Konstanty Wołkowiński (ur. 19 marca 1915 we wsi Szumbar, zm. 1 czerwca 1987 we Wrocławiu) – polski inżynier elektryk, nauczyciel akademicki.
Życiorys Urodził się na Wołyniu, we wsi Szumbar, w rodzinie Karola i Emilii z domu Jankowskiej. W 1935 r. uzyskał maturę w Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego w Krzemieńcu i rozpoczął studia na Oddziale Elektrotechnicznym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej. Studia ukończył w 1941 r. na Wydziale Elektrotechnicznym tej uczelni, przemianowanej w 1939 r. na Lwowski Instytut Politechniczny. Po wojnie uzyskał stopień doktora nauk technicznych w 1960 r. uchwałą Rady Wydziału Elektrycznego Politechniki Wrocławskiej, a stopień doktora habilitowanego w 1964 r. uchwałą Rady Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej.
Po studiach pracował początkowo jako traktorzysta, a od 1942 r. już jako kierownik elektrowni miejskiej w Krzemieńcu. Po zajęciu Krzemieńca przez Armię Czerwoną w 1944 r. organizował prace nad uruchomieniem uszkodzonej elektrowni. Aresztowany przez NKWD pod zarzutem przynależności do AK i szkodliwej działalności przeciwko ZSRR. Po siedmiu miesiącach przebywania w aresztach i więzieniu został zwolniony, lecz jednocześnie wcielony do II Armii Ludowego Wojska Polskiego. W wojsku służył do sierpnia 1946 r., awansując od szeregowca do porucznika.
Po zakończeniu wojny znalazł się we Wrocławiu. Będąc jeszcze w wojsku, w 1945 r. uzyskał pozwolenie na pracę w godzinach pozasłużbowych na Politechnice Wrocławskiej. Od 1 października 1945 do 20 września 1985 r. pracował nieprzerwanie na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, kolejno na stanowiskach: starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora, starszego wykładowcy, docenta (1965–1968), profesora nadzwyczajnego (1968–1973) i profesora zwyczajnego (1973–1985). W pracy naukowej zajmował się głównie zagrożeniami związanymi z urządzeniami elektrycznymi oraz ochroną przeciwporażeniową. Zainicjował i prowadził badania, które doprowadziły do powstania szkoły naukowej Uziemienia i Ochrona Przeciwporażeniowa. Był inicjatorem i współautorem 2 podręczników akademickich Urządzenia elektroenergetyczne oraz Komputerowe projektowanie urządzeń elektroenergetycznych. Jego książka Uziemienia urządzeń elektroenergetycznych doczekała się 4 wydań w latach 1954, 1956, 1967 i 1972. Promował 14 doktorówKonstanty Wołkowiński [dostęp 2026-08-29]..
Na uczelni był kierownikiem Katedry Urządzeń Elektrycznych w latach 1954–1968, a następnie w latach 1968–1985 kierownikiem Zakładu Urządzeń Elektroenergetycznych w Instytucie Energoelektryki. Przez 5 lat był prodziekanem, a następnie w latach 1966–1981 dziekanem Wydziału Elektrycznego.
Równolegle z pracą naukowo-dydaktyczną na Politechnice Wrocławskiej w latach 1946–1964 prowadził działalność inżynierską w Zakładach Energetycznych Okręgu Dolnośląskiego, pełniąc kolejno funkcje kierownika biura technicznego podokręgu, dyżurnego ruchu w elektrowni wrocławskiej, kierownika biura technicznego okręgu, głównego inżyniera w biurze projektów okręgu i doradcy technicznego działu studiów i planów perspektywicznych. Był również kierownikiem pracowni w „Elektroprojekcie”.
Był członkiem towarzystw i rad naukowych, m.in. Stowarzyszenia Elektryków Polskich (członek honorowy SEP), Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (członek honorowy Oddziału Wrocławskiego PTETiS, 1986), Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Rady Naukowej COBR „Elektromontaż”, Rady Naukowej Zakładów Badawczych i Projektowych Miedzi „Cuprum”, Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Techniki Inżynierskiej.
Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu (pole 107R, rząd 1 od pola 97, grób 267)Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu - wyszukiwarka grobów [dostęp 2026-08-29]..
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 5 maja 1955 r. nr 0/735 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (1975) Medal im. Prof. Mieczysława Pożaryskiego (1981) Złota Odznaka Honorowa SEP (1972) Złota Odznaka Honorowa NOT Srebrny Honorowy Medal Kammer der Technik NRD
Źródło:.
Nagrody
II nagroda za książkę Instalacje elektroenergetyczne w konkursie Stowarzyszenia Elektryków Polskich na najlepszą książkę naukowo-techniczną wydaną w Polsce w latach 1959–1968
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu Kategoria:Polscy inżynierowie elektrycy Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk na froncie wschodnim