniową. Doświadczenie zdobywał wcześniej przy trenerach Andrzeju Gajewskim, Stanisławie Świerku i Henryku Szczepańskim, a wykształcenie zdobył w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Prowadził zarówno zespoły seniorskie, jak i drużyny młodzieżowe; pracował też jako nauczyciel wychowania fizycznego.

Motor Lublin W sezonie 1975/1976 przejął prowadzenie Motoru Lublin od Henryka Szczepańskiego w 16. kolejce i poprowadził zespół w pozostałych 15 kolejkach II ligi, które zespół zakończył na trzecim miejscu. W sezonie 1976/1977 prowadził Motor przez cały sezon, kończąc rozgrywki na czwartym miejscu w II lidze.

Bałtyk Gdynia W 1978 roku został trenerem Bałtyku Gdynia. W sezonie 1979/1980 zespół pod jego wodzą wywalczył awans do ówczesnej I ligi (obecnie Ekstraklasa).

Korona Kielce Przed sezonem 1985/1986 został trenerem Korony Kielce, występującej wówczas na poziomie II ligi. Funkcję tę pełnił w rundzie jesiennej; jeszcze w trakcie jej trwania zastąpił go Antoni Hermanowicz.

Wisła Płock Od lipca 1986 do listopada 1987 roku Sokołowski prowadził Wisłę Płock na szczeblu II ligi.

Pozostałe kluby Sokołowski pracował również jako trener Avii Świdnik, z którą wywalczył awans do II ligi. Prowadził także Zawiszę Bydgoszcz, Broń Radom, Granat Skarżysko-Kamienna, Star Starachowice oraz Sygnał Lublin.

W latach 1991–1995 trenował grupy młodzieżowe Budowlanego Klubu Sportowego w Lublinie i jest wymieniany wśród najbardziej zasłużonych trenerów młodzieżowych tego klubu.

Działalność w Motorze Lublin Po zakończeniu kariery zawodniczej Sokołowski pozostał związany z Motorem Lublin, pełniąc w latach 1971–1974 funkcję sekretarza lub kierownika klubu.

W 2002 roku, w okresie kryzysu organizacyjnego i sportowego klubu, Sokołowski wraz z Krzysztofem Rześnym, który grał z nim w jednej drużynie w latach 1964–1970, zaangażował się w działania mające na celu ratowanie Motoru. W styczniu tego roku został menedżerem LKP Motor Lublin, wspierając grającego trenera Tomasza Brzozowskiego; do jego obowiązków należały szkolenie, sprawy personalne, ustalanie taktyki meczowej oraz sprawy wychowawcze. W momencie rozpoczęcia współpracy zespół zajmował pierwsze miejsce w tabeli IV ligi, z przewagą 10 punktów nad drugą Tomasovią.

Styl gry Sokołowski był ceniony przede wszystkim za skuteczność i mocne uderzenie, specjalizując się w wykonywaniu rzutów wolnych i karnych. Według wspomnień dziennikarza „Kuriera Lubelskiego” Andrzeja Kwieka, potrafił skutecznie oddawać strzały z ponad 30 metrów, nadając piłce charakterystyczną rotację. Sławomir Kozłowski, były piłkarz i trener Motoru, który jako nastolatek oglądał jego grę, wspominał, że w tamtych czasach w Polsce tylko on i reprezentant kraju Władysław Kawula z Wisły Kraków potrafili skutecznie uderzać z wolnych z odległości około 35 metrów.

Wyróżnienia W 1968 roku Sokołowski został nominowany do plebiscytu na najlepszego sportowca Lubelszczyzny, organizowanego przez magazyn „Tempo”, Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki oraz „Kurier Lubelski”. W charakterystyce kandydata określono go jako czołowego piłkarza II-ligowego Motoru i najskuteczniejszego strzelca drużyny. W końcowej klasyfikacji, ogłoszonej w lutym 1969 roku, zajął 20. miejsce.

W plebiscycie z okazji 55-lecia Motoru Lublin został sklasyfikowany na 8. miejscu w „Złotej dziesiątce” najlepszych piłkarzy w historii klubu.

Złota dziesiątka plebiscytu 55-lecia Motoru Lublin: Władysław Żmuda Jacek Bąk Zygmunt Kalinowski Ryszard Brysiak Leszek Iwanicki Roman Dębiński Andrzej Pop Witold Sokołowski Maciej Famulski Jerzy Krawczyk

Śmierć Witold Sokołowski zmarł 12 lipca 2016 roku w Lublinie, w wieku 77 lat. Pogrzeb odbył się 18 lipca 2016 roku o godzinie 13:00 na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie. Wśród żegnających go był m.in. Krzysztof Rześny. Jak podsumowano w nekrologu, z 77 lat swojego życia ponad 50 poświęcił Motorowi i lubelskiemu sportowi.

Przypisy

Kategoria:Polscy piłkarze Kategoria:Piłkarze Motoru Lublin Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Motoru Lublin Kategoria:Trenerzy piłkarzy Bałtyku Gdynia Kategoria:Trenerzy piłkarzy Wisły Płock Kategoria:Trenerzy piłkarzy Avii Świdnik Kategoria:Trenerzy piłkarzy Zawiszy Bydgoszcz Kategoria:Trenerzy piłkarzy Broni Radom Kategoria:Trenerzy piłkarzy Korony Kielce Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2016 Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie