Survivor Series (1997) – 11. gala wrestlingu z cyklu Survivor Series wyprodukowana przez organizację World Wrestling Federation (WWF). Odbyła się 9 listopada 1997 roku w hali Molson Centre w Montrealu w kanadyjskiej prowincji Quebec i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view.

Walką wieczoru był pojedynek o mistrzostwo WWF Championship, w którym Shawn Michaels pokonał dotychczasowego posiadacza pasa Breta Harta i zdobył mistrzostwo. Zakończenie walki było wynikiem zaplanowanego podstępu Vince’a McMahona, Michaelsa i kilku pracowników WWF, którzy bez wiedzy Harta doprowadzili do ogłoszenia jego porażki. Wydarzenie przeszło do historii wrestlingu jako Montreal Screwjob.

Na gali „Stone Cold” Steve Austin powrócił do walk po poważnej kontuzji szyi i pokonał Owena Harta, zdobywając mistrzostwo WWF Intercontinental Championship. Kane pokonał Mankinda w swoim pierwszym pojedynku na gali pay-per-view. Cztery z siedmiu walk miały tradycyjną dla Survivor Series formę wieloosobowych walk drużynowych z eliminacjami.

Tło Shawn Michaels vs Bret Hart Najważniejszą rywalizacją przed galą był konflikt Breta Harta z Shawnem Michaelsem, którego historia sięgała ich walki o mistrzostwo WWF na w 1996 roku. Michaels pokonał wtedy Harta i zdobył mistrzostwo, po czym Hart zrobił kilkumiesięczną przerwę od występów. Ich relacje z czasem uległy pogorszeniu, a według późniejszej relacji Harta konflikt nasilił się w 1997 roku, kiedy Michaels zwakował mistrzostwo z powodu kontuzji kolana i nie doszło do planowanej kolejnej walki obu wrestlerów na .

Na Shawn Michaels był sędzią walki Harta z Undertakerem o mistrzostwo WWF, którą Hart wygrał. W kolejnych miesiącach Michaels zdobył mistrzostwo WWF European Championship, pokonując szwagra Harta, The British Bulldoga, co dodatkowo pogorszyło jego relacje z rodziną Hartów. Na Survivor Series Bret Hart miał przystąpić do walki z Michaelsem jako panujący mistrz WWF, którym był od 3 sierpnia 1997 roku.

Na początku listopada Hart podpisał kontrakt z konkurencyjną organizacją World Championship Wrestling (WCW), choć nadal pozostawał mistrzem WWF. Zarządzający organizacją Vince McMahon chciał, aby Hart stracił mistrzostwo przed odejściem do WCW, ponieważ obawiał się, że konkurencja wykorzysta medialnie fakt podpisania kontraktu z aktualnym mistrzem WWF. Obawy McMahona wiązano między innymi z wcześniejszym incydentem z , która, będąc panującą mistrzynią, przeszła z WWF do WCW i w grudniu 1995 roku w programie Nitro wyrzuciła pas mistrzowski WWF Women’s Championship do kosza na śmieci.

Według późniejszej relacji Harta powiedział on Michaelsowi, że zgodzi się przegrać z nim, jeśli zarządzający WWF Vince McMahon podejmie taką decyzję. Michaels miał odpowiedzieć, że gdyby sytuacja była odwrotna i McMahon nakazał mu przegrać z Hartem, odmówiłby. Po tej odpowiedzi Hart miał uznać, że również nie zgodzi się przegrać z Michaelsem w Montrealu.

Steve Austin vs Owen Hart Istotną rywalizacją był konflikt Steve’a Austina z Owenem Hartem. W trakcie ich walki na Owen Hart nieprawidłowo wykonał manewr Piledriver, w wyniku którego Austin doznał poważnego urazu szyi i przez około 3 miesiące nie mógł walczyć. W związku z tym należące do Austina mistrzostwo WWF Intercontinental Championship zostało zwakowane, a Hart zdobył je później na gali Badd Blood: In Your House. Austin pomógł mu wtedy zwyciężyć, ponieważ chciał osobiście zmierzyć się z nim o mistrzostwo po powrocie do ringu.

Ich walka na Survivor Series miała być pierwszym pojedynkiem Austina po kontuzji. Ze względu na ograniczenia fizyczne Austina oraz niedawny wstrząs mózgu Harta zaplanowano ją jako krótki pojedynek z niewielką liczbą upadków na matę. Owen Hart przystępował do gali jako panujący mistrz WWF Intercontinental Championship.

