Survivor Series (1996) – 10. gala wrestlingu z cyklu Survivor Series wyprodukowana przez organizację World Wrestling Federation (WWF). Odbyła się 17 listopada 1996 roku w hali Madison Square Garden w Nowym Jorku i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view. Była pierwszą galą Survivor Series zorganizowaną w Madison Square Garden.
Walką wieczoru był pojedynek o należące do Shawna Michaelsa mistrzostwo WWF World Heavyweight Championship, w którym Sycho Sid pokonał mistrza i przejął pas. Bret Hart pokonał „Stone Cold” Steve’a Austina w walce wyłaniającej głównego pretendenta do mistrzostwa WWF. Gala była również miejscem telewizyjnego debiutu w WWF Rocky’ego Maivii, który w przyszłości zasłynął jako The Rock.
Odbyła się również walka Undertakera z Mankindem oraz trzy 8-osobowe walki drużynowe z eliminacjami. Dodatkowy pojedynek tego typu odbył się przed galą Survivor Series, w programie .
Tło Bret Hart vs Steve Austin Po porażce w walce z Shawnem Michaelsem na w marcu 1996 roku Bret Hart zrobił kilkumiesięczną przerwę od występów. Jego kontrakt z WWF wygasł latem 1996 roku, a w czasie przerwy Hart prowadził rozmowy zarówno z WWF, jak i konkurencyjną organizacją World Championship Wrestling (WCW). Ostatecznie podpisał z WWF nową, 20-letnią umowę i powrócił do walk na Survivor Series.
„Stone Cold” Steve Austin zyskiwał wówczas na popularności i rywalizował z Bretem Hartem. Na Survivor Series obaj mieli zmierzyć się w walce, której zwycięzca zostawał głównym pretendentem do mistrzostwa WWF World Heavyweight.
Shawn Michaels vs Sycho Sid Shawn Michaels przystępował do Survivor Series jako panujący mistrz WWF World Heavyweight, który posiadał pas od 31 marca 1996 roku. Jego przeciwnikiem na gali został Sycho Sid.
Pierwotnie Shawn Michaels miał stracić mistrzostwo na Survivor Series na rzecz Vadera. WWF zmieniło plany między innymi ze względu na coraz żywsze reakcje publiczności na Sycho Sida oraz niechęć Michaelsa do stylu walki Vadera, którego uderzenia uważał za zbyt mocne. Plan zakładał, że nowy mistrz później straci pas z powrotem na rzecz Michaelsa na Royal Rumble w rodzinnym mieście Michaelsa, San Antonio.
Debiut 2 Cold Scorpio zadebiutował w WWF na Survivor Series pod nowym pseudonimem . Dzień wcześniej wystąpił jeszcze dla Extreme Championship Wrestling jako 2 Cold Scorpio, kończąc swój ówczesny okres występów w tej organizacji.
Nowi wrestlerzy w rolach Diesela i Razora Ramona W 1996 roku Scott Hall i Kevin Nash, którzy występowali w WWF odpowiednio pod pseudonimami ringowymi Razor Ramon i Diesel, opuścili organizację i przeszli do konkurencyjnego World Championship Wrestling (WCW). WWF zachowało jednak prawa do gimmicków, pod którymi obaj występowali, i zdecydowało się powierzyć je innym wrestlerom.
9 września 1996 roku Jim Ross ogłosił w programie Raw, że pomiędzy WWF a Dieselem i Razorem Ramonem trwają negocjacje dotyczące ich powrotu. Tydzień później Ross zapowiedział, że obaj pojawią się w następnym odcinku programu.
W drugiej połowie września 1996 roku Jim Ross przedstawił jako Razora Ramona, a Glenna Jacobsa jako Diesela. Nowi odtwórcy używali pseudonimów, strojów, charakterystycznych zachowań i ruchów ringowych kojarzonych wcześniej z Hallem i Nashem. WWE po latach opisało założenie tego pomysłu jako próbę pokazania, że o powodzeniu postaci decyduje sam gimmick, a nie konkretny wrestler. Bognar i Jacobs występowali w tych rolach również na Survivor Series.
Przebieg gali Galę komentowali Vince McMahon, Jim Ross, Jerry Lawler, i Jim Cornette.
