Stanisław Gajewski (ur. 1 listopada 1937 w Skale, zm. 11 lutego 2010) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik gremialny i penitencjarz Kapituły Kolegiackiej Olkusko-Pilickiej, organizator i pierwszy proboszcz parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Olkuszu. Za jego probostwa w 1992 rozpoczęto budowę kościoła parafialnego, w którym w 2002 rozpoczęto sprawowanie liturgii.
Był synem Walentego Gajewskiego i Stanisławy z domu Natkaniec. W rodzinnej Skale ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Maturę zdał w 1955. W latach 1955–1961 odbywał formację i studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. Święcenia prezbiteratu przyjął 27 maja 1961 w katedrze kieleckiej z rąk biskupa Czesława Kaczmarka. Po święceniach pracował jako wikariusz kolejno w parafiach w Solcu-Zdroju, Włoszczowie i Busku-Zdroju. 21 czerwca 1974 został wikariuszem parafii św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu. Od 1 września 1982 był wikariuszem-ekonomem tworzonej parafii Olkusz-Wschód z prawami i obowiązkami proboszcza. 30 kwietnia 1983 biskup Stanisław Szymecki mianował go proboszczem parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego. W 1984 został wicedziekanem dekanatu Olkusz-Południe. W 1992 powierzono mu na pięć lat funkcję ojca duchownego kapłanów dekanatu Olkusz-św. Andrzeja. Od 25 marca 1997 był kanonikiem gremialnym i penitencjarzem Kapituły Kolegiackiej Olkusko-Pilickiej.
Posługa w Olkuszu Jeszcze jako wikariusz parafii św. Andrzeja Apostoła Gajewski uczestniczył w przygotowaniach do utworzenia nowej placówki duszpasterskiej na rozwijających się osiedlach Olkusza. Po uzyskaniu w kwietniu 1982 zezwolenia na budowę tymczasowego obiektu powstał budynek przeznaczony formalnie na magazyn materiałów budowlanych, który następnie przystosowano do funkcji kaplicy. Pierwszą Mszę odprawiono w niej 20 października 1982. W kolejnych latach gromadził materiały i środki potrzebne do budowy zaplecza katechetycznego i kościoła. Budowę świątyni rozpoczęto w 1992. 31 marca 2002, w Niedzielę Wielkanocną, odprawiono w niej pierwszą Eucharystię. W latach 80. wspierał osoby represjonowane z powodów politycznych oraz ich rodziny. Jego kandydaturę na proboszcza analizowały organy administracji wyznaniowej PRL. W dokumentacji urzędowej przedstawiano go jako duchownego aktywnego w rozwijaniu życia religijnego i krytycznie nastawionego do ówczesnego ustroju. Po przeprowadzeniu z nim rozmowy administracja państwowa ostatecznie nie zgłosiła zastrzeżeń do jego kandydatury. W 2009 przeszedł na emeryturę. Zmarł 11 lutego 2010. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w rodzinnej Skale. W marcu 2010 Rada Miejska w Olkuszu nadała jego imię części dawnej ulicy Biema położonej w sąsiedztwie parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego.
Przypisy
Kategoria:Duchowni diecezji sosnowieckiej Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach Kategoria:Ludzie związani z Olkuszem Kategoria:Ludzie urodzeni w Skale (województwo małopolskie) Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 2010