Debiut Kane’a Miesiąc wcześniej, na gali Badd Blood: In Your House, Glenn Jacobs zadebiutował w nowym gimmicku pod pseudonimem ringowym Kane, atakując Undertakera w czasie pierwszej walki typu Hell in a Cell. Według fabuły programów WWF Undertaker był jego bratem. Kane’a przedstawiano jako wyjątkowo trudnego do pokonania zawodnika, a na Survivor Series zaplanowano jego pierwszy pojedynek na gali pay-per-view. Jego przeciwnikiem został Mankind.

Debiut Steve’a Blackmana Drużyna Team Canada miała zmierzyć się z drużyną złożoną z Vadera, Goldusta, i . 6 dni przed galą The Patriot został wycofany z zespołu z powodu zerwania mięśnia trójgłowego ramienia. Zastąpił go , który zadebiutował w WWF w odcinku Raw jako widz samowolnie interweniujący w akcję ringową. W tamtym odcinku, gdy członkowie Team Canada zaatakowali Vadera, Blackman wszedł do ringu, aby pomóc atakowanemu. W kayfabe został za to zatrzymany, a Vader wpłacił za niego kaucję i zaprosił do swojej drużyny.

Przebieg gali Galę komentowali Jim Ross, Jerry Lawler i . 4 pojedynki rozegrano jako 8-osobowe walki drużynowe z eliminacjami. Pojedynki te trwały do chwili, gdy jedna z drużyn straciła wszystkich zawodników. Zwyciężał zespół, w którym pozostał co najmniej jeden niewyeliminowany wrestler.

W pierwszej walce ( i ) oraz i pokonali ( i ) oraz (Blackjack Bradshaw i ). Ostatnimi pozostałymi w walce zawodnikami byli Gunn i Road Dogg.

W drugim pojedynku (, , i ) pokonali (, , i ), a jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem został .

Team Canada w składzie , Jim Neidhart, i The British Bulldog zmierzył się z Goldustem, , i Vaderem. Blackman został wyeliminowany jako pierwszy w wyniku wyliczenia poza ringiem. Goldust odmówił przyjęcia zmiany od Vadera i opuścił okolice ringu. Vader został wyeliminowany jako ostatni. The British Bulldog wykorzystał chwilę nieuwagi sędziów, uderzył Vadera dzwonkiem ringowym i przypiął go, wygrywając walkę dla Team Canada.

Kane, któremu towarzyszył , zmierzył się z Mankindem. W czasie pojedynku Kane przerzucił Mankinda z krawędzi ringu przez hiszpański stół komentatorski, a później zrzucił go z narożnika na podłogę poza ringiem. Mankind wrócił do ringu, gdzie Kane wykonał na nim Tombstone Piledriver i wygrał przez przypięcie.

Panujący posiadacze pasów WWF World Tag Team Championship, czyli ( i ), połączyli siły z Ahmedem Johnsonem i Kenem Shamrockiem przeciwko (Faarooq, The Rock, i ). Pod koniec Shamrock pozostał sam przeciwko Brownowi i The Rockowi. Zmusił obu przeciwników kolejno do poddania się, używając na nich chwytu Ankle Lock, i tym samym wygrał starcie dla swojej drużyny.

„Stone Cold” Steve Austin zmierzył się z Owenem Hartem, który przystępował do walki jako panujący mistrz WWF Intercontinental Championship. Walka trwała nieco ponad cztery minuty i została ograniczona ze względu na niedawne kontuzje obu wrestlerów. Austin zakończył pojedynek ruchem , przypiął Owena i zdobył mistrzostwo.

Shawn Michaels vs Bret Hart

Walką wieczoru był pojedynek Breta Harta z Shawnem Michaelsem o należące do Harta mistrzostwo WWF Championship. Jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem walki zawodnicy wdali się w bójkę, która toczyła się przy ringu, wśród publiczności i na rampie wejściowej. Gdy weszli na ring, rozpoczęto właściwy pojedynek. Pod koniec Michaels założył Hartowi Sharpshooter, który był charakterystycznym chwytem Harta. Hart nie poddał się, ale sędzia Earl Hebner i tak nakazał zakończenie walki na korzyść Michaelsa, który został ogłoszony zwycięzcą i nowym mistrzem WWF.