Przed główną częścią gali w programie Free For All rozegrano 8-osobową walkę drużynową z eliminacjami. , , Bob Holly i pokonali , Justina Bradshawa, i The Sultana, któremu towarzyszyli The Iron Sheik i . Jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem został Bart Gunn, który dzięki temu wygrał pojedynek dla swojej drużyny.
Pierwszą walką właściwej gali był 8-osobowy pojedynek drużynowy z eliminacjami. i debiutowali w telewizyjnym programie WWF właśnie na tej gali, walcząc wspólnie z ( i ) przeciwko Owenowi Hartowi, The British Bulldogowi i ( i ). Hart i British Bulldog przystępowali do gali jako panujący mistrzowie WWF World Tag Team. Jannetty został wyeliminowany przez Henry’ego Godwinna, następnie Owen Hart wyeliminował Godwinna, a potem British Bulldog wyeliminował Phineasa. Furnas i Lafon zostali jedynymi niewyeliminowanymi zawodnikami swojej drużyny i na końcu wyeliminowali obu mistrzów drużynowych, wygrywając pojedynek. Mistrzostwo nie było stawką w tej walce, więc status mistrzów się nie zmienił. W czasie pojedynku Marty Jannetty doznał urazu stopy i poważnego skręcenia kostki.
The Undertaker zmierzył się z Mankindem, któremu towarzyszył . Undertaker wygrał przez przypięcie po 14 minutach i 52 sekundach.
W kolejnym 8-osobowym pojedynku drużynowym z eliminacjami Dwayne Johnson zadebiutował w telewizji WWF pod pseudonimem Rocky Maivia. Został włączony do drużyny razem z i Jake’em Robertsem. Roberts zastępował w zespole Marka Henry’ego, który miał pierwotnie wystąpić, ale został wycofany z powodu kontuzji nogi. Zmierzyli się z , Goldustem, Hunterem Hearstem Helmsleyem i Jerrym Lawlerem. Roberts wyeliminował Lawlera, Goldust Stalkera, a Mero Helmsleya. Crush wyeliminował później Mero i Robertsa, przez co Maivia pozostał sam przeciwko Crushowi i Goldustowi. Rocky Maivia przypiął obu przeciwników i został jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem, wygrywając pojedynek dla swojej drużyny.
Bret Hart zmierzył się ze „Stone Cold” Steve’em Austinem w walce wyłaniającej głównego pretendenta do WWF World Heavyweight Championship. Pod koniec Austin założył Hartowi chwyt Million Dollar Dream, lecz Hart wykorzystał pozycję przy narożniku, odwrócił manewr przeciwnika i skutecznie przypiął Austina. Hart wygrał pojedynek po 28 minutach i 36 sekundach.
W ostatniej walce drużynowej Diesel, Faarooq, i Vader zmierzyli się z , Jimmym Snuką, i Yokozuną. Diesel wyeliminował Vegę, a Snuka Razora Ramona. Diesel uderzył Jimmy’ego Snukę krzesłem, po czym wcześniej wyeliminowany wrócił do ringu również z krzesłem. Doszło do bójki z udziałem wszystkich pozostałych wrestlerów, wskutek czego sędziowie zdyskwalifikowali zawodników obu drużyn i zakończyli pojedynek bez zwycięzcy. Była to ostatnia walka Yokozuny w WWF.
Walką wieczoru był pojedynek panującego mistrza WWF World Heavyweight Championship Shawna Michaelsa z ubiegającym się o tytuł Sycho Sidem. Publiczność w Madison Square Garden wyraźnie kibicowała przede wszystkim Sidowi i reagowała negatywnie na Michaelsa, który był wówczas kreowany na Face'a. Sid pokonał Michaelsa po 20 minutach i 2 sekundach i przejął mistrzostwo.
Następstwa Pojedynek na Survivor Series był ostatnią walką Yokozuny w WWF. Po gali organizacja wycofała go z kolejnych występów i nakazała mu zmniejszenie masy ciała ze względów zdrowotnych. Yokozuna pozostał związany kontraktem z WWF do 1998 roku, lecz nie powrócił już do walk dla organizacji.
Po Survivor Series Glenn Jacobs i nadal występowali jako Diesel i Razor Ramon. 15 grudnia 1996 roku na gali byli pretendentami w walce o mistrzostwo drużynowe WWF World Tag Team Championship, lecz panujący mistrzowie Owen Hart i The British Bulldog obronili pasy.