Zakończenie walki było wynikiem tajnego planu przygotowanego bez wiedzy Harta i większości pracowników WWF. Uzgodniona z Hartem wersja zakładała, że Michaels założy mu Sharpshooter, Hart odwróci chwyt, a późniejsza ingerencja członków stajni D-Generation X i doprowadzi do zakończenia walki bez rozstrzygnięcia. W rzeczywistości Shawn Michaels, zarządzający organizacją Vince McMahon i należący do D-Generation X Triple H umówili się, że doprowadzą do przegranej Harta bez jego wiedzy. W realizację planu wtajemniczono między innymi agenta WWF i sędziego Earla Hebnera. Jim Ross i agent Pat Patterson należeli do osób celowo niepoinformowanych o planie.

Kiedy Shawn Michaels założył przeciwnikowi Sharpshooter, sędzia Hebner polecił chronometrażyście zakończyć walkę, zanim Hart zdołał odwrócić chwyt. Po zakończeniu walki Michaels szybko opuścił arenę z nowo zdobytym pasem, a zaskoczony Hart splunął stojącemu w pobliżu ringu Vince’owi McMahonowi w twarz. Później za kulisami, czego nie zarejestrowały kamery, Hart skonfrontował się z McMahonem i uderzył go pięścią. Przy ciosie złamał sobie kość w prawej dłoni.

Wydarzenie to przeszło do historii jako Montreal Screwjob.

Następstwa Montreal Screwjob wywołał poruszenie wśród personelu WWF. Mick Foley w proteście odmówił pojawienia się następnego dnia w Raw, lecz po rozmowach z Jimem Rossem i Jimem Cornette’em wrócił do pracy. The British Bulldog, Jim Neidhart i opuścili WWF. Owen Hart też chciał odejść, ale McMahon nie zgodził się na rozwiązanie jego kontraktu. Rick Rude, który nie miał formalnego kontraktu, wkrótce pojawił się w programie konkurencyjnego WCW w tym samym czasie, gdy emitowano nagrany wcześniej odcinek programu WWF z jego udziałem. Incydent przyczynił się także do rozwoju ekranowej postaci Vince’a McMahona jako czarnego charakteru, później znanego jako Mr. McMahon. Postać ta stała się centralnym przeciwnikiem Steve’a Austina w jednym z głównych wątków WWF w kolejnych latach.

Odbiór John Canton z serwisu Bleacher Report ocenił galę na 4/10. Za szczególnie słabe uznał dwie pierwsze walki eliminacyjne, ale pozytywnie oceniał powrót Steve’a Austina i walkę Breta Harta z Shawnem Michaelsem, której przyznał 3,75 na 5 gwiazdek. Według niego sama gala została zapamiętana przede wszystkim z powodu wydarzeń związanych z Montreal Screwjob.

Justin Henry z ocenił, że większość wcześniejszej części gali miała drugorzędne znaczenie w porównaniu z walką wieczoru. Za najważniejsze elementy pozostałych walk uznał dominujący występ Kane’a i zdobycie mistrzostwa przez Steve’a Austina.

Wyniki walk

Kolejność eliminacji + , i vs. i Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas 1 Blackjack Bradshaw 3:58 2 5:16 3 8:43 4 12:39 5 Blackjack Bradshaw 13:46 6 15:27 – i Ocaleli

+ vs. Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas 1 1:18 2 2:52 3 5:20 4 6:30 5 8:51 6 9:47 7 9:58 – Ocalały

+ Team Canada vs. Goldust, , i Vader Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Sposób Czas 1 – Wyliczenie poza ringiem 5:47 2 Jim Neidhart Vader Przypięcie 7:32 3 Vader Przypięcie 9:07 4 Przypięcie 11:59 5 Goldust – Wyliczenie poza ringiem 17:00 6 Vader Przypięcie 17:35 7 Vader The British Bulldog Przypięcie 17:47 – The British Bulldog Ocalały

+ Ahmed Johnson, Ken Shamrock i vs. Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Sposób Czas 1 The Rock Przypięcie 2:15 2 Faarooq Ahmed Johnson Przypięcie 4:39 3 Ahmed Johnson The Rock Przypięcie 6:19 4 Przypięcie 10:53 5 – Wyliczenie poza ringiem 15:22 6 Ken Shamrock Poddanie 17:11 7 The Rock Ken Shamrock Poddanie 20:34 – Ken Shamrock Ocalały

Przypisy

Linki zewnętrzne Survivor Series 1997 na stronie WWE

1997