Na Royal Rumble w styczniu 1997 roku i Diesel wystąpili w tytułowej walce Royal Rumble. Razor Ramon został wyeliminowany jako pierwszy przez Ahmeda Johnsona, natomiast Diesel znalazł się w finałowej czwórce i został wyeliminowany przez Breta Harta. Pomysł z ponownym obsadzeniem obu postaci był później stopniowo wygaszany. Glenn Jacobs pozostał w WWF i w 1997 roku otrzymał nowy gimmick Kane’a, natomiast Rick Bognar powrócił później do występów w Japonii.
Występy Rocky’ego Maivii i „Stone Cold” Steve’a Austina na Survivor Series były później wskazywane jako ważne etapy rozwoju dwóch przyszłych czołowych postaci epoki zwanej Attitude Erą. Rocky Maivia w kolejnych latach rozwinął gimmick The Rocka i został jedną z głównych gwiazd WWF.
Rywalizacja Breta Harta ze Steve’em Austinem była kontynuowana po Survivor Series. Wrestlerzy ponownie zmierzyli się kilka miesięcy później na .
Odbiór Publiczność w Madison Square Garden reagowała na Steve’a Austina równie entuzjastycznie jak na Breta Harta, mimo że Austin był przedstawiany jako antagonista. Odrzuciła też przedstawianego jako pozytywnego bohatera Michaelsa na rzecz Sycho Sida.
Nowi odtwórcy Diesela i Razora Ramona spotkali się z negatywnym odbiorem publiczności. WWE w późniejszej retrospektywie określiło ponowne obsadzenie obu postaci jako nieudany eksperyment, który zamiast wykazać, że sukces zależy przede wszystkim od gimmicku, pokazał znaczenie konkretnych wrestlerów wcielających się w role.
Justin Henry z serwisu ocenił Survivor Series z 1996 roku jako przykład poprawy jakości programów WWF.
Erik Beaston z serwisu Bleacher Report w retrospektywnej recenzji z 2021 roku określił Survivor Series z 1996 roku jako jedną z najbardziej znaczących historycznie gal pay-per-view WWF. Za kluczowe wydarzenia uznał debiut Rocky’ego Maivii oraz występ Steve’a Austina przeciwko Bretowi Hartowi, który jego zdaniem pokazał, że Austin może rywalizować na równym poziomie z jednym z najważniejszych wrestlerów organizacji.
Wyniki walk
Kolejność eliminacji + Aldo Montoya, Bart Gunn, Bob Holly i Jesse Jammes vs. Billy Gunn, Justin Bradshaw, Salvatore Sincere i The Sultan Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas 1 The Sultan 2:59 2 5:50 3 Bob Holly Justin Bradshaw 7:40 4 Justin Bradshaw 7:40 5 The Sultan 8:41 6 8:56 7 9:45 – Ocalały
+ Doug Furnas, Phil Lafon i The Godwinns vs. Owen Hart, The British Bulldog i The New Rockers Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas 1 8:12 2 Owen Hart 8:18 3 The British Bulldog 9:04 4 13:43 5 The British Bulldog 17:22 6 Owen Hart 20:41 – i Ocaleli
+ Jake Roberts, Marc Mero, Rocky Maivia i The Stalker vs. Crush, Goldust, Hunter Hearst Helmsley i Jerry Lawler Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas 1 Jerry Lawler Jake Roberts 10:01 2 Goldust 12:44 3 Hunter Hearst Helmsley 19:20 4 20:33 5 Jake Roberts 20:54 6 Rocky Maivia 23:12 7 Goldust Rocky Maivia 23:44 – Rocky Maivia Ocalały
+ Diesel, Faarooq, Razor Ramon i Vader vs. Flash Funk, Jimmy Snuka, Savio Vega i Yokozuna Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Sposób Czas 1 Diesel Przypięcie 8:39 2 Jimmy Snuka Przypięcie 9:28 3 Faarooq, Diesel, , Jimmy Snuka, Vader i Yokozuna – Dyskwalifikacja 9:48
Przypisy
Linki zewnętrzne Survivor Series 1996 na stronie WWE
1996